Categoria: Lobato en Esperanto

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 09 kaj 10

 

09 – La pulvoro numero du

         En Pireo, la “Kolibro sur l’ Ondoj” estis ĉirkaŭita de malgrandaj boatoj plenaj de scivolemuloj.

         La grekoj ne ĉesis admiri la strangan jaĥton, kiu mistere aperis en la haveno.

         Kvankam ĝi estis ŝipo de tre modestaj proporcioj, ĝi aspektis kiel koloso kompare kun la grekaj triremoj kaj aliaj komercaj ŝipoj.

         Kiam la grupeto de Sinjorino Benta alvenis al la kajo, neniu el la kvin sukcesis ne ridi. Sidanta ĉe la pruo de la jaĥto la Plej Ekscelenca Sinjoro Markizo de Vostuleto, la porketo, kun sia oficira ĉapo sur la kapo kaj binokloj en la mano. De tempo al tempo li rigardis malproksimen, kun indiferento.

         – La friponeto! – ekkriis Peĉjo. – Rimarku, kiel grave li sin montras al ĉiuj naivuloj, ŝajnigante ke li estas admiralo… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO 

Ĉapitroj 07 kaj 08

 

07 – Vizito al la Partenonaj laboroj

         Post la tagmanĝo, Periklo invitis sinjorinon Benta por iri al la Partenono, kies konstruo estis preskaŭ finita. La inaŭguro devos okazi dum tiu jaro.

         Ili ĉiuj iris, Periklo antaŭe, por trakti kun Fidiaso pri seriozaj taskoj, kaj la bona maljunulino malantaŭe, kun la infanoj. Nazulino parolis per flustrita voĉo, por ke la du grekoj ne aŭdu.

         – Ili nenion scias, avinjo! Ni tuj nokaŭtis “lin” – kaj ŝi indikis Fidiason per la lipo. – Eĉ la formo kaj la movoj de la tero ili ne scias, rimarku…

         – Tio ne estas vero, filino, – respondis Sinjorino Benta. – La nuntempaj grekoj scias tion, kion ili povas scii; kompreneble ili ne povas scii ion, kion la homoj eltrovos post jarcentoj. Malgraŭ tio, la unua ideo pri la movado de la tero ĉirkaŭ la suno naskiĝis en la nuna Grekio.

         – Kiel, avinjo? Nu, se mi diras, ke li ne scias… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 05 kaj 06

 

05 – Diskutoj en Ateno

         Dum okazis la interparolado de Sinjorino Benta kun la du Grekoj, la geknaboj ekzamenis la statuojn, la meblojn, la pentraĵojn sur la muroj.

         – Kompatinduloj! – ekkriis Nazulino. – Ili sentas kapturnon. Ili komprenas nenion, kion diras avinjo.

         – Nu, mi komprenas ĉion en ĉi domo, kaj mi eĉ suspektas, ke tie estas la loko por manĝi – flustris Emilja, dum ŝi montris alian ĉambron. – Ĉu ni spionu?

         Ili kaŝrigardis tra la pordo. Manĝoĉambro, jes. Sklavino metis sur la tablon la tagmanĝon de Periklo – panon, fromaĝon, mielon, vinon, vinberojn kaj figojn – el tiuj tre maturajn, kiuj plenigas la buŝon per salivo.

         Nazulino kaj Peĉjo lekis la lipojn. La servistino ridetis kaj alproksimiĝis kun tri figoj en la mano, unu por ĉiu.

         – Kiu en la mondo kredos – diris Nazulino, – ke ni jam manĝis figojn ĉe la domo de Periklo? Kaj bongusta ĝi estas! Vera melaso… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”