Monteiro Lobato

A Chave do Tamanho

 Capítulos 3 e 4

  

3 – Por causa do pinto sura

         As viagens com o superpó eram instantâneas. Um fechar e abrir de olhos. Emília fechou os olhos lá no pedestal e abriu-os na porteira do sítio.

         Que colossal porteira, Santo Deus! Duzentas vezes a altura dela. Lá longe viu um enormíssimo animal pastando: a vaca Mocha. E mais adiante, uma colossal montanha dormindo: Quindim. E a casa? Oh, a casa, no fim do extensíssimo terreiro, tinha para ela a mesma altura do Pão de Açúcar para um homem antigo. O telhado parecia esbarrar nas nuvens.

         Como atravessar a pé os cem metros do terreiro? Cem metros antigamente pouco significavam para a Emília “grande”, mas agora, ah, exigiam 33.353 passos, visto como o seu passo se reduzira a 3 milímetros.

         Estava pensando nisso, quando um horrendo monstro surgiu no terreiro: o pinto sura. “Parece incrível!” — murmurou ela. “Aquele pinto que não passava de simples pinto como todos os pintos do mundo, desses que a gente chama com um “Quit! Quit!” ou toca com um “Chispa!” virou um verdadeiro Pássaro Roca.” Emília calculou que o pinto devia ter umas vinte vezes a sua altura, isto é, o tamanho dum avestruz de 70 metros para um homem como o Coronel Teodorico. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Visitas: 176

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

 Ĉapitroj 1 kaj 2

 

1 – Sunsubiro trumpeteca

         La hodiaŭa sunsubiro similas al trumpeta alvoko, – diris Emilja, kun la manoj ĉe la koksoj.  Ŝi staradis sur la supra trabo de la pordego. Tie, tiun posttagmezon, post la promenado tra la arbaro, la familianoj de sinjorino Benta haltis. Ili neniam perdis la okazon ĝui la spektaklojn de la naturo. Dum pluvegoj, Nazulino lasis la nazon prematan ĉe la fenestro por rigardi la pluvon. Se estis vento, Peĉjo kuris al la verando kun binoklo por rigardi la dancon de la sekaj folioj – “Mi volas vidi, ĉu estas Sacio interne.” Dume, la Vicgrafo donis sciencajn klarigojn al ĉio.

         La sunsubiro en tiu tago estis vere bela. Estis trumpeteca sunsubiro. Kial? Ĉar Emilja elpensis, ke en tiuj tagoj la suno “blovas la trumpeton por kolekti ĉiujn ruĝojn kaj orajn kolorojn en la mondo por la vesperiĝa festo. Antaŭ trumpeteca sunsubiro, neniu kuraĝis paroli, ĉar ĉio, kion iu diru, estus nenecesaĵo. Sed sinjorino Benta ne rezistis.

         – Kia mirinda fenomeno estas la sunsubiro! – ŝi diris.

         Emilja palpebrumis al la Vicgrafo pro la vorto “fenomeno” kaj decidis krei etan konfuzaĵon. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

Visitas: 465

Monteiro Lobato

A Chave do Tamanho

 Capítulos 1 e 2

 

1 – Pôr de sol de trombeta

         O pôr do sol de hoje é de trombeta — disse Emília, com as mãos na cintura, depezinha sobre o batente da porteira onde, naquela tarde, depois do passeio pela floresta, o pessoal de Dona Benta havia parado. Eles nunca perdiam ensejo de aproveitar os espetáculos da natureza. Nas chuvas fortes, Narizinho ficava de nariz colado à janela, vendo chover. Se ventava, Pedrinho corria à varanda com o binóculo para espiar a dança das folhas secas — “quero ver se tem saci dentro”. E o Visconde dava as explicações científicas de todas as coisas.

         O pôr do sol daquele dia estava realmente lindo. Era um pôr de sol de trombeta. Por quê? Porque Emília tinha inventado que em certos dias Sol “tocava trombeta a fim de reunir todos os vermelhos e ouros do mundo para a festa do acaso”. Diante dum pôr de sol de trombeta ninguém tinha ânimo de falar, porque tudo quanto dissessem saía bobagem. Mas Dona Benta não se conteve.

         — Que maravilhoso fenômeno é o pôr do sol! — disse ela.

         Emília deu um pisco para o Visconde por causa daquele “fenômeno”, e resolveu encrencar. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Visitas: 174