Categoria: Lobato en Esperanto

Rakontoj  de Onklino Nastasja

Ĉapitroj 25, 26, 27, 28 kaj 29

 

25 – La cervo kaj la rano

         Cervo kaj rano intencis edziĝi kun la sama junulino. Por decidi la aferon ili faris konkuron pri kurado.

         Ni havas ĉi tie tre longan vojon. Ni kuru, – proponis la cervo. – Tiu, kiu venkos, edziĝu kun la knabino.

         La rano konsentis, kaj ili planis la batalon por la sekva tago.

         La cervo ridante iris hejmen. “La kompatinda rano pretendas konkuri kontraŭ kiu? Ĝuste kontraŭ mi, kiu estas la plej rapida besto! Ho, ho, ho!…”

         Sed la rano uzis sian ruzon. Ĝi kunigis cent kunulojn, al kiuj ĝi rakontis la disputon, kaj ili interkonsentis pri la jeno: en certaj lokoj de la vojo, kaŝiĝos unu rano. Kiam la cervo alproksimiĝos kaj kantos “Lakule’, lakule’ lakule’ “, la rano tie kaŝata krios “Gulugubango, bango, le”. Kaj la rano de la veto estos, tre trankvile, ĉe la fino de la vojo, atendanta la cervon. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Rakontoj de onklino Nastasja

Ĉapitroj 21, 22, 23 kaj 24

 

21 – La vosto de la simio

          Iam estis simio, kiu decidis fariĝi negocisto.

         Ĝi pripensis, pripensis kaj iris al vojo, kiam ĝi vidis ke de malproksime venadis bovoĉaro. Li etendis la voston sur la vojo kaj atendis.

         Kiam la ĉaro alvenis, la kondukisto vidis la voston sur la vojo. Li haltis kaj diris:

         – Simio, forigu vian voston de sur la vojo, alie mi surpasos ĝin.”

         – Tion, mi ne faros! – respondis la simio. Kaj la ĉaro pasis kaj la rado detranĉis la voston de la simio.

         La besto faris teruran bruon.

         – Mi volas mian voston, mi volas mian voston – aŭ alie mi volas tranĉilon!

         Tio tiom turmentis la ĉariston, ke li prenis sian tranĉilon de la talio kaj diris: Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Rakontoj de onklino Nastasja

 Ĉapitroj 15, 16, 17, 18, 19 kaj 20

 

15 – La formiko kaj la neĝo

         Iam formiko promenadis sur la kampoj. La neĝo kaptis ĝiajn kruretojn kaj ĝi ne plu sukcesis marŝi.

         – Ho brava neĝo, kiu tenas miajn piedojn! –  kriis la formiko, kaj la neĝo respondis:

         – Mi estas brava sed la suno degelas min.

         La formiko turnis sin al la suno:

         – Ho brava suno, kiu fandas la neĝon, kiu tenas miajn piedojn! – kaj la suno respondis:

         – Mi estas brava sed la nubo kaŝas min.

         La formiko turnis sin al la nubo:

         – Ho brava nubo, kiu kaŝas la sunon, kiu fandas la neĝon, kiu tenas miajn piedojn! – kaj la nubo respondis:

         – Mi estas brava sed la vento dispecigas min

         La formiko turnis sin al la vento:

         – Ho brava vento, kiu dispecigas la nubon, kiu kaŝas la sunon, kiu fandas la neĝon, kiu tenas miajn piedojn! – kaj la vento respondis:

         – Mi estas brava sed la muro haltigas min. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”