Lobato em Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 01 kaj 02

 

01 – Emilja eltrovas Don Kiĥoton

Emilja estis en la biblioteko de sinjorino Benta, trarigardante la librojn. Ŝia plezuro estis trovi novaĵojn en bildlibroj. Sed ĉar ŝi estis tre malgranda, ŝi sukcesis vidi nur tiujn sur la malsupra breto. Por vidi tiujn sur la dua breto, ŝi devis stari sur seĝo. Kaj pri la libroj de la tria kaj la kvara, ŝi ne kapablis legi la titolojn kaj frustrite lekadis la lipojn. Tiuj libroj estis la plej interesaj por ŝi. Precipe la grandegaj.

Iun tagon la diablineto igis la Vicgrafon kunporti ŝtupetaron al la biblioteko. Ĝuste iun fojon kiam sinjorino Benta kaj la genepoj foriris por viziti la kamaradon Teodoriko.

Necesis grandega laboro kunporti la ŝtupetaron. La kompatinda Vicgrafo tre ŝvitis, kvankam Emilja helpis lin, sed helpis je ŝia maniero, lasante la tutan pezon ĉe lia flanko. Fine la ŝtupetaro estis metita apud la librobretaro, kaj Emilja grimpis.

– Atentu bone, Vicgrafo – ŝi diris, kiam ŝi atingis la mezon. – Se la ŝtuparo glitos kaj mi falos, via moŝto estos punata.

– Ne timu, sinjorino markizino. Mi alkroĉiĝis al la piedoj de la ŝtupetaro kvazaŭ mi estus vera arboradiko. Supreniru trankvile.

Emilja supreniris. Ŝi trovis libregon kaj legis la titolon. Estis Don Kiĥoto el Manĉo, je enorma kaj tre peza volumo. Ne gravas la penon kion ŝi faris, ŝi ne kapablis eĉ movi gin de ĝia loko. Continue lendo “Lobato em Esperanto – 15”

Visitas: 277

La Reformo de la Naturo, INDEKSO

Visitas: 897

Lobato en Esperanto – 14

La reformo de la Naturo – Dua parto

Ĉapitroj 7 kaj 8 (lasta)

 

7 – ĈASADO AL LA MONSTRO

La Naŭdekkvarpiedulo estis ĉe la rivereto kie onklino Nastasja vidis ĝin. Ankoraŭ senmova kaj rigardante. Ŝajnas, ke ĝia plezuro estas senmove rigardi. Doktoro Zamenhof kaj siaj helpantoj ĉirkaŭis ĝin de malproksime kaj ekzamenis ĝin per binokloj.

– Naŭdek kvar kruroj, jes – observis la saĝulo – evidente, ses estis deŝiritaj, ĉar ankoraŭ aperas la truoj, en kiuj ili devus esti enmetataj. La korpo konsistas el kornecaj ringoj, ekzakte kiel tiu de etaj skolopendroj. La ekstera aspekto estas sama kiel skolopendroj, kaj mi ja garantias, ke tiu monstro estas nenio alia ol giganta skolopendro, kiu perdis ses krurojn en iu katastrofo.

Ekzameninte ĝin atente per binokloj kaj kalkulinte ĝiajn dimensiojn, li ekdiskutis kun la asistantoj pri la maniero kapti la monstron.

– Ni devas konstrui tubon longan dudek metrojn kaj internan diametron je unu metro, kun kovriloj en ambaŭ flankoj – li diris fine.

Kaj kiel vi enmetos ĝin en la tubon? – demandis unu el la asistantoj. La plej granda problemo estis ĉi tio.

Doktoro Zamenhof karesis sian barbon. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 14”

Visitas: 113