Categoria: 15 – Don Kiĥoto por Infanoj

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 07 kaj 08

 

7 – Novaj aventuroj sur la vojo. La monaĥoj

– Pro tio li estis tre dika – observis la knabino. – Ĉi Sanĉo, en la desegnaĵo, aspektas kiel remburita kolbaso. Tion, kion li volas, estas manĝi, manĝi, manĝi. Mi simple ne komprenas ion. Don Kiĥoto havis la cerbon renversita. Estis do nature, ke li vidadis fantomojn kaj gigantojn ĉie. Sed Sanĉo? Kial li sekvadis la frenezan kavaliron ĉiam?

– Sanĉo – respondis sinjorino Benta – estis ordinara viro, nenio freneza, sed iom simpla, naiva. Li sekadvis Don Kiĥoton pro intereso. Unue, la insulo; poste, etaj aĵoj, kiujn li sukcesos ricevi survoje. La aventuroj devis doni ion al li, li estis certa pri tio.

– Batadoj, ja! – observis la pupo. – Mi rimarkas, ke ĉi Don Kiĥoto estas tio, kion onklino Nastasja nomas bokssako. La aventuroj estas ankoraŭ en la komenco kaj kiom da batadoj li jam ricevis?

– Tio veras – konsentis sinjorino Benta. – Se vi legos la tutan historion de Don Kiĥoto, vi trovos serion da batadoj, kiuj neniam finiĝas – kelkfoje li batas aliajn, sed ankaŭ li ricevas. Kaj se Sanĉo sukcesis rabi ion ĉi tie kaj tie, li ankaŭ ricevis sian kvanton da tre bonaj frapadoj.

– Tamen li ne suferis – diris Emilja. – Li estis kiel kuseno remburita per grasaĵo. Mi ne kompatas grasajn homojn, kiujn oni batas. La maldikajn homojn, jes. Dikaj homoj estos kiel kaŭĉukaj pupoj. Ne estas maniero rompi ostojn tie. Lardo kusenas la ostojn. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 05 kaj 06

 

5 – Don Kiĥoto reiras hejmen. La forbruligo de la libroj

Sen respondi la demandon, sinjorino Benta daŭrigis:

– Kiam la kompatinda migranta kavaliro vidis sin sola, kun la grupo jam malproksime, li profunde ĝemis. Li volis leviĝi sed ne sukcesis. Li estis tute elĉerpita. Do li restis em la loko kie li estis, memorante plurajn epizodojn de la kavalira vivo, en kiuj la heroo travivis kondiĉojn eĉ pli malbonajn ol la nuna situacio. Venis al lia menso kelkaj vortoj el unu el la antaŭe legataj rakontoj.

Kie vi estas, mia sinjorino?

Ĉu ĉi doloro ne tuŝas vin?

Aŭ vi ne scias, ho amatino,

Aŭ havas vi venenon en la sin’!

En tiu momento aperis homoj kiuj kunvojaĝadis por aĉeti tritikon. Ili vidis la falintan kavaliron kaj kuris por helpi lin. Kiam ili demetis la vizieron, unu ekkriis, ĉar li estis viro el la vilaĝo de la heroo:

– Ho, ne! Sinjoro Don Kiĥoto ĉi tie, en ĉi tiu stato? Parolu! Kio okazis al vi?

Sed li ne ricevis respondon. La heroo de la Manĉo perdis sian parolkapablon.

Antaŭ la seriozeco de lia stato, la viro prenis lin sur siajn ŝultrojn kaj metis lin sur la azeno, sur kiu li venadis. Brusto kaj kapo falis ĉe unu flanko, kruroj ĉe la alia. Poste li kolektis la armilojn disĵetitajn ĉirkaŭe, la ŝildon, la glavon, la du pecojn de la lanco, kaj pendigis ĉion sur la selo de Rosinante. Kaj direktiĝis al la vilaĝo kun tiu tuta ŝarĝo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”

Don Kiĥoto por Infanoj

Ĉapitroj 03 kaj 04

 

03 – Unuaj aventuroj

– Ĉu Don Kiĥoto ne estis jam armita? – observis Emilja.

– Esti armata kiel kavaliro ne estas la samo ol kavaliro armata per kiraso kaj armiloj. Esti armata kiel kavaliro signifas ricevi la rangon de migranta kavaliro, donita de alia kavaliro. Kaj tion pensadis Don Kiĥoto survoje. Li nepre devis trovi kavaliron por nobligi lin. Sed kie li trovos ĉi kavalira baptopatro? Don Kiĥoto rigardis de unu flanko al la alia kaj nur vidis dezerton.

Subite, li distingis malproksime ĉe la vojo unu el tiuj malriĉaj gastejoj, tre oftaj tiutempe en Hispanio. Sed al lia imago, ĉiam brulanta, ĝi ŝajnis kiel ege impona kastelo kun turoj, kreneloj, levoponto kaj ĉio ajn, kio ekzistas en la plej famaj kasteloj.

Bonege. Certe interne li trovos kavaliron kapabla armi lin. La kutimo en la tempo de la kasteloj estis tia, kiam vizitanto alproksimiĝis al iliaj muroj, nano de la supro de la turoj blovis klarneton por averti la sinjoron tion, ke iu alproksimiĝas. Don Kiĥoto haltis iom malproksime kaj atendadis la sonadon, kiu indikis tion, “migranta kavaliro venas”.

Nenio sonis, kaj ĉar Rocinante, ege malsata, malpaciencis por eniri la stalon, Don Kiĥoto iris rekte al la gastejo.

Ĉe la pordo estis du virinoj el la vilaĝo – virinoj, tiaj, kiujn oni nomas hodiaŭ “maldeculinoj”.

Laŭ lia imago ili tamen aspektis kiel belaj kastelaninoj, kiuj tie estis por ĝui la kamparan brizon. Kaj li direktis sin al ili. Ĉimomente ĉaskorno eksonis en la paŝtejo malantaŭ la domo: kapristoj sonigis por peti la permeson eniri. “Bonege!”, pensis en si la nobelo. “La nano en la turo sciigas la kastelestron pri mia alveno”. Kaj li alproksimiĝis al la virinoj, kiuj, timante tiun strangan estaĵon, tute ene de metalaĵoj kaj armitan, ekforkuris enen. Don Kiĥoto trankviligis ilin per gesto, kaj levinte la vizieron li montris sian maldikan vizaĝon, kovrita de polvo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 15”