Monteiro Lobato

Histórias de Tia Nastácia

Capítulos 35, 36, 37, 38, 39 e 40

 

35 – O jabuti e o lagarto      

         Era uma onça que tinha uma filha no ponto de casar-se. Havia dois pretendentes: o lagarto e o jabuti. Para desmoralizar o rival, o jabuti andou dizendo que o lagarto não valia nada, que era bicho tão à-toa que ele jabuti até o usava como cavalo. Como a onça duvidasse, o jabuti ficou de aparecer montado no lagarto, e dar-lhe de chicote e espora na vista de todos.

         No dia seguinte o jabuti ficou à porta de sua casa com um lenço amarrado na cabeça. Chega o lagarto.

         — Compadre jabuti, vou indo para a casa da onça. Não quer ir comigo?

         O jabuti agradeceu o convite — mas ir como, se estava com uma dor de cabeça furiosa? Continue lendo “Monteiro Lobato”

Visitas: 114

Lobato en Esperanto – 13

Rakontoj de onklino Nastasja

Ĉapitroj 30, 31, 32, 33 kaj 34

 

30 – La Senvosta Kokido

         Iam estis kokido, malsimila al ĉiuj kokidoj en la kokinejo. Kian kulpan ĝi havis? Neniun. Tamen ĉiuj mistraktis ĝin! Ĉar ĝi estis senvosta…

         La kompatindulo eĉ manĝi trankvile ne sukcesis. Venis la maizo, sed zaz! bekfrapon de ĉi tie, zaz! bekfrapon de tie, dum la aliaj, trankvile, plenigis la kropon ĝis ŝveliĝo.

         Kaj kiam ĝi kaptis etan insekton, grilon aŭ formikon, tuj aperis kokino kiu ekkuris post ĝi kaj manĝis la frandaĵeton.

         Pro tio, la Senvosta Kokido ĉiam malsatis, kaŝata ĉe la anguloj, maldika kaj maĝoja…

         Iun tagon ĝi perdis paciencon. Jen pro kio. Dismakulita koketo, kiu intencis sin montri al kelkaj flavaj junaj kokinoj, bekadis ĝin tiel forte, ke tio igis ĝin perdi la bonan humoron. La kokinetoj ekscitiĝis antaŭ la braveco de la koketo, laŭte ridis pro la batado, kaj eĉ kantis verseton: Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”

Visitas: 236

Monteiro Lobato

Histórias de Tia Nastácia

Capítulos 30, 31, 32, 33 e 34

 

30 – O pinto sura

Era uma vez um pinto diferente de todos os mais pintos do galinheiro. Que culpa tinha ele disso? Nenhuma. No entanto, todos judiavam dele — vejam só! — porque era sura…

O pobrezinho nem comer em paz podia. Na hora do milho, era zás! uma bicada daqui, zás! uma bicada dali, enquanto os outros, sossegadamente, enchiam o papo até estufar.

E se apanhava algum bichinho, grilo ou içá, era aquela certeza: a galinhada inteira punha-se a correr atrás dele até tomar o petisco.

Por causa disso o pinto sura vivia sempre com fome, encolhidinho pelos cantos, magro e mandigüera…

Certo dia perdeu a paciência. Um frangote carijó, que andava de namoro com umas frangas amarelas, deu-lhe, à vista dessas meninas de penas, uma tal sova de bicadas que o deixou descadeirado. As frangas entusiasmaram-se com a valentia do carijó, riram-se à grande do triste sovado que nem suster-se em pé podia. E chegaram, mesmo, a compor um versinho: Continue lendo “Monteiro Lobato”

Visitas: 63