Categoria: Lobato en Esperanto

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 09 kaj 10

 

9 – La gastejo kun la kapristoj

Sinjorino Benta daŭrigis:

– Liberiginte sin de la viroj, kiuj torturis lin, Sanĉo rigardadis de malproksime la batalon de la mastro kun la Biskajano. La fina venko tiel ekscitis lin, ke li kuris al Don Kiĥoto, por genuiĝi kaj kisi lian manon. Li diris:

– Kia grandioza venko, mia sinjoro! Mi kredas, ke alvenis la momento en kiu Via Moŝto donos al mi la insulon. Kaj estu certa, ke mi ĝin regos tre bone.

– Amiko Sanĉo – respondis la nobelo, – ankoraŭ ne estas aventuroj pri insuloj. Estas nenio pli ol simplaj renkontoj en kiuj la kavaliro ricevas gratvundojn kaj perdas parton de la orelo. Estu pacienca. Kiam venos la bona sezono, mi donos al vi la promesitan regnon.

Sanĉo, radiante de feliĉo pro la konfirmo de la promeso, helpis lin rajdi la tre maldikan Rosinante, kaj kun iom da malfacileco li ankaŭ suriris sian azenon. Kaj laŭ la dezerta vojo ambaŭ sekvis ĝis la ĉirkaŭaĵo de arbaro. Antaŭ tiu verdaĵo la ŝildisto diris.

– Ho, mia sinjoro. Via Moŝto sendis la Biskajanon al la randoj de la infero kaj pro tio mi opinias prudente meti nin en sekureco antaŭ ol venos la soldatoj de la reĝo. Tuj kiam la grupo alvenos al la urbo ili avertos la reĝon kaj la soldatoj postkuros nin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 07 kaj 08

 

7 – Novaj aventuroj sur la vojo. La monaĥoj

– Pro tio li estis tre dika – observis la knabino. – Ĉi Sanĉo, en la desegnaĵo, aspektas kiel remburita kolbaso. Tion, kion li volas, estas manĝi, manĝi, manĝi. Mi simple ne komprenas ion. Don Kiĥoto havis la cerbon renversita. Estis do nature, ke li vidadis fantomojn kaj gigantojn ĉie. Sed Sanĉo? Kial li sekvadis la frenezan kavaliron ĉiam?

– Sanĉo – respondis sinjorino Benta – estis ordinara viro, nenio freneza, sed iom simpla, naiva. Li sekadvis Don Kiĥoton pro intereso. Unue, la insulo; poste, etaj aĵoj, kiujn li sukcesos ricevi survoje. La aventuroj devis doni ion al li, li estis certa pri tio.

– Batadoj, ja! – observis la pupo. – Mi rimarkas, ke ĉi Don Kiĥoto estas tio, kion onklino Nastasja nomas bokssako. La aventuroj estas ankoraŭ en la komenco kaj kiom da batadoj li jam ricevis?

– Tio veras – konsentis sinjorino Benta. – Se vi legos la tutan historion de Don Kiĥoto, vi trovos serion da batadoj, kiuj neniam finiĝas – kelkfoje li batas aliajn, sed ankaŭ li ricevas. Kaj se Sanĉo sukcesis rabi ion ĉi tie kaj tie, li ankaŭ ricevis sian kvanton da tre bonaj frapadoj.

– Tamen li ne suferis – diris Emilja. – Li estis kiel kuseno remburita per grasaĵo. Mi ne kompatas grasajn homojn, kiujn oni batas. La maldikajn homojn, jes. Dikaj homoj estos kiel kaŭĉukaj pupoj. Ne estas maniero rompi ostojn tie. Lardo kusenas la ostojn. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 05 kaj 06

 

5 – Don Kiĥoto reiras hejmen. La forbruligo de la libroj

Sen respondi la demandon, sinjorino Benta daŭrigis:

– Kiam la kompatinda migranta kavaliro vidis sin sola, kun la grupo jam malproksime, li profunde ĝemis. Li volis leviĝi sed ne sukcesis. Li estis tute elĉerpita. Do li restis em la loko kie li estis, memorante plurajn epizodojn de la kavalira vivo, en kiuj la heroo travivis kondiĉojn eĉ pli malbonajn ol la nuna situacio. Venis al lia menso kelkaj vortoj el unu el la antaŭe legataj rakontoj.

Kie vi estas, mia sinjorino?

Ĉu ĉi doloro ne tuŝas vin?

Aŭ vi ne scias, ho amatino,

Aŭ havas vi venenon en la sin’!

En tiu momento aperis homoj kiuj kunvojaĝadis por aĉeti tritikon. Ili vidis la falintan kavaliron kaj kuris por helpi lin. Kiam ili demetis la vizieron, unu ekkriis, ĉar li estis viro el la vilaĝo de la heroo:

– Ho, ne! Sinjoro Don Kiĥoto ĉi tie, en ĉi tiu stato? Parolu! Kio okazis al vi?

Sed li ne ricevis respondon. La heroo de la Manĉo perdis sian parolkapablon.

Antaŭ la seriozeco de lia stato, la viro prenis lin sur siajn ŝultrojn kaj metis lin sur la azeno, sur kiu li venadis. Brusto kaj kapo falis ĉe unu flanko, kruroj ĉe la alia. Poste li kolektis la armilojn disĵetitajn ĉirkaŭe, la ŝildon, la glavon, la du pecojn de la lanco, kaj pendigis ĉion sur la selo de Rosinante. Kaj direktiĝis al la vilaĝo kun tiu tuta ŝarĝo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”