Jorge – Jorge Teles

14/09/2026

Lobato en Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 07 kaj 08

7 – Novaj aventuroj sur la vojo. La monaĥoj

– Pro tio li estis tre dika – observis la knabino. – Ĉi Sanĉo, en la desegnaĵo, aspektas kiel remburita kolbaso. Tion, kion li volas, estas manĝi, manĝi, manĝi. Mi simple ne komprenas ion. Don Kiĥoto havis la cerbon renversita. Estis do nature, ke li vidadis fantomojn kaj gigantojn ĉie. Sed Sanĉo? Kial li sekvadis la frenezan kavaliron ĉiam?

– Sanĉo – respondis sinjorino Benta – estis ordinara viro, nenio freneza, sed iom simpla, naiva. Li sekadvis Don Kiĥoton pro intereso. Unue, la insulo; poste, etaj aĵoj, kiujn li sukcesos ricevi survoje. La aventuroj devis doni ion al li, li estis certa pri tio.

– Batadoj, ja! – observis la pupo. – Mi rimarkas, ke ĉi Don Kiĥoto estas tio, kion onklino Nastasja nomas bokssako. La aventuroj estas ankoraŭ en la komenco kaj kiom da batadoj li jam ricevis?

– Tio veras – konsentis sinjorino Benta. – Se vi legos la tutan historion de Don Kiĥoto, vi trovos serion da batadoj, kiuj neniam finiĝas – kelkfoje li batas aliajn, sed ankaŭ li ricevas. Kaj se Sanĉo sukcesis rabi ion ĉi tie kaj tie, li ankaŭ ricevis sian kvanton da tre bonaj frapadoj.

– Tamen li ne suferis – diris Emilja. – Li estis kiel kuseno remburita per grasaĵo. Mi ne kompatas grasajn homojn, kiujn oni batas. La maldikajn homojn, jes. Dikaj homoj estos kiel kaŭĉukaj pupoj. Ne estas maniero rompi ostojn tie. Lardo kusenas la ostojn. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

14/09/2026

Monteiro Lobato

Dom Quixote das Crianças

Capítulos 07 e 08

07 – Novas aventuras pela estrada. Os frades

– Por isso é que ele era tão gordinho – observou a menina. –Esse Sancho, aqui nos desenhos, parece um chouriço. O que quer é comer, comer, comer. Só não entendo uma coisa. Dom Quixote tinha a bola virada; era pois natural que visse fantasmas e gigantes de todos os lados. Mas Sancho? Como é que não tendo a bola virada seguia o cavaleiro por toda parte?

– Sancho – respondeu Dona Benta – era uma criatura de bom senso, sem nada de louco, mas um tanto simplório e espertalhão.

Seguia Dom Quixote por interesse. Primeiro, a ilha; depois, coisinhas que pudesse ir pegando pelo caminho. As aventuras tinham de lhe render alguma coisa, disso estava ele certo.

– Sova, rendia! – observou a boneca. – Estou vendo que esse Dom Quixote é o que Tia Nastácia chama armazém de pancadas. As suas aventuras ainda estão no começo e quantas tundas já não recebeu?

– Lá isso é verdade – concordou Dona Benta. – Se vocês lerem a história inteira de Dom Quixote, irão repassar um rosário de sovas que não acaba mais – não só que ele dava nos outros, como as que apanhava. E se Sancho ia pilhando coisas aqui e ali, também levava suas doses de pau muito bem malhado.

– Mas não havia de doer – disse Emília. – Ele era acolchoadinho de banhas. Eu não tenho dó de gente gorda que apanha. De gente magra, sim. Os gordos hão de ser como bonecos de borracha. Não há meio de quebrar lá dentro osso nenhum. As banhas acolchoam os ossos. Continue lendo “Monteiro Lobato”

06/09/2026

Lobato en Esperanto – 15

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 05 kaj 06

5 – Don Kiĥoto reiras hejmen. La forbruligo de la libroj

Sen respondi la demandon, sinjorino Benta daŭrigis:

– Kiam la kompatinda migranta kavaliro vidis sin sola, kun la grupo jam malproksime, li profunde ĝemis. Li volis leviĝi sed ne sukcesis. Li estis tute elĉerpita. Do li restis em la loko kie li estis, memorante plurajn epizodojn de la kavalira vivo, en kiuj la heroo travivis kondiĉojn eĉ pli malbonajn ol la nuna situacio. Venis al lia menso kelkaj vortoj el unu el la antaŭe legataj rakontoj.

Kie vi estas, mia sinjorino?

Ĉu ĉi doloro ne tuŝas vin?

Aŭ vi ne scias, ho amatino,

Aŭ havas vi venenon en la sin’!

En tiu momento aperis homoj kiuj kunvojaĝadis por aĉeti tritikon. Ili vidis la falintan kavaliron kaj kuris por helpi lin. Kiam ili demetis la vizieron, unu ekkriis, ĉar li estis viro el la vilaĝo de la heroo:

– Ho, ne! Sinjoro Don Kiĥoto ĉi tie, en ĉi tiu stato? Parolu! Kio okazis al vi?

Sed li ne ricevis respondon. La heroo de la Manĉo perdis sian parolkapablon.

Antaŭ la seriozeco de lia stato, la viro prenis lin sur siajn ŝultrojn kaj metis lin sur la azeno, sur kiu li venadis. Brusto kaj kapo falis ĉe unu flanko, kruroj ĉe la alia. Poste li kolektis la armilojn disĵetitajn ĉirkaŭe, la ŝildon, la glavon, la du pecojn de la lanco, kaj pendigis ĉion sur la selo de Rosinante. Kaj direktiĝis al la vilaĝo kun tiu tuta ŝarĝo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”