Posts

Publicado em

herons and scavengers… 09

la kontraŭvermaĵoj

9. Purging medicine

Translated by Angela Telles-Vaz

There’s a student, black and slim as an African statue, named Abraim. I kept him in my memory for two reasons. He received many trinkets. In every shipment his name was called and he opened the package in front of an astonished assistance, the prince of Congo, displaying the spoils of war after a victory. The second reason I kept him in my memory is tragic enough to set aside the amount of gifts. His name was the first one to be yelled when time came for the purging medicine to be taken.
I remember two purges, there might have been others.
Abraim started the line that was reluctant to move, like a bunch of cattle heading to the slaughterhouse, aware of its fate, fearful and slow, so the sacrifice was delayed as much as possible. Ah! one stab in the bulb, except for the fact of ending the existence, into a zero, it wouldn’t be so horrible. I remember the movie about the Naves Brothers (Luís Sérgio Person), throat wide open by force and the thick and negative honey taking its way and poisoning the will to live. And I also remember a Tagore’s saying.
“Man, when he behaves like an animal, is the most terrible among the animals”.
That venom creature need not be so horrible. It was, for certain, only a measure for strengthening authority to annul us, to tell us for a long time, who would rule and who would obey. For that, we would spend days at the mercy of flies and nausea.
There were some bottles and a small cup. Two supervisors, I never remember the two of them together on another time. One of them poured the thick and stinky medicine oil into the cup and stretched his hand to the victim; therefore, Abraim was the first one. In case of hesitation, one step back, running over the line backwards, or picking up the cup slowly, the other supervisor would loosen the paddle to hit wherever. Therefore no one staggered. Let the worse come last, it takes courage for the act. The Spartan covered his nose, still poor Abraim, and he swallowed fast the awful nectar. His body twisted, refusing to surrender, shrinking, shivering and the liquid, son of a bitch, kept sliding slowly ruining Abraim’s guts while his eyes were wide open and his lips full of fat. The oil reached the stomach and settled there, it was like a liquid hell, a melted sin.
Poor Abraim! It seemed that his load was greater. Even though we knew he had already bared the torture, he was free, that the line was still moving and the time of our sacrifice was coming, nevertheless, we pitied him. He was the first in that desperate line, it must have been terrible to be the first in that line.
The oxen walked slowly, the slaughterhouse that didn’t slaughter but gave an idea of what would be the eternal damnation, if eternal damnation did exist. It seems that the nauseas mingled into one only nausea, one only desire to vomit, one only burp came up and ruined the eternal flame that some insisted in lit inside the human being. It could be. It could be. And yet, in that awful moment, the flame extinguished for sure. Everything was just an unbearable stench inside of us.
Despair went on for a long time. The night brought terrible noises and nobody could sleep. The next day the poison effect began, transforming into putrid water what should be intestines and guts. There was no place the smell didn’t reach. The toilets didn’t take a rest and some were clogged up, overflowed with liquid shit, millions of rotting corpses, concentrated on a piece of earthenware.
The one who, at least, didn’t smell that, didn’t have to let it slip into the gullet, no, the one who didn’t smell that mixture of despair and death…
doesn’t know what I’m talking about.

to be continued on next sunday.

Publicado em

garças e abutres… 09

la kontraŭvermaĵoj

9. Os purgantes

    Há um aluno, negro e esbelto como estátua africana, chamado Abraim. Abraim ficou na minha memória por dois motivos. Recebia muitos bagulhos. Em qualquer remessa, ouvia-se o nome dele e ele abria o pacote diante da assistência admirada, príncipe do Congo exibindo despojos de guerra após uma vitória. O segundo motivo pelo qual me lembro dele, era trágico o suficiente para anular a quantidade de presentes. Seu nome era o primeiro a ser berrado para tomar o purgante.
Lembro de dois purgantes, é possível que tenha havido outros.
Abraim iniciava a fila que relutava em seguir, como um bando de bois no matadouro, conscientes de seu destino, medrosos e lentos, para que o sacrifício demorasse o mais possível. Ah! uma espetada no bulbo, a não ser pelo fato de terminar com a existência, transformar num zero, não haveria de ser tão horrível. Lembro do filme sobre os Irmãos Naves (Luís Sérgio Person), goela escancarada à força e o mel denso e negativo adentrando e envenenando a vontade de viver. E lembro também de uma frase de Tagore
“O homem, quando animal, é o mais terrível dentre os animais”.
Aquela peçonha não precisava ser tão horrível. Era, na certa, só podia ser, uma medida de reforço de autoridade, para anular-nos, para dizer-nos durante muito tempo, quem é que mandava e quem devia obedecer. Por que, por dias seguidos, ficava-se à mercê de moscas e de náuseas.
Eram algumas garrafas e um copinho. Dois inspetores, nunca me lembro dos dois juntos, outra vez. Um deles entornava no copinho o óleo grosso e fedorento e esticava a mão pra vítima; no caso, o Abraim era o primeiro. Se houvesse indecisão, um passo atrás, atropelando a fila às avessas, ou se houvesse lentidão em pegar o copinho, o outro inspetor soltava a palmatória para bater onde batesse. Por isso, ninguém titubeava. O pior, que viesse depois, era preciso coragem pro ato. O espartano tapava o nariz, ainda o pobre do Abraim, e tragava rápido o medonho néctar. O corpo se torcia, recusava a doação, comprimia-se e se arrepiava, mas o filho da puta do líquido escorregava lento, arruinando todo o interior do pobre Abraim, de olhos esbugalhados e lábios cheios de gordura. O óleo chegava ao estômago e se acomodava, era como um inferno líquido, um pecado derretido.
Coitado do Abraim! Parecia que a carga dele era maior. Mesmo sabendo que ele já tinha suportado o suplício, que ele estava livre, que a fila continuava a andar e que a vez do sacrifício estava chegando, ainda assim, tinha-se pena dele. Ele era o primeiro daquela fila desesperada, devia ser terrível ser o primeiro daquela fila.
Os bois iam andando lentos, o matadouro que não matava mas dava uma idéia do que seria a eterna danação, se danação eterna existisse. As náuseas, parece que se misturavam, e já era uma só náusea, um só desejo de vômito, um só arroto que subia e arruinava com a chama eterna que alguns teimam em colocar acesa dentro do ser humano. Pode ser. Pode ser. Mas naquele momento horrível, a chama se apagava, com certeza. Tudo era apenas um fedor insuportável dentro da gente.
O desespero continuava, muito tempo. A noite era de ruídos terríveis, não se dormia. No dia seguinte o veneno começava o efeito, transformando em água podre o que devia ser intestinos e vísceras. Não havia lugar a que o cheiro não chegasse. Os vasos não descansavam e alguns entupiam, transbordando de merda rala, milhões de cadáveres putrefatos, concentrados num pedaço de louça.
Quem, pelo menos, não cheirou aquilo, não precisa deixá-lo escorregar goela adentro, não, quem não cheirou aquela mistura de desespero e morte…
não sabe do que estou falando.

continua no próximo domingo.

Publicado em

ardeoj kaj vulturoj… 09

la kontraŭvermaĵoj

9. La kontraŭvermaĵoj

    Estas lernanto, nigra kaj svelta kvazaŭ afrikana statuo, nomata Abrahim. Mi ne sukcesas forgesi lin pro du kialoj. Li oftege ricevis pakaĉojn. Je ĉiu pakoalveno, aŭdiĝis lia nomo kaj li, en ĉeesto de admiranta spektantaro, malfermis la pakon, Konga princo elmontrante militajn akiraĵojn post ia venko. La dua motivo por lin memori estas sufiĉe malagrabla por nuligi la kvanton da donacoj: lia nomo estis unue blekata por preni la kontraŭvermaĵon.
Laŭ mia memoro, la propono de kontraŭvermaĵo okazis dufoje. Abrahim estis la unua en la vico, kies marŝo estis sendecida, kvazaŭ bovoj al la buĉejo, konsciaj pri sia destino, timemaj kaj malrapidaj, por ke la ofero malfruos plilonge. Ho!, pikado sur la bulbo, escepte pro la fakto ke ĝi finigas ekzistadon, transformas ion en nulon, pikado sur la bulbo ne devas esti tiel terura. Mi memoras pri la brazila filmo, La Fratoj Naves (Luís Sergio Person), la gorĝo de la torturato perforte malfermegata kaj la negativa kaj densa mielo glitenirante kaj venenante la volon vivi. Kaj mi ankaŭ memoras pri frazo de Tagor:
Homo, se transformita en beston, estas la plej terura el ĉiuj bestoj.
Mi pensas ke la teruro de la venenaĵo estis nenecesa. Estis, jes, certe estis por plifortigi “ilian” povon, por nuligi nin, por, dum longatempo, diri al ni pri tiu, kiu ordonas kaj pri tiu, kiu devas obei. Ĉar, dum pluraj tagoj ni restis je la dispono de muŝoj kaj naŭzoj.
Jen kelkaj boteloj kaj unu glaseto. Du inspektoroj, mi neniam plu memoros ilin denove kune. Unu inspektoro verŝis en la glaseto la densan kaj fetoran oleon kaj etendis la manon al la viktimo; ĉikaze, Abrahim estis la unua. Se okazis sendecido, retropaŝo, koliziante la vicon malantaŭen, aŭ tro da malrapido por preni la glaseton, la alia inspektoro batis per la manfrapilo, por ke ĝi atingu ian ajn parton de la korpo. Pro tio, neniu hezitis. Por preni la glaseton, necesis kuraĝo, venu poste la plej terura malagrablaĵo. La spartano perfingre premis la nazon, por ne senti la fetoron, ankoraŭ la kompatinda Abrahim, kaj rapide glutegis la teruran nektaron. La korpo tordiĝis, rifuzis la donacon, kuntiriĝis kaj frostotremadis sed la pilodeputina likvaĵo lante glitiĝis, putrigante la tutan internaĵon de la kompatinda Abrahim, kiu ronde malfermadis la okulojn, la lipojn plenajn je graso. La oleo alvenis al la stomako kaj alkomodiĝis, estis likva infero, fandita peko.
Kompatinda Abrahim! Ŝajnis ke lia ŝarĝo estas pli granda. Eĉ se ni sciis ke li jam alfrontintis la turmenton, ke li jam estis libera, ke la vico daŭrigis sian marŝon kaj nia fojo alproksimiĝadis, eĉ tiel, ni kompatis lin. Li estis la unua en tiu senesperiga vico, esti la unua en tiu vico, ho! teruraĵo.
La bovaro lante marŝadis ale al la buĉejo kiu ne mortigis sed prezentis ideon pri eterna damnado, se ekzistus damnado eterna. La naŭzoj ŝajne intermiksiĝis kaj jen estis nun ununura naŭzo, ununura deziro vomi, ununura rukto, kiu, dum sia ascendo, detruadis la porĉiaman flamon, kiu, laŭ obstinaj kelkuloj, lumas ene de la homa estaĵo. Eble ĉi lumo ekzistas. Eble. Sed en tiu momento, certe la flamo estingiĝis. Estis nur neeltenebla fetoro ene de ni.
La afliktego longtempe daŭris. La nokto konsistis el terura bruaro, oni ne sukcesis dormi. Kaj en la posta tago, la veneno komencis sian efikon, transformante en putran akvaĵon, tion, kio devus esti intestoj kaj visceroj. Ne estis loko, al kiu la fetoro ne atingas. La necesejaj kuvoj ne ripozis kaj kelkaj el ili ŝtopiĝis, la akveca merdado surplanken forvenante, milionoj da putriĝintaj kadravoj koncentriĝintaj ene de fajancaĵo.
Tiu, kiu, minimume, ne sentis tiun odoron, ne estas necese ke oni engorĝigu ĝin, ne, tiu, kiu neniam sentis tiun odoron, miksaĵo de malespero kaj morto…
ne scias tion, pri kio mi parolas.    

daŭrigo en la venonta dimanĉo.