Posts

Publicado em

Lobato en Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 15 kaj 16

 

15 – Konkero de la helmo de Mambrino, la plej fama en la mondo

Sinjorino Benta estis en tiu punkto de la rakonto, kiam Nazulino demandis kial en malnovaj libroj oni multe parolas pri barbiroj.

– Jam delonge mi volas demandi tion, avinjo. Ŝajnas ke en la pasinteco, barbiroj estis multe pli gravaj ol ili estas hodiaŭ. Kial tio?

– Jes, filino mia, en la pasinteco, barbiroj ankaŭ laboradis kiel kuracistoj. Dum longa tempo, la plej konata medikamento de la homaro estis sangellaso, tio estas, ellaso de sango tra tranĉo de vejno. La barbiroj, krom razi siajn klientojn, ankaŭ faris tion, al malsanuloj.

– Kaj kial oni forlasis ĉi medikamenton? – demandis Peĉjo.

– Simple ĉar ĝi ne kuracis. La nescio de niaj prapatroj estis pli grandaj ol hodiaŭ. Koncerne Medicinon, ili praktikis verajn absurdaĵojn, kiel forpreni la sangon de kompatindaj malsanuloj, kvazaŭ malbono estus en la sango.

– Ĉu tio daŭris longe?

– Ĝi daŭris, filo. Ĉio, kio estas malĝusta, daŭras longe. Homaro estas ĝuste tio, kion Emilja kutimas diri. La historio de la homaro estas nenio alia ol rakonto pri hororoj, stulteco kaj teruraj eraroj. Hodiaŭ, ekzemple, ni rigardas kun granda supereco la antikvuloj, kun kompato, certaj, ke niaj ideoj estas ĝustaj kaj ĉiam daŭros. Sed niaj pranepoj ridos pri niaj ideoj, kiel ni ridis pri la ideoj de niaj praavoj, kaj la pranepoj de niaj pranepoj ridos pri la ideoj de niaj pranepoj – kaj tiel plu ĝis senfine. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Publicado em

Monteiro Lobato

Dom Quixote das Crianças

Capítulos 15 e 16

 

15 – Conquista do elmo de Mambrino, o mais famoso do mundo

Estava Dona Benta nesse ponto da história, quando Narizinho se lembrou de perguntar por que razão nos livros velhos se fala tanto em barbeiros.

– Estou com esta pergunta a lhe fazer há muito tempo, vovó. Parece que antigamente os barbeiros eram muito mais importantes do que hoje. Por que isso?

– É, minha filha, que antigamente os barbeiros também funcionavam como médicos. O grande remédio da humanidade, durante muito tempo, foi a sangria – e os barbeiros, além de barbearem os fregueses, também os sangravam quando adoeciam.

– E por que foi esse remédio abandonado? – quis saber Pedrinho.

– Simplesmente porque não curava. A ignorância dos nossos antepassados era maior que a nossa de hoje. Em matéria já de medicina, então, eles praticavam verdadeiros absurdos, como esse de tirar o sangue dos pobres enfermos, como se no sangue estivesse o mal.

– E isso durou muito tempo?

– Durou, meu filho. Tudo que é errado dura muito. A humanidade é bem isso que a Emília vive dizendo. A história da humanidade não passa de história de horrores, estupidez e erros monstruosos. Hoje, por exemplo, olhamos com grande superioridade para os antigos, com dó deles, certos de que nossas ideias são certas e hão de durar sempre. Mas nossos bisnetos rir-se-ão das nossas ideias como nós nos rimos das ideias de nossos bisavós, e os bisnetos dos nossos bisnetos rir-se-ão das ideias dos nossos bisnetos – e assim até o infinito. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 13 kaj 14

 

13 – Batalo kontraŭ la ŝafoj

– Kompatinda Sanĉo! – ekkriis Nazulino. – Eble li ankoraŭ ricevos la insulon promesita de Don Kiĥoto. Sed mi ne volus insulon, eĉ Madagaskaron, kontraŭ tiu prezo.

– Mi volus – diris la pupo.

– Kompreneble. Ŝtofaj estaĵoj, sen ripoj, povas esti piedbatata la tutan vivon kaj nenio doloros aŭ rompiĝos. Sed la kompatinda Sanĉo, malgraŭ tio, ke li estis diketa, devis havi siajn ripojn tute frakasitaj. Kion utilas insulo por viro kun rompitaj ripoj?

La Vicgrafo intervenis kun sia scienco.

– Rompado de ripoj vere ne tiom gravas – li diris. – Oni denove riparas ilin. Multe pli danĝera estas rompado de la kranio.

– Kial? Kranio ankaŭ estas ripareblaj. Ĉiuj osto ripariĝas – kontraŭis Peĉjo.

– Jes, sed kiam la kranio rompiĝas, peceto da rompita osto vundas la cerbon kaj la paciento restas kun problemo. Oni ne povas tuŝi la homan cerbon. Ĝi estas tiel bone aranĝita, ke eta misfunkciado kaŭzas terurajn malsanojn – frenezo, perdo de memoro, mil aferoj. La plej granda mirindaĵo kiu ekzistas estas la cerbo.

– Estas vere – konsentis Emilja. – Ĉiuj mirindaĵoj sur la Tero, faritaj de homoj, venas de la cerbo – militoj, krimoj, frenezo…

– Vi troigas, Emilja – diris Peĉjo. – La malbonaĵoj, ja sed ankaŭ la bonaĵojn. Inventoj, artaĵoj, libroj kaj aliaj… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”