Categoria: La Minotaŭro

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 17 kaj 18

 

17 – Nimfoj, Najadoj, Driadoj kaj Satiroj

         La tri “peguletoj” sencele promenadis vagante tra la pejzaĝo de la antikva Grekio. La pejzaĝo ŝanĝiĝis de horo al horo – herbejoj, montoj, arbaroj, boskoj, riveroj…

         Je iu momento ili haltis. Kia bela loko! Blua monto je la malproksimo, bela arbaro maldekstre, kaj murmuranta rojo.

         Emilja, kiu pasie amadis movantajn akvojn, ekkriis:

         – Rigardu, Peĉjo, ŝajnas ke tiu akvo estas “kaprino”! Ĝi fuĝas inter la ŝtonoj kiel likva fiŝo; kaj kiam ĝi ne trovas vojon, ĝi transsaltas.

         – Bona loko por ripozado – ĝemis la Vicgrafo – kaj li mallevis la kofreton de la markizino de Vostuleto.

         Ili sidiĝis. Peĉjo prenis el la poŝoj sortimenton da olivoj kaj rubusoj plukitaj survoje.

         – Ni havas nur tion por manĝi, – li diris kaj disdonis. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 15 kaj 16

 

15 – Terpomoj kaj Sokrato

         La vespermanĝo okazis plena je ĝojo. Sinjorino Benta kuŝis sur kuseno inter la mastrino de la domo kaj Sokrato. Ĉe la alia flanko de la tablo, multe pli malalta ol la modernaj, kuŝis Nazulino, inter Fidiaso dekstre kaj Herodoto maldekstre. Kronoj el rozoj zonis la kapojn de ĉiuj manĝantoj. La interparolado turnis sin al diversaj temoj kaj fine ili parolis pri la kuirarto.

         – Nu – diris Sinjorino Benta – la kialo de nia vojaĝo al ĉi jarcento estas samtempe sentimentala kaj kuirarta: la serĉado de onklino Nastasja, kiu estas nia amikino kaj nia kuiristino. Ho, kia kuiristino! Kvazaŭ ŝi havus la violonon de la “bongustaĵo” por eltiri mil harmoniojn el ĝi! La plej simpla manĝaĵo, viando kun terpomoj, fazeolaĵo kun grivoj, vatapao (*), ĉio, kio finfine eliras el ŝia kaserolo, estas perfektaj ĉefverkoj, ekzakte kiel perfektaj ĉefverkoj estas la skulptaĵoj de Fidiaso kaj Polikleto…

         – Kio pri la kuketoj, avinjo? – memorigis la knabino, ĉe alia flanko de la tablo. – La kuketoj de onklino Nastasja jam estas famaj en la tuta Brazilo. Kiom da leteroj vi ricevas de infanoj kiuj petas la recepton de ŝiaj kuketoj? Continue lendo “Lobato en Esperanto”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 13 kaj 14

 

13 – Serĉe de Heraklo

         Kiam la tri herooj frapis la pordon, la paŝtisto vekiĝis. Li ekstaris, surprizite. “Kiu estas?” Kaj kuris por malfermi.

         – Saluton! – ekkriis Peĉjo. – Ĉi-foje ni estis tiuj, kiuj pli frue ellitiĝis.

         La paŝtisto petis klarigon, kaj kiam li aŭdis la rakonton pri la supreniro al Olimpo, li ridetis. Li prenis la kazon kiel infana inventaĵo.

         – Ĉu vi ne volas kredi? – diris Emilja, kaj ŝi prenis la flakoneton kun nektaro el la kofreto. – Rigardu, flaru, gustumu…

         La paŝtisto rigardis, flaris, gustumis kaj restis senkomprene.

         – Tio aspektas kiel mielo, sed mielo malsimila al ĉiuj, kiujn mi konas.

         – Mielo estas via nazo! Sciu, ke tio estas la aŭtentika nektaro de la dioj. Ni eniris en Olimpo, jes, kaj ni ĉion vidis, kaj ni ŝtelis ĉi porcion da nektaro kaj iom da ambrozio, kiun ni manĝis kun granda plezuro. Same kiel kremaĵo el verda maizo, kiun vi ne konas ĉar vi eĉ ne scias tion, kio estas maizo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”