LA FLAVA PEGO
Ĉapitroj 13, 14, 15 kaj 16
13 – La Vicgrafo sur la scenejo
La “saĝuleto” estis en la paŝtejo kaj konversaciadis kun la Konsilanto.
– Nia paco finiĝis, – diris Parolanta Azeno, plena je nostalgio pri la antaŭaj tempoj. – Kun la translokiĝo de Mirlando ĉi tien, la problemoj venas unu post la alia.
– Ankaŭ mi pensas tion, – konsentis la Vicgrafo, – kaj la plej granda viktimo estas ĉiam mi. Por danĝeraj aferoj, ili nur memoras min. Ili igis min grimpi sur la Granda Cedro por doni la mesaĝon al Eta Polekso. Okazis konfuzaĵo tie kaj mi estis piedbatata sur la nazo. Kaj mi falis. Mi rompis kruron. Mi piedo forlokiĝis. Feliĉe, onklino Nastasja tuj riparis min…
– Tio estas la kialo por ke ili elektu la Vicgrafon por riskaj taskoj, – diris la Parolanta Azeno. – La Vicgrafo estas “riparebla”…
– Jes, onklino Nastasja ĉiam riiparas min. Sed kun Eta Polekso ŝi ne sukcesis fari la samon, ĉar li estas el karno. Li devas resaniĝi post iom da tempo. Onklino Nastasja splintis lian krureton kaj ligis ĝin per ŝuoŝnuro. Nur post dek kvin tagoj li kapablos ellitiĝi.
La konversacio estis en tiu momento, kiam aŭdiĝis blekego – VICGRAFO!… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 09”