Autor: Jorge

PETER PAN

 Ĉapitro 3

 

3 – La Laguno de la Sirenoj

         La sekvantan nokton, onklino Nastasja aperis en la salono eĉ pli seniluziigita ol je la antaŭa tago. Tio, kio okazis al ŝia kompatinda ombro estis simple monstreca.

         – Rimarku, sinjo, – ŝi diris al sinjorino Benta, metante sin inter la muro kaj la lanternego tiel ke la ombro estis klare videbla. – Vidu, sinjo, kiel mia ombro ŝajnas farita el punto, plena je truetoj. La ŝtelisto, kiu jam detranĉis ĝian kapon kaj pecon de la ŝultro, ĵus tranĉis multajn aliajn pecetojn hodiaŭ.

         Tio estis vero. La parto ekzistanta de la ombro de la kompatinda nigrulino estis plena je tonditaj truoj.

         – Estas mistero, kiun mi ne kapablas deĉifri, – diris sinjorino Benta, skuante ŝian kapon. – La Vicgrafo, nia bonega detektivo, certe solvos ĉi kazon. Parolu al li.

         Onklino Nastasja interkonsiliĝis kun la Vicgrafo kaj ricevis de la fama detektivo la promeson “esplori”.

         – Lasu tion al mi, – li diris. – Mi jam solvis tiun faman kazon de la Holivuda Kato, do mi ankaŭ povas solvi ĉi tiun pri la ombroŝtelisto. Lasu la aferon al mi. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 11”

PETER PAN

 Ĉapitro 2

 

2 – Neniamlando

         La alian tagon, antaŭ ol sinjorino Benta daŭrigis la rakonton pri Peter Pan, onklino Nastasja aperis kun sia ombro reduktita per peco sur sia ŝultro.

         – Ŝajnas, ke estas muso tiu, kiu ronĝas mian ombron, – ŝi diris, kiam ŝi paŝis inter la lanternego sur la tablo kaj la blanka muro. – Rigardu, sinjo, – ŝi aldonis kaj montris la ombron ĵetatan sur la muro. – Alia peco mankas, ĝuste sur la ŝultro. Je ĉi maniero mi finos tute sen ombro. Kia malhonoro.

         – Tion, mi ne kredas, – diris Nazulino. – Ne gravas, ĉu vi havas ombron aŭ ne. Al kio valoras ombro?

         – Ŝajnas, knabino, ŝajnas ke ĝi estas senvalora, – respondis la nigrulino. – Sed la mondo estas perversa, kaj se ĉiuj scias, ke mi ne havas ombron, ili eĉ povus bruligi min vivanta, kiel ili faris al la kompatinda Johana de la Arko.

         – Johana de Arko.

         – Tio, jes. La mondo mortigas ĉiujn, kiuj ne similas al la plejmulto. Fraŭlino Johana havis pli bonajn okulojn ol la ceteraj homoj kaj pro tio ŝi vidis multajn aferojn, havis viziojn. Ili bruligis la kompatindulinon. Se ili vidas min sen ombro, ili povas diri, ke mi estas sorĉistino. La mondo estas perversa, knabino. Ho Dio… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 11”