brazilaj infanaj kanzonoj 07.bufo kururu’

BUFO KURURU’ (Sapo Cururu)

Bufo Kururu’
En rivera farm’
Se la bufo kantas, fratino,
Fortos la malvarm’.
Se la bufo kantas, fratino,
Fortos la malvarm’.

Bufo Kururu’
En marĉa ravin’
Se la bufo krias, fratino,
Krias por bufin’.
Se la bufo krias, fratino,
Krias por bufin’.

Kururu’ bufino
Kantas en la kest’
Ŝi preparas punton, fratino,
Por la nupta vest’.
Ŝi preparas punton, fratino,
Por la nupta vest’.

kantas jorge teles

 

Visitas: 482

sentencetoj / pensamentinhos

libro farita de flavia

Noto:

    En septembro de 1994 mia nevino Flávia faris kurson pri preparo de artaj libroj. Ŝi donacis al mi la suban, plenan je blankaj folioj. Mi ĉiam pensis ke mi devus skribi ene de ĝi specialaĵojn. Finfine, en decembro de 2008 mi komencis registri sentencetojn. Negravaĵojn.
Em setembro de 1994 minha sobrinha Flávia fez um curso sobre preparo de livros artísticos. Ela me presenteou com o que está abaixo, com folhas em branco. Sempre pensei que devia escrever nele alguma coisa especial. Finalmente, em dezembro de 2008 comecei a registrar pensamentinhos. Nada de importante.

 

72. gente, cada vez mais, quanto menos, melhor. / homoj, ĉiufoje plie, ju pli malplie, des pli plibone. (19a.mar.2012)

71. ĉiun malbonan agon de Dio oni atribuas al la Diablo. / toda má ação de Deus é atribuída ao Diabo. (06a.mar.2012)

70. só existe ressurreição quando não houve morte. / ekzistas resurekto nur tiam, kiam morto ne okazis. (29a.jan.2012)

69. vivadi ĉiam estas mistero kaj triumfo. / estar vivo é sempre um mistério e um triunfo. (26a.nov.2011)

68. o homem está condenado a ser feliz; nem todos conseguem cumprir a pena. / homo estas kondamnata al feliĉo; ne ĉiuj sukcesas plenumi la kondamnon.  (04a.nov.2011)

67. ekzistas la stultulego kiu parade sin montras ĉar ekzistas la idioto kiu aplaŭdas. / existe o bobalhão que se exibe porque existe o idiota que aplaude. (03a.nov.2011)

66. todo o dinheiro do mundo tem um só dono: Satã; guarde o necessário para o pão de depois de amanhã e livre-se do resto. / la tuta mono de la mondo apartenas al ununura posedanto: Satano; konservu la kvanton necesan por la pano de postmorgaŭ kaj liberiĝu je la postrestaĵo. (12a.okt.2011)

65. iu ŝmiris venenon en la pinto de la sago; kaj vundiĝis kiam ĝin ĵetis. / esfregou veneno na ponta da flecha; feriu-se, ao arremessá-la. (27a.sep.2011)

64. a compaixão não é inata; precisa ser ensinada. / kompato ne estas denaska; oni bezonas ĝin instrui. (25a.sep.2011)

63. ni ĉiuj suferas indulgeman skizofrenion; kelkfoje ni ĵuras ke io okazis tiele… sed okazis aliele. / sofremos todos de uma esquizofrenia benévola; de vez em quando, a gente jura que foi assim… e foi assado. / (25a.sep.2011)

62. oh, humanidade, você deveria jogar todos os deuses na lata de lixo e tentar começar tudo de novo. / vi, homaro, vi devus forĵeti ĉiujn diojn en la rubujon kaj klopodi por ĉion rekomenci. (23a.sep.2011)

61. ĉu la fido formovas la monton? la laboro formovas pli rapide. / a fé remove montanhas? o trabalho remove mais rápido. (18a.sep.2011)

60. a paixão deve ser o único mal necessário ao ser humano. / pasio eble estas la nura necesa malbonaĵo al la homo. (25a.aŭg.2011)

59. tiu, kiu neniam legis dostojevskij ankoraŭ ne vivis ĉion. / quem nunca leu dostoiévski ainda não viveu tudo. (11a.aŭg.2011)

58. um dia vou ter que deixar a música do mundo; não queria. / iam mi nepre forlasos la muzikon de la mondo; tion mi ne volus. (31a.jul.2011) 

57. ĉio, kion mi ne rajtos kunporti al la alia flanko… simple ne apartenas al mi. / tudo aquilo que não poderei levar para o outro lado… simplesmente não me pertence. (11a.jul.2011)

56. la povo transformas la homon en psikopata infano; nome feroca besto. / o poder transforma o ser humano numa criança psicopata; um bicho feroz, portanto. / (17a.jun.2011)

55. a aberração em que se transformou a democracia brasileira criou uma sociedade em que só duas classes sociais existem: a dos ladrões e a dos pagadores de impostos. / la aberacio en kiun sin transformis la brazila demokratio kreis socion en kiu nur du klasoj ekzistas: tiu de la ŝtelistoj kaj tiu de la impostpagantoj. (16a.jun.2011)

54.  oni uzas kaj misuzas la vorton konsciencigo kvazaŭ ĝi estus efika rimedo; konsciencigu la leonon kaj poste metu la manon en la kaĝon. / usam e abusam da palavra conscientizar, como se conscientizar fosse uma arma eficaz; conscientizem o leão e enfiem a mão na jaula. /(15a.jun.2011)

53. tem gente que, quanto mais envelhece, mais envilece. / kelkuloj estas ke, ju pli maljuna, des pli malnobla. (12a.jun.2011)

52. morto estas la plej socialisma ekzistaĵo; eĉ plie ol Dio. / a morte é a entidade mais socialista que existe; mais ainda que Deus. (31a.maj.2011) 

51. a felicidade é mais fácil de se alcançar do que parece; basta um pouquinho de coragem. / feliĉo estas pli facile atingebla ol ŝajno; sufiĉas iomete da kuraĝo. (30a.apr.2011) 

50. ĉiu verkisto, kiu montras la nudecon de la homa animo esence estas tro kruela. / todo escritor que mostra a nudez da alma humana acaba por ser muito cruel. (20a.apr.2011)

49. o problema das religiões é que todos os rebanhos são muito burros. / la problemo de la religioj estas tio, ke ĉiuj ŝafaroj estas tro azenaj. (16a.apr.2011) 

48. mi vojaĝas inter profunda malamo al stulteco kaj vulgareco kaj profunda kompato al tiuj, kiuj estas stultaj kaj vulgaraj. / eu navego entre um profundo ódio pela burrice e pela vulgaridade e uma profunda piedade pelos que são burros e vulgares. (02a.apr.2011) 

47. não existe destino; existe destinação. / destino ne ekzistas; tio kio ekzistas, estas destinado. (26a.mar.2011)

46. ĉiu revolucio estas blinda kaj psikopata. / toda revolução é cega e psicopata. (26a.mar.2011) 

45. ele cuida dos pardais e dos fios de cabelo; todas as pequenas coisas merecem a atenção dele. suponho que por isso ele tenha abandonado as grandes causas da humanidade. /  li zorgas pri paseroj kaj pri haroj; ĉiuj etaĵoj meritas lian atenton. mi opinias ke, pro tio, li forlasis la gravajn kaŭzojn de homaro. (26a.mar.2011) 

44. estas homoj kiuj mortigas; estas homoj kiuj filmas. / tem gente pra matar; tem gente pra filmar. (23a.mar.2011) 

43. dizem que o Diabo é filho do Cáos. então, o pai do Cáos é Deus. / oni diras ke la Diablo estas filo de la Ĥaoso. do, la patro de la Ĥaoso estas Dio. (18a.mar.2011) 

42. homo estas sklavo de la specio; li faras gefilojn por ke la gefiloj faru genepojn; kaj jen ĉio. / o homem é escravo da espécie; faz filhos, pra que os filhos façam netos; e isso é tudo. (26a.feb.2011)

41. sem a educação, o homem não passa de um bicho que delira. / sen edukado, la homo nenio estas se ne bestaĉo kiu deliras. (22a.feb.2011)

40. feinoj realigas la dezirojn de la homoj; sorĉistinoj volas devigi la homojn realigi iliajn dezirojn. / fadas realizam os desejos das pessoas; bruxas querem obrigar as pessoas a realizar os seus desejos. (14a.feb.2011)

39. no Brasil não há três poderes, o executivo, o legislativo e o judiciário, mas apenas um; o do bandido. / en Brazilo ne estas tri potencoj, la ekzekutiva, la leĝodona kaj la jurisdikcia, sed nur unu: la potenco de la bandito. (10a.feb.2011) 

38. deca lando estas tiu, kiu nur havas mezan klason. ĉu tio ekzistas? / país decente é aquele que só tem classe média. existe? (10a.feb.2011) 

37. perdoar? peça perdão a Deus. eu tenho apenas minha memória, pra me ajudar na proteção contra os pilantras. / ĉu pardoni? petu pardonon al Dio; mi nur havas mian memoron, por helpo je protektado kontraŭ la friponoj. (27a.jan.2011) 

36. mi ne elektis kiam; mi ne elektis kie; mi ne elektis el kiu deveni. malmulte restas por mia libero! / não escolhi quando; não escolhi onde; não escolhi vindo de quem. como sobra pouco pra minha liberdade! (26a.jan.2011)

35. satanaz não limpa o cu; põe um grande pecador pra lamber. / Satano ne purigas la anuson; ĝi devigas grandan pekulon leki ĝin. (06a.jan.2011) 

34. rustikaĵo povas esti bela; vulgaraĵo, neniam. / o rústico pode ser belo; o vulgar, jamais. (30a.okt.2010)  

33. o que faço? abro os braços e deixo que preguem os cravos? / kion mi faru? mi malfermu la brakojn kaj permesu ke oni min krucumu? (24a.okt.2010)  

32. la mistero ekzistas; la morto pligrandigas ĝian mezuron. / o mistério existe; a morte o faz aumentar de tamanho. (29a.sep.2010)  

31. o pior não é o que o homem faz para chegar ao poder; é o que faz, quando o alcança. / la plej malbona ne estas tio, kion faras homo por atingi la povkapablon; estas tio, kion li faras post ĝia atingo. (10a.sep.2010) 

30. kelkfoje ni ne pensas; ni aŭdas la pensadon. / de vez em quando a gente não pensa; a gente ouve o pensamento. (29a.aŭg.2010) 

29. proteja-se; amarre-se, se quer ouvir o canto das sereias. / protektu vin; ŝnurligu vin, se vi volas aŭdi la kanton de la sirenoj. (26a.maj.2010) 

28. la dioj nin rigardas. per kiaj okuloj ili nin rigardas? per la okuloj de tiuj, kiuj opinias ke ĉio estas laŭnatura. kaj kio, se ni faras malbonaĵon? kiam ni faras malbonaĵon, la dioj fermas la okulojn. / os deuses nos olham. e com que olhos nos olham? com os olhos de quem acha tudo natural. e quando fazemos o mal? quando fazemos o mal, os deuses fecham os olhos. (26a.maj.2010) 

27. quem não aprende rindo, aprende chorando. / tiu, kiu ne lernas pere de ridado, lernas pere de plorado. (28a.apr.2010) 

26. nescio kaj senmatureco produktas krimojn; oni komprenas tion, sed neniu volas iĝi viktimo. / a ignorância e a imaturidade produzem crimes; a gente entende, mas ninguém quer ser a vítima. (26a.apr.2010) 

25. quem faz mal uso do poder, não tem direito a ele. / tiu, kiu misuzas la regadpovon, ne ĝin rajtas.  (25a.apr.2010) 

24. morto ne estas substantivo sed verbo. / morte não é um substantivo mas um verbo. (24a.apr.2010) 

23. deus criou o tempo pra que o homem criasse a música. / dio kreis la tempon, por ke la homo kreu muzikon. (02a.apr.2010)

22. memoro estas miksaĵo inter Jesuo kaj Judaso. / a memória é uma mistura de Cristo e Judas. (08a.jan.2010)

21. a esperança é a última que morre; é por isso que a gente morre antes dela.  / espero mortas la lasta; pro tio, ni mortas antaŭ ĝi. (24a.nov.2009)

20. regadpovo adoras psikopatiulon. / o poder adora um psicopata. (24a.nov.2009)

19. fé e dogma; eis toda a ciência do imbecil. / fido kaj dogmo; jen la tuta scienco de la imbecilulo. (08a.nov.2009)

18. pri kelkaj aferoj, eĉ ne Freud… / tem coisas, que nem Freud… (05a.okt.2009) 

17. deus está para o mistério assim como o amor está para o sexo. / dio rilatas al la mistero same kiel amo rilatas al sekso. (23a.sep.2009)

16.  laŭ mi, la enigmo pri dio ne rilatas al tio, kiun li kreis, sed al tio, kiun li permesas. / o enigma de deus, para mim, não é sobre o que ele criou mas sobre o que ele permite. (30a.jul.2009)

15. difícil não é ter idéia; é escolher qual delas assumir. / ekhavo de ideo ne estas malfacile; malfacile estas la elekto pri tio, kiun ideon preni sur sin. (22a.jul.2009)

14. fido okazas kiam vi ne certas sed bezonas certi. / fé é quando você não tem certeza mas precisa ter. (20a.jul.2009).

13. todo amor ousa dizer seu nome. / ĉiu amo aŭdacas diri sian nomon. (13a.jul.2009)

12. vivo estas suprengrimpado ale al saĝeco; tamen, homaro obstinas pri manĝo de maizo ĉe la piedo de la monto. / a vida é uma escalada em direção à sabedoria; mas a humanidade insiste em comer milho ao pé do monte. (probable en 2007)

11. a morte é o preço que pagamos para conquistar a eternidade. / morto estas la pagota prezo por konkeri eternecon. (probable en 2007)

10. klaĉado ankoraŭ pli bonas ol mensogo. / a fofoca ainda é melhor do que a mentira. (10a.jul.2009)

9. só existe um mandamento; o da decência mínima para uma mínima convivência. / nur unu ordono ekzistas; tiu de minimuma deco, cele al minimuma kunvivado. (21a.jun.2009)

8. ni ne devas pensi pri morto; estas ĝi tiu, kiu devas pensi pri ni. / não temos que pensar na morte; ela é que tem que pensar em nós. (08a.jun.2009)

7. a vida nos dá duas pernas e um salão de baile; quando acertamos o passo e começamos a nos divertir, ela puxa o tapete. / vivo donacas al ni du krurojn kaj salono de balo; kiam nia paŝo laŭreguliĝas kaj ni ekamuziĝas, ĝi simple fortiras la tapiŝon. (08a.jun.2009)

6. maljusteco pli doloras ol malsato; sed la plej granda doloro estas tiu de humiligo. / a injustiça dói mais que a fome; mas a dor maior é a da humilhação. (14a.maj.2009)

5. o corpo é a casa onde mora nossa alma; pra que a alma fique feliz, precisamos de algum conforto. /  nia korpo estas la domo kie loĝas la animo; por ke la animo feliĉiĝu, ni bezonas ian komforton. (14a.maj.2009)

4. ĉiu frivolaĵo estas nenecesa; escepte de la miaj, kompreneble. / toda futilidade é desnecessária; menos as minhas, é claro. (01a.apr.2009)

3. morto devas esti splendaĵo. ĉar jen nia nura ebleco trovi ian respondon. se la respondo estos nulo, ni ne havos ŝancon lamenti; se la respondo estos infinito, do… gloro inter gloroj! / a morte deve ser um tipo de esplendor. porque é a única possibilidade de se obter alguma resposta. se a resposta for zero, não teremos chance de lamentar; se a resposta for o infinito, então… glória das glórias! (29a.mar.2009)

2. nós humanos somos os anjos decaídos; temos que aprender aqui, na carne, o que não quisemos aprender em espírito. / ni, la homoj, estas la falintaj anĝeloj; ni bezonas lerni ĉi-tie, enkarne, tion, kion ni ne volis lerni enspirite. (29a.mar.2009)

l. je ia ajn horo la suna lumo pli forte pezas kaj niaj okuloj devas porĉiame fermiĝi./ numa hora qualquer a luz do sol pesa mais forte e os nossos olhos precisam se fechar para sempre.  (20a.dec.2008)

 

Visitas: 599

ardeoj kaj vulturoj… 25

finale

25. Finale

    Okazis en unu el tiuj vesperiĝoj, kiam ni devus laŭte preĝi, probable post kantado de la nacia himno kaj antaŭ la suprenirado al la dormejoj. Dum tiu sonĝeca krepusko, minacante unu plian koŝmaron de nokto-blindeco, dum tiu fajroruĝa vesperiĝo, oni diris ke iu legos la liston de la nomoj de la ĵus “malkonektintaj”. La nomoj devus flugi sur la silento, kvazaŭ sakralaj birdoj. Se ili sidiĝos sur unu el la mortintaj-vivantoj, li resurektos.

Et ressurrexit Rex!

kun solistoj, koruso kaj la splenda instrumentaro de la Solena Meso de Beethoven. La nigra meso alvenos al sia fino por kelkuloj inter la viktimoj, kiuj eskapos, tiamaniere, el la eterna ofero.
En tiu epoko, mi neniam demandis al mi, ĉu mi meritas aŭ ne, tie ĉeesti. Por mi, malriĉeco sufiĉus por tion meriti, eĉ se mi sciis ke kelkaj lernantoj estis en pli malbona situacio, ĉar, krom la malriĉeco, ili estis marĝenulaj orfoj. Ili ne kapablis koni aritmetikon kaj la geografion de la brazila ŝtato Minasĝerajso. Ili estis ĉasitaj kiel vagabondaj hundoj, tiuj, kiuj estas kondukataj en veturilo kaj iras al fabriko por esti transformataj en sapon. Fakte, sen ili, la stratoj iĝadis pli puraj. Sociala sapo.
Sammaniere, la ideo foriri nek ĝenis nek emociis. Mi ne sciis ĉu mi meritas tiun ite missa est, subite ĵetata sur min. Mi jam diris ke, la unua sento estis maltrankvilo kaj kompato pro mia apartigo rilate miajn amiketojn. Mi pensas ke la ĝojo ĉion forlasi iom post iom konkeris min kaj mamnutris en mi la fantazion pri tio, ke, iam, ankaŭ ili foriros.
Post tiu terura sceno, kiam iu tiris min flanken de mia frato kaj iu alia puŝenvicigis mian samnomulon, la etan kriplulon kun la malfermegataj okuloj de hororo, post tio, ni supreniris al la dormejo. Eble la nokto estos egala al ĉiuj aliaj, mi pensadis.
Sed je mateno estos kiel malmorti.

Ni multe konversaciis kaj ili min rigardadis kvazaŭ mi estus ia dio. Mia voĉo stumbladis kaj mallaŭte venis. Hermeso ploris. Mia amiketo el bronzo aŭ kupro, la pentraĵo, kiun El Greco forgesis fari, alta kaj magra kaj kun enormaj travideblaj okuloj, la eta bronzo ekkonvulsiis, tremigante siajn pintecajn ostojn. Mi ankaŭ memoras ke Ze da Silva min rigardadis kun stranga rideto, li ŝajnis esti feliĉa por mi, eble. Ĉio estis tre konfuza.
Poste, oni sciigis al mi ke la granduloj enmetadis paperetojn kun adresoj ene de la orloj de la pantalonoj, skribadis nomojn sur la cigared-skatoloj, parkeris stratojn kaj numerojn. Ili ricevadis la plej heroan mision, neniam antaŭe donataj en ia ajn inter ĉiuj militoj de la homaro: transdoni al gepatroj, parencoj, najbaroj, kion scias mi?, transdoni la mesaĝon, ne pri tio, ke oni vivas, sed, pri tio, kiel estas la vivo, kiun oni vivas. Espero, vere, certe mortos en la ekzakta momento kiam mortos la lasta homo.
Ĉio vane, escepte la parkeritaj adresoj. En la Haleluja-mateno ili nudigis nin kaj proponis novajn uniformojn.
Oni derulis la ŝtonon de la enirejo de la tombo, freŝa aero blovegis kaj fajrigis la animon. Mi jam sidas en trajno. Tie restis la mortotukoj, niaj uniformoj plenaj je strioj de forprenataj fadenoj, uniformoj kun fetoro de urino, kaŝante en siaj orloj la afliktegon de la kondamnitoj. Tie restis la du anĝeloj, Antono kaj Bilardo, gardante la eniron de la tombo. Mi mensogas. Antono kondukis nin, akompanata de Aluizjo. Restis nur unu nigra anĝelo, gardante la enirejon kiel rakita cerbero: Bilardo, tiu de la maldikaj kruroj, la flikita ekzekutisto. Li vane gardos, ĉar la piaj virinoj ne iros tien, kun siaj parfumoj.
Jen, la piaj virinoj ploradis atendante nin. La patrinoj kaj la onklinoj kaj la fratinoj kaj la baptopatrinoj atendadis la melankolian grupon. Skeleteca bando de longharuloj, en tiu tempo, esti longharulo, tre malplaĉis. La lipoj ŝvelintaj kaj vunditaj, la piedoj malpuregaj kaj fenditaj, blankaj makuloj survizaĝe.
Mi memoras du epizodojn dum la vojaĝo.
Bonkora sinjoro, ĉapelo surkape, sidiĝis ĉe mi kaj ekdemandadis, el kie mi venas, el kie mi estas, la nomon de la internulejo, mia emociiĝinta voĉo mallaŭte murmuradis pecojn el ĉiu respondo. Antaŭ ol foriri, li donis al mi moneron. Mi trovis alumetskatolon kaj zorgeme lokis ĝin, mi nenion komprenis. Estis trezoro kaj mi ne devus meriti ĝin, ie devas esti eraro, mi estas libera kaj havas enmane moneron.
La alia fakto estas pri la dika kaj pala sinjorino, kun tre nigraj haroj. La trajno haltadis en iu stacio. Ŝi enmetis la vizaĝon en la vagonan fenestron kaj ekvidante min, ŝi tuj eniris en la vagono, laŭte parolante. Starigis min, karesis miajn harojn, hastis eksteren kaj tuj revenis, nervozege, kun granda kvanto da bananoj, malaperante senprokraste. Tiu monto da bananoj terurigis min. Geraldo sugestis disdonaci kaj la teruro finiĝis, ĉar la kruco ŝajnis malpligrandiĝi kaj malpli vundi.
Dum kelka tempo ni restadis en la Nacia Internulejo por Neplenaĝuloj. Eble nur kelkaj horoj. La filmo saltas. Io estas fortondata el memoro. Subite, jen du vizaĝoj. Neŭza kaj Maria de la Gloro! Ĉu eble Neŭza kaj Zelja? Aŭ Neŭza kaj Ieda? Mi ne hontas pro tio, ke mi ne sukcesas memori. Estis tro da lumo por tiu koreto apenaŭ iniciita en tiom splendaj novaj sekretaj ritoj.
Ĉu finiĝis? Mi ne scias kie ĉio finiĝas. Ĉu nun?, kiam ni transpasas la portalon de la Institucio kaj eniras en imensan nekonatan urbon! Ĉu en la magazeno?, kie ili aĉetis por ni novajn vestojn, forĵetante rubujen la uniformojn! Necesis ankoraŭ viziti barbiron, por mildigi la sovaĝecon de niaj figuroj.
Antaŭ ol eniri en la nova hejmo, ĉambro de kolektiva loĝejo, falegis benata, mirinda, violentega tempesto kiu pretendis, sed ne sukcesis, forporti la kotaron el la blankaj ardeoj kaj lavi la ŝprucitan sangon el la vulturoj.
Manenmane, ĝisoste tratrempitaj, ni marŝadis, la kvar, du fratetoj tenante sur si la tutan pezon de iu ravo, du plejaĝaj fratinoj, respondecaj, protektemaj. La fratinoj laŭte parolas, ili estas feliĉaj, ankaŭ ili tenas pezon sur si, la laboro devas esti sufiĉa por proponi manĝon al ĉiuj.
Ĉimomente, la Imperiestrino de la Animoj ordonas, ke mi rigardu malantaŭen. Tie staras tiuj timigantaj kreitaĵoj, ili haltis ene de la tempo kaj rigardadas, ĉiam ĉiam de pli malproksime, la blankaj ardeoj, rememoroj pri sorĉaj momentoj de infana ĝojo, la ferocaj kaj senindulgaj vulturoj, rememoroj pri mirego antaŭ nekomprenataj suferoj.
Mi rapidege fermas la okulojn kaj adiaŭas ilin, mi scias ke mi sentas miksaĵon de hororo kaj feliĉo.
Sed la Imperiestrino de la Animoj mave susuras, ke mia adiaŭo estas vana:
    Tiuj rememoroj restas malantaŭe, vere, sed, pro dekreto mia, vi estas kondamnita esti ĉenkatenita al ili. Jen la tuta libero, kiun mi favordonas al vi. Por tio, vi naskiĝis. Se vi intencas alian specon de libero, serĉu ĝin en la etiko de viaj estontaj agoj.

Mi ne memoras la rideton de mia patrino. Ho!, jes!, ŝi ne estis enhejme! Nur dimanĉe mi kaj Geraldo vidis, ja, nur dimanĉe, tra la kradoj de fenestro de la Hospitalo Monkorvo Filjo, nur dimanĉe ni vidis, de tre malproksime, ŝian tristegan rideton kaj ŝian senbrilan rigardon de Niobo-Hekubo.

Kuritibo, la 25ª de septembro de 2005 (portugala teksto: Kuritibo, la 06a de aŭgusto de 1974).

Visitas: 412