Português Esperanto English Músicas
La Ŝaltilo de la Grandeco
Ĉapitro 25 (lasta)
25 – La reveno de la Grandeco
Kaj ili iris. Ĉe la Domo de la Ŝaltiloj, la Vicgrafo facile metis la Ŝaltilon de la Grandeco en la antaŭa pozicio, kaj la fenomeno kiu okazis estis la inverso de la malgrandigo – ĝi estis tuja pligrandigo. Ĉiuj etaj senŝelaj insektoj, en ĉiuj landoj, subite revenis al sia antaŭa grandeco – kaj tio, kio okazis donus temon al libro pli granda ol ĉi tiu.
Insektoj kiuj estis en truoj aŭ fendoj tro suferis, ĉar ili ne sukcesis liberiĝi. Supozeble, miloj da homoj mortis tiele. Al tiuj, kiuj estis restarigitaj al sia antaŭa grandeco, la unua afero, kiu ĝenis, estis honto. Ĉagrenitaj por sin trovi nudaj, ili ĵetis sin al la plej proksimaj amasoj da vestaĵoj kaj haste vestis sin. Estis komika homaro, pro la neevitebla interŝanĝo de vestaĵoj – viroj vestitaj kiel virinoj, virinoj vestitaj kiel viroj, unu kun tre mallonga pantalono kaj alia kun longaj manikoj – vera karnavalo. La furiozo, kun kiu la honto revenis, pruvis ke Emilja pravas – honto estas simpla afero de grandeco. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”
La Ŝaltilo de la Grandeco
Ĉapitroj 23 kaj 24
23 – Ankoraŭ tie
La usona registaro ne revenis de sia miro. Tio estis eĉ pli granda miraklo ol la subita malgrandigo. Emilja rakontis tion, kion ŝi vidis en Eŭropo kaj Azio, la renkonton kun la Granda Diktatoro kaj kun la Filo de la Suno en la plumĉapo; kaj parolis pri la detruo pro malvarmo de la batalarmeoj en Rusio kaj ankaŭ la tutan rakonton de doktoro Barnes, fondinto de la Urbo de la Sitelo.
La ministro de la Poŝto mem ne konis la nomon de tiu urbo.
Emilja klarigis.
– Ho, estas tuta ĉarmo la nova urbo, kiu formiĝis ĉirkaŭ malnova sitelo – neniu hasto, nek galopo, nek fero, nek fajro.
Ĉar la egaj urboj de la civilizacio de la grandeguloj estas kondamnitaj al malapero, invaditaj de la veprejoj, la nova civilizacio jam komencis krei urbojn laŭ nova maniero – kaj inter la multaj kiuj devas jam formiĝi, mi certas, ke ne ekzistas iu pli bona ol la Urbo de la Sitelo. Mi eĉ vidis ombrel-arbojn tie. Tiu, kiu bezonas ombrelon, ne bezonas iri al vendejo por aĉeti. Iras al la arbo, elektas unu je la dezirata grando kaj rikoltas ĝin.
La ministroj rigardis unu la alian. Se la urbo Vaŝingtono estis destinata al malapero, invadita de la veprejoj, nenio pli racia ol akcepti la hipotezon de la ŝanĝo de la registaro al la Urbo de la Sitelo, la mirinda formiĝanta centro kie ekzistas eĉ arboj de pluvombreloj. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”