Categoria: Lobato en Esperanto

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 17 kaj 18

 

17 – Vostuleto, la kanibalo

         Dum la infanoj konstruadis la Novan Ordon, sinjorino Benta konversaciis kun la Vicgrafo pri la situacio.

         – Ĉio ŝanĝiĝis, – ŝi diris. – Hodiaŭ nenio valoras, kiel en la antaŭaj tagoj. Ne plu mono. Ne plu veturiloj. Civilizacio finiĝis. Tamen, laŭ tio, kion mi vidas nun, la homo povas perfekte vivi en la minimuma proporcio, al kiu li estas reduktita.

         – Ĉu vi sincere opinias, Vicgrafo, ke ni povas postvivi kaj krei novan civilizacion?

         – Mi opinias, ke jes. Mi eĉ pensas, ke la homo povas krei civilizacion multe pli interesan kaj pli feliĉan ol la “civilizacio de la grandeguloj”, kiel diras Emilja. En tiu lago, nun, vi vidas mirindan ekzemplon de la novaj eblaĵoj. Neniam antaŭe subtaso da akvo donis tiom da plezuro al tiom da estaĵoj. Insektoj, ekzemple, vivas perfekte adaptataj al la planedo – kaj ili ne havas la inteligenton de homoj. La hodiaŭa generacio suferos, kompreneble, ĉar ĝi estas tiel kaptata de la ideoj de la grandeco; sed la infanoj malpli suferos, ĉar ili pli bone akceptas novajn situaciojn. Rimarku tion, ke viaj genepoj, kaj Joĉjo kaj Kanjo rapide adaptiĝas, dum onklino Nastasja kaj la kolonelo rezistas.

         – Ĉu vi opinias, ke niaj malnovaj ideoj fariĝos senutilaj en ĉi nova mondo? Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 15 kaj 16

 

15 – La Kolonelo Teodoriko

         Post horo da marŝado sur vojo sen iu ajn pasanto, la Vicgrafo vidis la bienon de kolonelo Teodoriko. Bovoj kaj azenoj vagadis sentime sur la kampoj. Neniu timigis ilin.

         – Mi volas pasigi kelkajn minutojn en tiu domo, Vicgrafo! – kriis Emilja de sia fenestreto.

         La Vicgrafo, kiu distriĝeme pensadis, nenion aŭdis. Emilja uzis la “sonorilon”. Ŝi forte tiris la ŝnureton kaj la doloro de la barbo vekis la giganton.

         – Kio okazas tie supre? – li demandis.

         Emilja ripetis la ordonon, viziti la grandegan blankan domon. Malgraŭ tio, ke la Vicgrafo esti transformita en la plej grandan giganton en la mondo, li, pro kutimo, obeis Emiljan same kiel antaŭe. Kaj ŝi nun fariĝis lia vera cerbo, la posedantino de lia volo. Ŝajnis nekredeble, ke tiu homa pediketo, ene de la cilindra ĉapelo, kondukis lin tien, kien ŝi volis iri.

         Kiam ili eniris en la korto, ili aŭdis malĝojan muĝon de malsata bovino. La Vicgrafo iris al la stalo. La laktobovino de la kolonelo, fratino de la Senkorna Bovino de sinjorino Benta, estis arestata en bovinejo, sen herbo en la trogo. Apude, ĝia eta bovido ploradis pro malsato. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 13 kaj 14

 

13 – Revelacioj

         La suno estis varma. Emilja, ruĝiĝinta pro la ekzercado, ne plu povis kun la varmego de la vato. Ŝi senvestiĝis kaj staris nuda sur la mano de la Vicgrafo, portante nur la botojn. Li levis ŝin ĝis la nazo kaj diris:

         – Vi povas paroli. Rakontu ĉion, kio okazis.

         Emilja rakontis ĉion: la vojaĝon al la Domo de la Ŝaltiloj, la tiradon suben de la Ŝaltilo de la Grandeco kaj la “malgrandigon”.

         La Vicgrafo teruriĝis.

         – Ĉu tio eblas? Do estis vi, Emilja, tiu, kiu kaŭzis la teruran katastrofon, kiu viktimigis la “klasikan homaron”?

         – Estis mi, jes, sed ne ĉar mi volis. Mi nur volis trovi la Ŝaltilon de la Milito, jen ĉio. Sed la Ŝaltiloj ne havis surskribojn. Do mi decidis eksperimenti ĉiujn ĝis trovi tiun de la Milito. La unua, kiun mi tuŝis, estis la Ŝaltilo de la Grandeco – kaj tuj mi perdis la grandecon. Ĉar mi perdis mian grandecon, mi ne povis denove levi ĝin – kaj jen.

         La Vicgrafo ne revenis el sia miro.

         – Teruraĵon vi faris, Emilja! Tio ne estas nura petolaĵo. Sed vera katastrofo! Laŭ tio, kion mi observis en la bieneto, mi konkludas, ke tio okazis en la tuta mondo – kaj nun mia celo estas iri al la urbo por kontroli tion, ĉu la malgrandigo atingis ĉiujn kreitaĵojn. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”