herons and scavengers… 24

ribelo

24. Rebellion

Translated by Angela Telles-Vaz

The death of Chump was followed by a period of silence and terror. Yes, there, nobody was willing to smile. My little friends told me that he had died as a result of too much beating. They spoke softly, fearful that another would listen and tell. Someone spoke about the funeral, about a wooden cross stuck on a grave. Playing stopped, the smiles fled from their cages like birds.
The Angel of Death hovered over everything, like a black but invisible kite. The Angel of Death had the appearance of a white wax corpse: like a stone, the looks of a church saint, living-dead. He flew low and the mysterious muffled rustle of his cloudy wings could almost be heard. He came and went and, by feeling his presence, we looked seriously at one another, wanting to understand what was going to happen next. The eyes lowered, the heart stirred, like a wild cloistered puppy, who throws himself against the grids until he dies.
Our little hearts full of fear.
At night, he would also come to watch. Now his wings are made of frozen water. We tried to dream of our mother and sisters and godmothers but suddenly, noticed his face in front of ours, all black, with two holes for eyes and his breath was warm and smelled of rotting in wet soil. In a jump we would wake up. He had escaped. He would be breathing the face of another one. The mattress was pulled more, trying to cover also the head, but the legs, much shrunken, started to ache and the mattress fell off. The head would offer itself for another cursed breath.
Gradually our terror ceased, sank like sand in water that was beginning to hum again. The cup of life returned to stillness, to the mermaids, to the small cars made of clay, to the ladybugs, who knows?
Suddenly, everything is blurred and my heart races.

Climbed on the wall, I see the big ones, screaming, cursing, I don’t understand anything. I stick obstinately to Valdemar, fearful that we get close to the riot. They are on top of the wall, almost all, without exception. They throw stones and insults towards the priest’s house. But the scream is always the same:
I’m hungry!
I’m hungry. This is not what they felt, they should be afraid to die from the beatings.
It looked like a war, like a catastrophe, it was noise and too much horror for my frightened soul.
Priest son of a bitch! I’m hungry!
It wasn’t a solitary and orphan voice. No, no! It was a crazy bunch of jackals, I’m hungry, that cried their throat out to the sunny sky, I’m hungry, a swarm of bees, priest son of a bitch, that someone made incited with a cane of fire, I’m hungry, an anthill under boiling water, son of a bitch, wasps willing to kill Achilles with ferocious stings on his mortal tendon.
I’m hungry!
We, the little ones, tucked in a corner, listened with cowardly attention, thinking about what would come afterwards.
Sinuca arrived at the courtyard, shouted, roared, whistled, the big ones advanced with sticks in their hands, howling like a pack of wolves that found their prey.
Pack of wild gorillas in anger. The supervisor came in and shut himself up.
The stone throwing and the screams were fading. By then, we got the courage and, helping each other, climbed the wall to see, on the outside, the whole city in a circle, watching attentively.

When the rebellion calmed down, the Angel of Death returned. With eyes of fire, it was no longer the Angel of Death but the god of Vengeance. Fear blew from the North and South and East and West and the shroud of silence covered the pack of jackals, drowned out the hum of the bees, started to suffocate the ants in distress and asphyxiated the rebel wasps. Shroud of terror.
There’s a flaw in my memory. As if, the next part that I lived, had been taken away from me. There’s no fit between the previous scene and the next one.
I’m already in the fatal line.
The line runs through a corridor, up the stairs and ends up in a small room overlooking the dorms. There’s a rumor up there, something like a waterfall of thin voice, no, no, something like the chant of crazy laundresses far away. Gradually, as we move forward the rumor changes. They are convicted souls now, who hallucinated, snarl. They are convicts that mourn with long moans. Now we can hear the sound of the correction paddle, mixed with the horrible cries. So much cry, and the paddle can be heard. It’s a blow after another.
Would this be the biblical weeping and the gnashing of teeth?
    “The angels shall come forth, and server the wicked from among the just, and shall cast them into the furnace of fire: there shall be wailing and gnashing of teeth,”
cries the huge man who looks like a giant of stone, victorious, in the center of the Sistine Chapel.
We climb the steps do the slaughterhouse, to the bleeding. Somebody finds me. It’s one of the big boys, he has already cried and gnashed his teeth, now is joined a group of old ones, that observe.
Jorge, don’t be afraid. Put out your hand, the other, repete without fear. Don’t be afraid. If you remove your hand, he will hit with more power on top of the fingers. If you put out your hand with courage, he will hit lighter. Don’t cry, don’t be afraid.
And he and the others also repeat to the younger ones: Don’t be afraid, he hits a few times and move forward. Don’t be afraid!
Judgment day approaches, the earth shakes, the Lord of thunder explodes relentlessly, one, two, three, four, how many would they be?, but it wasn’t enough to perceive the trumpets of the angels because the cry increased.
The only consolation, the only relief, the only balm was that steady hand that held my shoulder and carried me, guided my steps, pulled me with delicate confidence, while the voice that I could no longer hear
don’t be afraid.
His eyes lit me intensely, I felt no fear. In face of the god, he pushed me, I stretched my hand, the paddle fell on, my soul was on fire, I stretched the other one, my body charred, I continued to stretch my hand and felt that I had won the divine grace because the fury of the judgment decreased considerably. With burning hands, I started to cry and Zeus cried thunderous,
the next one!,
who stretched his little hands in distress, I didn’t see, I heard the rays plunging in space and he began to scream desperately with his tiny voice of a child of six or seven years old, thin and malnourished.
The dorm was the abode of pain and I always remembered that dark scene, when I was forced to pray a Hail Holy Queen:
    mourning and weeping in this valley of tears.
My little friends showed their hands, crying. We were ashamed of each other. All had, in place of hands, two inflated balls, with twisted fingers, bluish-red.
Cringed in our beds, clumsy fetuses, sobbing, full of terror, there are times when the soul cannot think of anything.
All the sobbing was drowned by sleep, as puppy dogs not wanted.

On the next day, at dusk, we were put in line. The Priest! The black figure slid softly, walked in front of us, up and down, up and down. Finally, he stopped in front of all of us and threw up a mellifluous song, delicate and harmonious. The voice sounded like the skin of a small animal, fluffy, soft and warm. The black vulture walked and talked and kept moving up and down, up and down. I didn’t understand anything. I understood that all was a lie. It was all very beautiful, but it was a lie. That silence of fear, the memories of the despair of yesterday, that was true. It was true. Not that voice slithering here and there, those sparkling little eyes; that snake stroll with its forked tongue stretched like the tail of the Chimera.

    You are the salt of the world.

In fact, all the tears of yesterday had been salted.

      to be continued on next sunday.

garças e abutres… 24

ribelo

24. Rebelião

    Após a morte de Pirueta, seguiu-se um período de silêncio e terror. Ali, sim, ninguém estava disposto a sorrir. Meus amiguinhos me contavam que ele tinha morrido de tanto apanhar. Falavam baixinho, medrosos de que um outro ouvisse e contasse. Alguém falou do enterro, falou de uma cruz de madeira enfiada sobre uma cova. Os brinquedos cessaram, os sorrisos passarinhos fugiram das gaiolas.
O Anjo da Morte pairava sobre tudo, como uma pipa negra, mas invisível. O Anjo da Morte tinha o aspecto de um cadáver de cera: branco, de pedra, olhar de santo de igreja, morto-vivo. Voava baixo, quase se podia ouvir o ruflar surdo e misterioso de suas asas de nuvem. Ele ia e vinha e, ao sentir sua presença, a gente se entreolhava sério, querendo entender o que ia acontecer depois. Os olhos baixavam, o coração se agitava, como um animalzinho selvagem enclausurado, que se atira contra as grades até morrer.
Nossos coraçõezinhos cheios de espanto.
À noite, ele também chegava para vigiar. Agora, suas asas são de água gelada. A gente tentava sonhar com a mãe e as irmãs e as madrinhas e de repente percebia a cara dele diante da nossa, toda negra, com dois buracos no lugar dos olhos e seu respirar era quente e com cheiro de podre em terra molhada. Num pulo, a gente acordava. Ele tinha escapado. Estaria bafejando a cara de algum outro. Puxava-se mais o colchão, tentando cobrir também a cabeça, mas as pernas, muito encolhidas, começavam a doer e o colchão descia. A cabeça voltava a se oferecer ao bafo maldito.
Aos poucos nosso terror se aquietou, afundou como areia numa água que principiava a cantarolar novamente. A taça da vida voltava à quietude, às sereias, aos carrinhos de barro, joaninhas, quem sabe?
De repente, tudo se turva e meu coração dispara.

Trepados no muro, eu vejo os grandes, gritando, xingando, não entendo nada. Me agarro com Valdemar, temerosos chegamos junto ao tumulto. Estão trepados no muro, quase todos, sem exceção. Atiram pedras e palavrões em direção à casa do padre. Mas o que berram, é sempre a mesma coisa:
Estou com fome!
Estou com fome. Não era isto que eles sentiam, deviam estar com medo de morrer de porrada.
Parecia uma guerra, uma catástrofe, era barulho e horror demais para minha alma apavorada.
Padre filho da puta! Estou com fome!
Não era uma voz solitária e órfã. Não, não! Era um bando enlouquecido de chacais, estou com fome, que escancaravam a goela para o sol quente, estou com fome, um enxame de abelhas, padre filho da puta, que alguém tivesse assanhado com um bastão de fogo, estou com fome, um formigueiro debaixo de água fervente, filho da puta filho da puta, marimbondos dispostos a matar Aquiles com ferozes ferroadas no calcanhar mortal.
Estou com fome!
Nós, pequeninos, encolhidos num canto, ouvíamos com atenção covarde, pensávamos no que viria depois.
Sinuca chegou no pátio, berrou, esbravejou, apitou, os maiores avançaram com pedaços de pau nas mãos, uivando como matilha de lobos que achassem a presa.
Um bando enfurecido de gorilas selvagens. O inspetor entrou, trancou-se.
As pedradas e os gritos foram esmorecendo. Nessa altura, criamos coragem e, uns ajudando os outros, subimos no muro para ver, lá fora, toda a cidade em círculo, observando atenta.

Quando serenou a rebelião, o Anjo da Morte voltou. Com o olhar em chamas, não mais era o Anjo da Morte, era a deusa da Vingança. O medo soprou do norte e do sul e do leste e do oeste e o sudário do silêncio cobriu o bando de chacais, abafou o zumbido das abelhas, principiou a sufocar as formigas aflitas e asfixiou os marimbondos rebeldes. O sudário do terror.
Há uma falha em minha memória. Como se, o próximo pedaço que vivi, tivesse sido tirado de dentro de mim. Não há encaixe entre a cena anterior e a que se segue.
Por que já estou na fila fatal.
A fila percorre todo um corredor, sobe a escada e desemboca na saleta que dava para os dormitórios. Há um rumor lá em cima, algo como uma catarata de voz fina, não, não, algo como cantos de lavadeiras loucas bem ao longe. Aos poucos, à medida que avançamos, o rumor se transforma. São agora as almas penadas que, alucinadas, uivam. São condenados que lamentam com gemidos longos. Já dá para ouvir o barulho da palmatória, entremeado com os gritos de horror. Tanto choro, e a palmatória pode ser ouvida. É um estalo atrás do outro.
Seria isto, o bíblico choro e o ranger de dentes?
    “Sairão os anjos e separarão os maus dos justos. E os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes”,
brada o enorme homem que parece um gigante de pedra, vitorioso, no centro do altar da Capela Sistina.
Vamos subindo a escada do matadouro, para o sangramento. Alguém me descobre. É um dos maiores, já chorou e rangeu os dentes, agora forma um grupo de grandes, que presencia.
Jorge, não tenha medo. Estenda a mão, a outra, repete sem medo. Não tenha medo. Se você tirar a mão, ele dá com mais força em cima dos dedos. Se você estender a mão com coragem, ele bate devagar. Não chore, não tenha medo.
E já ele e outros repetem para os pequenos: Não tenham medo, apresentem a mão rapidamente, uma atrás da outra, não tenham medo, ele bate poucas vezes e passa adiante. Não tenham medo!
O juízo final se aproxima, a terra estremece, o trovão do Senhor estala implacável, um, dois, três, quatro, quantas seriam?, só não dava para ouvir as trombetas dos anjos, porque o choro aumentava.
O único consolador, o único alívio, o único bálsamo era aquela mão firme que segurava meu ombro e me carregava, me guiava os passos, me puxava com delicada segurança, enquanto a voz que eu já não conseguia ouvir
não tenha medo.
Seus olhos me iluminaram intensamente, não senti medo. Diante do deus, ele me empurrou, eu estendi a mão, o madeiro baixou, minha alma pegou fogo, estendi a outra, meu corpo carbonizou-se, continuei estendendo a mão e senti que fora contemplado com a graça divina porque a fúria do juízo diminuíra sensivelmente. Com as mãos ardentes, comecei a chorar e Zeus gritou, tonitruante,
o próximo!,
que estendeu as mãozinhas aflitas, não vi, ouvi os raios despencarem pelo espaço e ele principiou a berrar desesperadamente com sua vozinha de criança de seis ou sete ou oito anos, magros e desnutridos.
O dormitório era a morada da dor e sempre me lembrava daquela cena negra, quando era obrigado a rezar um salve-rainha:
    gemendo e chorando neste vale de lágrimas.
Meus amiguinhos me mostravam as mãos, chorando. Tínhamos vergonha uns dos outros. Todos tinham, no lugar das mãos, duas bolas infladas, com os dedos tortos, vermelho-azulados.
Encolhemo-nos nas camas, fetos desengonçados, soluçantes, cheios de horror, há momentos em que a alma não consegue pensar em nada.
Todos os soluços foram afogados pelo sono, como filhotinhos de cães não desejados.

No dia seguinte, ao cair da tarde, fomos colocados em forma. O Padre! Ele escorregou de mansinho, o vulto negro, caminhou à nossa frente, para cá, para lá, para cá, para lá. Por fim, parou diante de todos e vomitou uma canção melíflua, suave, delicada, harmoniosa. A voz parecia a pele de um animalzinho, felpuda, macia, quentinha. O abutre negro ia e vinha e falava e ia e vinha e falava. Eu não entendia nada. Entendia que era mentira. Era tudo muito lindo, mas era mentira. Aquele silêncio de medo, a lembrança do desespero da véspera, aquilo existia. Era verdade. Não aquela voz que escorregava para cá, para lá, aqueles olhinhos faiscantes, aquela serpente que passeava espichando a língua bifurcada como a calda da quimera.

    Vós sois o sal da terra.

De fato, todas as lágrimas da véspera tinham sido salgadas.

continua no próximo domingo.

ardeoj kaj vulturoj… 24

ribelo

24. Ribelo

    Post la morto de Akrobato, sekviĝis periodo de silento kaj teruro. Nun, jes, neniu emis rideti. Miaj amiketoj diris ke li mortis pro la kvanto da batoj. Ili mallaŭte parolis, timante ke aliulo aŭdu kaj rakontu. Iu priparolis la enterigon, pri ligna kruco enmetita sur teramaso. Ĉesis la ludaro, la birdaj ridetoj fuĝis el la kaĝoj.
Sur ĉio ŝvebadis la Anĝelo de la Morto, kvazaŭ nigra kajto, sed nevidebla. La Anĝelo de la Morto havis la aspekton de vaksa kadavro: blanka, ŝtoneca, rigardo de preĝeja sanktulo, mortinta-vivanto. Li malalte flugadis, oni preskaŭ kapablis aŭdi la surdan bruadon de liaj nubecaj flugiloj. Li iradis kaj venadis kaj, kiam ni sentadis lian ĉeeston, ni serioze interrigardadis, klopodante por kompreni tion, kio poste okazos. La okuloj teren rigardadis, la koro kirliĝis, kvazaŭ sovaĝa besteto enprizonigita, sin ĵetante ĝismorte kontraŭ la kradoj.
Niaj timoplenaj koretoj.
Ankaŭ dumnokte, li venadis por spioni. Nun, liaj flugiloj estas je frostita akvo. Ni klopodadis por sonĝi pri panjo kaj fratinoj kaj, subite, perceptadis lian vizaĝon super nia vizaĝo, tute nigra, kun du truoj anstataŭ okuloj kaj lia spirado estis varma kaj kun odoro de putraĵo en malseka tero. Eksaltante, ni vekiĝadis. Li eskapis. Certe li elspirblovas vizaĝon de aliulo. Ni pli tiradis la matracon, penante kovri ankaŭ la kapon, sed la kruroj, tro kuntiritaj, doloradis kaj la matraco malsupreniris. La kapo denove sin proponis al la malbenita elspirblovado.
Iom post iom nia teruro trankviliĝis, mergiĝis ene de akvo, kiu denove ekkantadis. La pokalo de la vivo revenadis al kvieteco, al la sirenoj, al la ceramikaj veturiletoj, al la kokcineloj, kion scias mi?
Subite, ĉio nebuliĝas kaj mia koro krevas.

Mi vidas ĉiujn grandulojn sur la muro, kriante, sakrante, mi nenion komprenas. Mi alkroĉiĝas al Valdemaro, timeme ni atingas la tumulton. Ili grimpis la muron, preskaŭ ĉiuj, senescepte. Ili ĵetas ŝtonojn kaj sakraĵojn direkte al la domo de la pastro. Sed tio, de ili kriata estas ununura frazo:
Mi malsatas!
Mi malsatas. Ne tion ili sentis, ili certe sentadis timon morti per batado.
Tio ŝajnis milito, katastrofo, estis teruro kaj hororo pli ol la tenkapablo de mia timanta animo.
Pastro filo-de-putino! Mi malsatas!
Ne estis solitara kaj orfa voĉo. Ne, ne! Estis freneziĝinta bando de ŝakaloj, mi malsatas, malfermegante la gorĝoj sub la varma suno, mi malsatas, abelsvarmo, pastro filo de putino, kolerigita de fajra bastono, mi malsatas, formikejo sub bolanta akvo, filo-de-putino filo-de-putino, vesparo preta por mortigi Aĥilon per ferocaj pikadoj sur la vundebla tendeno.
Mi malsatas!
Ni, la etuletoj, kaŝitaj enangule, en malkuraĝa atento, ni pensadis pri tio, kio poste okazos.
Bilardo aperis en la korto, blekegis, furioziĝis, blovegis la fajfilon, la granduloj avancis sur lin kun bastonoj enmane, ululante kvazaŭ luparo trovinte sian predon.
Furioza bando de sovaĝaj goriloj. La inspektoro eniris, enŝlosiĝis.
Ŝtonĵetoj kaj krioj eksereniĝis. Ĉimomente, ni, la etuloj, pleniĝis je kuraĝo kaj, unu helpante la alian, ni grimpis la muron por vidi, ekstere, la tutan urbanaron enronde, atente observante.

Post la serenado de la ribelo, revenis la Anĝelo de la Morto. La rigardo fajroplena, li ne plu estis la Anĝelo de la Morto sed la Diino de Venĝo. Timo blovis el nordo kaj el sudo kaj el oriento kaj el okcidento kaj la mortotuko de la silento kovris la bandon de ŝakaloj, mallaŭtigis la abelan zumadon, premsufokis la afliktajn formikojn kaj asfiksiis la ribelantajn vespojn. La mortotuko de la teruro.
Estas manko en mia memoro. Io estis forprenata de mi, de inter la ĵus rakontata sceno kaj la sekvanta.
Ĉar mi jam estas en la fatala vico.
La vico marŝas laŭ tuta koridoro, supreniras ŝtuparon kaj enfluas en saleto antaŭ la dormejoj. Supre estas ia rumoro, io simila al katarato de akuta voĉo, ne, ne, io simila al kantado de freneziĝintaj tolaĵlavistinoj, tre malproksime. Iom post iom, laŭ nia avanco, la rumoro sin transformas. Estas nun kondamnitoj lamentante per longaj ĝemadoj. Oni jam sukcesas aŭdi la batojn de la manfrapilo, meze de la horora kriado. Tiom da plorado, kaj oni ankoraŭ sukcesas aŭdi la manfrapilon. Estas unu klako post la alia.
Ĉu estas tio la biblia plorado kaj dentgrincado?
    “La anĝeloj eliros, kaj apartigos la malbonulojn el inter la justuloj, kaj ĵetos ilin en la fornon de fajro; tie estos la plorado kaj la grincado de dentoj”,
kriegas la enorma ŝtona viro, la venkisto, en la centro de la altaro de la Kapelo Sistino.
Ni supren marŝadas la ŝtuparon de la buĉejo por la sangeltiro. Iu vidas min. Estas unu el la granduloj, li jam ploris kaj liaj dentoj jam grincis, nun li parpoprenas de grupo kiu spektadas
Jorge, ne timu. Etendu la manon, la alian, daŭrigu sentime. Ne timu. Se vi maletendos la manon, li pli forte batas sur la fingrojn. Se vi etendos la manon kuraĝe, li malforte frapos. Ne ploru, ne timu.
Kaj ne nur li, sed aliaj, kuraĝigas la etulojn: ne timu, etendu rapide la manojn, unun post la alian, ne timu, li batos malmulte kaj iras al la sekvanta. Ne timu!
La lasta juĝo alproksimiĝas, la tero tremas, la sinjora tondro nepardoneble klakas, unu, du, tri, kvar, kiom da ili estas? ni nur ne sukcesas aŭdi la anĝelajn trombonojn, ĉar pligrandiĝas la plorado.
La nura konsolaĵo, la nura helpo, la nura balzamo, estis tiu firma mano kiu tenadis mian ŝultron kaj kondukadis min, gvidante miajn paŝojn, tirante min per delikata protekto, dum la voĉo ne plu aŭdata diradis
ne timu.
Liaj okuloj intense iluminis min, mi ne timis. Antaŭ la dio, li puŝis min, mi etendis la manon, la lignaĵo malsupren venis, mia animo bruliĝis, mi etendis la alian, mia korpo karboniĝis, mi daŭre etendis la manon kaj mi sentis ke mi ricevis la dian gracon ĉar la furio de la juĝo tre malfortiĝis. Kun la manoj en fajro, mi ekploris kaj Zeŭso, fulmotondre
Alian!
Kaj tiu etendis la afliktajn manetojn, mi ne vidis, nur aŭdis la faladon de la fulmoj tra la spaco kaj aŭdiĝis malespera blekado de infana voĉeto de ses aŭ sep aŭ ok magraj kaj subnutritaj jaroj.
La dormejo iĝis dolora hejmo kaj mi ĉiam memoris tiun nigran scenon kiam oni devigis min preĝi saluton-reĝinon
    ĝemante kaj plorante en ĉi tiu valo de larmoj.
Miaj amiketoj, plorante, montradis la manojn. Ni hontis unu antaŭ la alia. Ni ĉiuj havis, anstataŭ manon, du plenblovitajn bulojn, torditajn la fingrojn, bluece ruĝa.
Ni kuntiriĝis enlite, torditaj fetoj, singultantaj, hororplenaj, estas momentoj, kiam animo nenion sukcesas pensi.
La dormo dronigis la singultojn, kvazaŭ oni dronigus ne volatajn hundajn idetojn.

La postan tagon, je vesperiĝo, oni envicigis nin. La pastro! Li dolĉege glitante venis, la nigra vulturo, promenante antaŭ ni, ĉi tien, tien, ĉi tien, tien. Fine, haltis antaŭ ni kaj vomis mielplenan kanzonon, mildan, delikatan, harmonian. La voĉo aspektis kiel besteta felo, lanuga, mola, varmeta. La nigra vulturo iradis kaj venadis kaj paroladis kaj iradis kaj venadis kaj paroladis. Mi nenion komprenis. Mi komprenis ke estis mensogo. Ĉio estis bela, seg mensoga. Tiu timema silento, la memoro pri la hieraŭa afliktego, tio ekzistadis. Tio estis vero. Sed ne tiu voĉo kiu glitadis tien kaj reen, tiuj sparkecaj okuletoj, tiu promenanta serpento forigante la mezfenditan langon, egalan al la ĥimera vosto.

    Vi estas la salo de la tero.

Jes, ĉiu larmoj de la antaŭa tago estis salaj.

daŭrigo en la venonta dimanĉo.