Monteiro Lobato – Saci’
Ĉapitroj 25, 26, 27 kaj 28 (lasta)
Tradukis: Jorge Teles
25 – La akvoguto
La kolero de Kuka estis timegiga. Ŝi roris per blekego kiu povus esti aŭdata dek leŭgojn malproksime, tiel forte kaj terure, ke Peĉjo preskaŭ ekkuris for. Kaj alia rorado, kaj alia, kaj pli ol cent.
– Kriu, demono! – diris Saci’. – Kriu ĝis vi rompiĝos. Akvoguto ne havas orelojn, nek hastas. Tiu, kiun mi metis gutante sur via terura vizaĝo, amuziĝos gutante en la sama eta loko dum cent jaroj, se necese. Mi scias, ke Kuka estas fortega besto, sed mi volas vidi, ĉu vi povas kontraŭ akvoguto, kiu nek hastas, nek havas ion alian por fari en la vivo krom deguti, deguti, deguti…
La doloro, kiu falis de unu guto post alia, jam ekĝenis la cerbon de la sorĉistino, kaj komencis kreski paŝon post paŝo. Ĉiu nova guto estis nova doloro. Je tiu ritmo, ŝi ne eltenus la turmenton eĉ unu monaton, des malpli la cent jarojn, per kiuj ŝin minacis Saci’.
– Ĉesu tiun degutadon! – kriis la sorĉistino. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 02”