Lobato en Esperanto – 07

Hans Staden

Ĉapitroj 13 kaj 14

Tradukis Jorge Teles

 

13 – Esperoj

         Tuj post la forido de Njaepepo’, portugala ŝipo alvenis de San-Vicento. Ĝi ankris proksime de la vilaĝo kaj pafis per kanono. Estis la kutima signalo por ke la indianoj de la ĉirkaŭaĵo venu al la ŝipo.

         Aŭdinte la pafsonon, la indianoj diris al la kaptito:

         – Jen venas viaj portugalaj amikoj; ili volas scii, ĉu vi vivas kaj ĉu ni volas doni vin al ili kontraŭ io interŝanĝe.

         La novaĵo plenigis lin je espero. Sed se portugaloj serĉas lin tio pruvos ke li estas portugala kaj Hans tuj inventis mensogon por konfuzi la indianojn. Li diris al ili, ke li havas francan fraton inter la portugaloj kaj certe estas lia frato tiu, kiu venis serĉe de li.

         La indianoj tamen ne donis krediton al la mensogo. Ili alproksimiĝis al la ŝipo ĝis la punkto esti aŭdataj kaj demandis, kion ili volas.

         La portugaloj demandis tion, kiel fartas Hans. La sovaĝuloj respondis, ke ili ne scias tion, kiu estas. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 07”

Visitas: 780

Lobato en Esperanto – 07

Hans Staden

Ĉapitroj 11 kaj 12

Tradukis Jorge Teles

 

11 – La senkora franco

         Iun tagon sovaĝulo venas en la kabanon de Hans, kriante:

         – La franca piprokomercisto estas ĉi tie; ni kontrolu ĉu vi estas el lia sama raso aŭ ne.

         La kompatinda artileriisto radiis pro ĝojo. Estis kristano, kiu venis renkonte al li kaj kiu savos lin. Do li rapide iris antaŭ la juĝisto, kiu venis antaŭ li kvazaŭ el la ĉielo.

         Ĉi renkontiĝo, miaj infanoj, estas la plej kortuŝa sceno de ĉi tragedio. Tiu kiu ĝin havas en la imagopovo, tiu neniam forgesas ĝin.

         La sovaĝuloj kondukis lin al la ĉeesto de la franco, nuda kiel li ĉiam restadis, kun nura tolaĵo sur la ŝultroj.

         La piprokomercisto parolis al li france. Hans, kiu ne bone sciis tiun lingvon, balbutis kelkajn vortojn. La monstro tiam turnis sin al la sovaĝuloj kaj diris al ili en la lingvo de la tero:

         – Li estas aŭtenta portugalo, mia kaj via malamiko. Mortigu lin kaj formanĝu! Continue lendo “Lobato en Esperanto – 07”

Visitas: 589

Lobato en Esperanto – 07

Hans Staden

Ĉapitroj 9 kaj 10

Tradukis Jorge Teles

 

09 – Iro al la Indiana Vilaĝo

         Hans estis kaptata – daŭrigis sinjorino Benta – ĉirkaŭ la kvara posttagmeze, kaj ĉar la Indiana Vilaĝo estis malproksime, la Tupinambaoj decidis dormi sur insuleto. Ili saltis el la kanuoj kaj metis ilin sur la sablaro.

         La kompatinda artileriisto estis en mizera stato; krom vidi nenion, ĉar lia vizaĝo estis kovrata de sango, li ne sukcesis moviĝi pro la vundo ĉe la kruro. Do li kuŝiĝis sur la sablo dum la indianoj prepariĝis lokon por dormo. En tiu grandega aflikto, li komencis preĝi psalmon, kun la okuloj en larmoj. Vidante lin en tiu stato, la indianoj mokis lin.

         – Vidu kiel li ploras! Aŭskultu, kiel li lamentas!

         Ĝenerale, en identaj situacioj la indianaj kaptitoj montris grandan arogantecon kaj profundan malestimon por la vivo; ili alfrontis siajn murdintojn kaj minacadis ilin per la venĝo de amikoj kaj parencoj. La blankuloj tamen ĝenerale kliniĝis, ploradis kaj petadis kompaton.

         La Tupinambaoj ekbruligis fajrojn kaj metis la kaptiton en hamako starigita inter du arboj. Ili ligis la finaĵojn de la ŝnuroj al kelkaj branĉoj por malpermesi la fuĝon de Hans. Poste ili komforte instaliĝis ĉirkaŭe, ekkriante kun ironio:

         – “Ŝe remimbaba inde’ “. – Vi estas nia dorlotbesto. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 07”

Visitas: 564