Lobato em Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 01 kaj 02

 

01 – Emilja eltrovas Don Kiĥoton

Emilja estis en la biblioteko de sinjorino Benta, trarigardante la librojn. Ŝia plezuro estis trovi novaĵojn en bildlibroj. Sed ĉar ŝi estis tre malgranda, ŝi sukcesis vidi nur tiujn sur la malsupra breto. Por vidi tiujn sur la dua breto, ŝi devis stari sur seĝo. Kaj pri la libroj de la tria kaj la kvara, ŝi ne kapablis legi la titolojn kaj frustrite lekadis la lipojn. Tiuj libroj estis la plej interesaj por ŝi. Precipe la grandegaj.

Iun tagon la diablineto igis la Vicgrafon kunporti ŝtupetaron al la biblioteko. Ĝuste iun fojon kiam sinjorino Benta kaj la genepoj foriris por viziti la kamaradon Teodoriko.

Necesis grandega laboro kunporti la ŝtupetaron. La kompatinda Vicgrafo tre ŝvitis, kvankam Emilja helpis lin, sed helpis je ŝia maniero, lasante la tutan pezon ĉe lia flanko. Fine la ŝtupetaro estis metita apud la librobretaro, kaj Emilja grimpis.

– Atentu bone, Vicgrafo – ŝi diris, kiam ŝi atingis la mezon. – Se la ŝtuparo glitos kaj mi falos, via moŝto estos punata.

– Ne timu, sinjorino markizino. Mi alkroĉiĝis al la piedoj de la ŝtupetaro kvazaŭ mi estus vera arboradiko. Supreniru trankvile.

Emilja supreniris. Ŝi trovis libregon kaj legis la titolon. Estis Don Kiĥoto el Manĉo, je enorma kaj tre peza volumo. Ne gravas la penon kion ŝi faris, ŝi ne kapablis eĉ movi gin de ĝia loko. Continue lendo “Lobato em Esperanto – 15”

Monteiro Lobato

Dom Quixote das Crianças

Capítulos 01 e 02

 

01 – Emília descobre o Dom Quixote

         Emília estava na sala de Dona Benta, mexendo nos livros. Seu gosto era descobrir novidades – livros de figura. Mas como fosse muito pequenina, só alcançava os da prateleira de baixo. Para alcançar os da segunda, tinha de trepar numa cadeira. E os da terceira e quarta, esses ela via com os olhos e lambia com a testa. Por isso mesmo eram os que mais a interessavam. Sobretudo uns enormes.

         Uma vez a pestinha fez o Visconde levar para lá uma escada – certa vez em que Dona Benta e os netos haviam saído de visita ao compadre Teodorico.

         Foi um trabalho enorme levar para lá a escadinha. O coitado do Visconde suou, porque Emília, embora o ajudasse, ajudava-o cavorteiramente, fazendo que todo o peso ficasse do lado dele. Afinal a escada foi posta junto à estante, e Emília trepou.

         Segure bem firme, Visconde – disse ela ao chegar ao meio. – Se a escada escorregar e eu cair V. Exa. me paga.

        – Não tenha nenhum receio, Senhora Marquesa. Estou aqui agarrado nos pés da bicha como uma verdadeira raiz de árvore. Suba sossegada.

        Emília subiu. Alcançou os livrões e pôde ler o título. Era o Dom Quixote de Ia Mancha, em dois volumes enormíssimos e pesadíssimos. Por mais que ela fizesse não conseguiu nem movê-los do lugar. Continue lendo “Monteiro Lobato”

La Reformo de la Naturo, INDEKSO