Categoria: Lobato en Esperanto

Rakontoj de onklino Nastasja

Ĉapitroj 35, 36, 37, 38, 39 kaj 40

 

35 – La testudo kaj la lacerto

         Iam la filino de la jaguaro volis edziniĝi. Estis du svatantoj: la lacerto kaj la testudo. Por venki sian rivalon, la testudo diris, ke la lacerto estas senvalora, ke ĝi eĉ kapablas rajdi ĝin kiel ĉevalon. Ĉar la jaguaro dubis, la testudo promesis aperi surĉevale sur la lacerto, kaj vipis ĝin kaj sproni ĝin antaŭ ĉiuj bestoj.

         La sekvan tagon la testudo estis ĉe la pordo de sia domo kun poŝtuko    ligata al la kapo. La lacerto alvenis.

         – Saluton, kamarado Testudo, mi iras al la domo de la jaguaro. Ĉu vi volas iri kun mi?

         La testudo dankis pro la invito – sed kiel iri, se ĝi havas furiozan kapdoloron? Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Rakontoj de onklino Nastasja

Ĉapitroj 30, 31, 32, 33 kaj 34

 

30 – La Senvosta Kokido

         Iam estis kokido, malsimila al ĉiuj kokidoj en la kokinejo. Kian kulpan ĝi havis? Neniun. Tamen ĉiuj mistraktis ĝin! Ĉar ĝi estis senvosta…

         La kompatindulo eĉ manĝi trankvile ne sukcesis. Venis la maizo, sed zaz! bekfrapon de ĉi tie, zaz! bekfrapon de tie, dum la aliaj, trankvile, plenigis la kropon ĝis ŝveliĝo.

         Kaj kiam ĝi kaptis etan insekton, grilon aŭ formikon, tuj aperis kokino kiu ekkuris post ĝi kaj manĝis la frandaĵeton.

         Pro tio, la Senvosta Kokido ĉiam malsatis, kaŝata ĉe la anguloj, maldika kaj maĝoja…

         Iun tagon ĝi perdis paciencon. Jen pro kio. Dismakulita koketo, kiu intencis sin montri al kelkaj flavaj junaj kokinoj, bekadis ĝin tiel forte, ke tio igis ĝin perdi la bonan humoron. La kokinetoj ekscitiĝis antaŭ la braveco de la koketo, laŭte ridis pro la batado, kaj eĉ kantis verseton: Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Rakontoj  de Onklino Nastasja

Ĉapitroj 25, 26, 27, 28 kaj 29

 

25 – La cervo kaj la rano

         Cervo kaj rano intencis edziĝi kun la sama junulino. Por decidi la aferon ili faris konkuron pri kurado.

         Ni havas ĉi tie tre longan vojon. Ni kuru, – proponis la cervo. – Tiu, kiu venkos, edziĝu kun la knabino.

         La rano konsentis, kaj ili planis la batalon por la sekva tago.

         La cervo ridante iris hejmen. “La kompatinda rano pretendas konkuri kontraŭ kiu? Ĝuste kontraŭ mi, kiu estas la plej rapida besto! Ho, ho, ho!…”

         Sed la rano uzis sian ruzon. Ĝi kunigis cent kunulojn, al kiuj ĝi rakontis la disputon, kaj ili interkonsentis pri la jeno: en certaj lokoj de la vojo, kaŝiĝos unu rano. Kiam la cervo alproksimiĝos kaj kantos “Lakule’, lakule’ lakule’ “, la rano tie kaŝata krios “Gulugubango, bango, le”. Kaj la rano de la veto estos, tre trankvile, ĉe la fino de la vojo, atendanta la cervon. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”