Lobato en Esperanto 08
La naftoputo de la Vicgrafo
Ĉapitroj 17 kaj 18 (lasta)
17 – La granda festo
Monatojn poste, en la urbo Flava Tukano, oni parolis nur pri unu afero: la lasta puto de la Bieneto de la Flava Pego, nomata Dolĉaĵ’ numero 1, omaĝe al la rinocero, produktadis pli da petrolo ol ĉiuj Karamingaoj.
Por festi la grandan novaĵon, sinjorino Benta okazigis feston, pri kiu ĉiuj paroladis. Subĉiela festeno, en la paŝtejo de la Senkorna Bovino, kun dancado kaj artfajraĵo ĉe la fino.
Ĉiuj geamikoj kaj gekonatuloj estis invitataj – kaj ankaŭ la nekonatuloj. Kaj alvenis tiuj, kiuj volis manĝi ĝis krevado, kaj danci ĝis ne plu sukcesis manĝi kaj miri la piroteknikaj mirindaĵoj de la fama Joĉjo Fajraĵisto. Continue lendo “Lobato en Esperanto 08”
Monteiro Lobato
O Poço do Visconde
Capítulos 17 e 18 (último)
17 – A grande festa
Meses depois, na cidade do Tucano Amarelo, só se falava duma coisa: o Poço Quindim n.° 1 que a Companhia Donabentense acabava de abrir no velho sítio de Nhá Veva, vendido a Dona Benta por 50 mil cruzeiros. Que poço magnífico! Aos 800 metros os perfuradores atingiram o horizonte petrolífero comum a toda a zona; mas, por sugestão do Visconde, Mister Kalamazoo não fez caso e tocou para diante.
– Estou desconfiado que abaixo desse horizonte existe outro muito mais importante, dissera ele – e Dona Benta deu ordem ao americano para seguir a idéia do sabuguinho. E o fato foi que a 1.200 metros a perfuração deu num acúmulo de petróleo muitíssimo mais potente. O poço jorrou com 10 mil barris e foi minguando até estabilizar-se numa produção de 7 mil barris por dia. Continue lendo “Monteiro Lobato”
