Categoria: Lobato en Esperanto

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 15 kaj 16

 

15 – Konkero de la helmo de Mambrino, la plej fama en la mondo

Sinjorino Benta estis en tiu punkto de la rakonto, kiam Nazulino demandis kial en malnovaj libroj oni multe parolas pri barbiroj.

– Jam delonge mi volas demandi tion, avinjo. Ŝajnas ke en la pasinteco, barbiroj estis multe pli gravaj ol ili estas hodiaŭ. Kial tio?

– Jes, filino mia, en la pasinteco, barbiroj ankaŭ laboradis kiel kuracistoj. Dum longa tempo, la plej konata medikamento de la homaro estis sangellaso, tio estas, ellaso de sango tra tranĉo de vejno. La barbiroj, krom razi siajn klientojn, ankaŭ faris tion, al malsanuloj.

– Kaj kial oni forlasis ĉi medikamenton? – demandis Peĉjo.

– Simple ĉar ĝi ne kuracis. La nescio de niaj prapatroj estis pli grandaj ol hodiaŭ. Koncerne Medicinon, ili praktikis verajn absurdaĵojn, kiel forpreni la sangon de kompatindaj malsanuloj, kvazaŭ malbono estus en la sango.

– Ĉu tio daŭris longe?

– Ĝi daŭris, filo. Ĉio, kio estas malĝusta, daŭras longe. Homaro estas ĝuste tio, kion Emilja kutimas diri. La historio de la homaro estas nenio alia ol rakonto pri hororoj, stulteco kaj teruraj eraroj. Hodiaŭ, ekzemple, ni rigardas kun granda supereco la antikvuloj, kun kompato, certaj, ke niaj ideoj estas ĝustaj kaj ĉiam daŭros. Sed niaj pranepoj ridos pri niaj ideoj, kiel ni ridis pri la ideoj de niaj praavoj, kaj la pranepoj de niaj pranepoj ridos pri la ideoj de niaj pranepoj – kaj tiel plu ĝis senfine. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 13 kaj 14

 

13 – Batalo kontraŭ la ŝafoj

– Kompatinda Sanĉo! – ekkriis Nazulino. – Eble li ankoraŭ ricevos la insulon promesita de Don Kiĥoto. Sed mi ne volus insulon, eĉ Madagaskaron, kontraŭ tiu prezo.

– Mi volus – diris la pupo.

– Kompreneble. Ŝtofaj estaĵoj, sen ripoj, povas esti piedbatata la tutan vivon kaj nenio doloros aŭ rompiĝos. Sed la kompatinda Sanĉo, malgraŭ tio, ke li estis diketa, devis havi siajn ripojn tute frakasitaj. Kion utilas insulo por viro kun rompitaj ripoj?

La Vicgrafo intervenis kun sia scienco.

– Rompado de ripoj vere ne tiom gravas – li diris. – Oni denove riparas ilin. Multe pli danĝera estas rompado de la kranio.

– Kial? Kranio ankaŭ estas ripareblaj. Ĉiuj osto ripariĝas – kontraŭis Peĉjo.

– Jes, sed kiam la kranio rompiĝas, peceto da rompita osto vundas la cerbon kaj la paciento restas kun problemo. Oni ne povas tuŝi la homan cerbon. Ĝi estas tiel bone aranĝita, ke eta misfunkciado kaŭzas terurajn malsanojn – frenezo, perdo de memoro, mil aferoj. La plej granda mirindaĵo kiu ekzistas estas la cerbo.

– Estas vere – konsentis Emilja. – Ĉiuj mirindaĵoj sur la Tero, faritaj de homoj, venas de la cerbo – militoj, krimoj, frenezo…

– Vi troigas, Emilja – diris Peĉjo. – La malbonaĵoj, ja sed ankaŭ la bonaĵojn. Inventoj, artaĵoj, libroj kaj aliaj… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 11 kaj 12

 

11- Granda batalo kun mulistoj. Don Kiĥoto kaj Sanĉo ricevas bategojn

– La sekvantan tagon, tre frumatene, Don Kiĥoto kaj Sanĉo adiaŭis la bonajn kapristojn kaj ekiris sian vojon. Trairinte vastan arbaron, ili eliris en kampon, tra kiu fluis rivero kun klara akvo. La loko ŝajnis al ili tiel bela, ke ili deĉevaliĝis kaj liberigis la ĉevalojn, por ke ili libere paŝtiĝu.

Majstro kaj eskviro sidiĝis sur la dolĉa herbaro kaj malfermis sian selsakoj, ĉar la vespermanĝo de la antaŭa nokto jam estis digestita. Ili manĝis kun bona apetito. Fidante pri la bona humoro de Rosinante, Sanĉo ne malliberigis ĝin kaj el tio venis katastrofo, ĉar, kiam aro da bestoj aperis, la ĉevalo kuris por ludi kun ili. Tiuj ĉevaloj tamen malsatis; ili volis herbon kaj ne feston. Pro tio, per piedbatoj kaj mordoj, ili atakis la ostafaskon kaj rompis ĝian jungilaron. La posedantoj de la aliaj ĉevaloj tion vidis kaj alkuris al la entrudiĝanto. Nu, krom piedbatoj, ricevi batojn estis multe por la kompatinda Rosinante. Ĝi falis teren, tute vundita.

Antaŭ tia insulto, Don Kiĥoto prenis sian glavon kaj atakis la mulistojn, sekvata de Sanĉo kun klabo en la mano.

Okazis furioza batalo, kun glavofrapoj kaj bastonfrapoj. Finfine, venkitaj pro la granda kvanto da malamikoj, Sanĉo falis kaj Don Kiĥoto kolapsis apud la falinta Rosinante. La mulistoj, certaj pri tio, ke ili estis mortintaj, haste surĉevaliĝis kaj forkuris.

La unua, kiu rekonsciiĝis, estis Sanĉo. Li malfermis la okulojn. Kaj profunde ĝemis.

– Sinjoro Don Kiĥoto! Ho, Sinjoro Don Kiĥoto!…

– Kion vi volas de mi, amiko? – respondis la nobelo per malforta voĉo.

– Se vi povus doni al mi kelkajn gutojn de tiu balzamo de Fierabraso… Ĝi certe estas tiel bona por batoj per bastono kiel por vundoj de glavo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”