Categoria: Lobato en Esperanto

Monteiro Lobato – Saci’

 Ĉapitroj 25, 26, 27 kaj 28 (lasta)

Tradukis: Jorge Teles

  

25 – La akvoguto

La kolero de Kuka estis timegiga. Ŝi roris per blekego kiu povus esti aŭdata dek leŭgojn malproksime, tiel forte kaj terure, ke Peĉjo preskaŭ ekkuris for. Kaj alia rorado, kaj alia, kaj pli ol cent.

– Kriu, demono! – diris Saci’. – Kriu ĝis vi rompiĝos. Akvoguto ne havas orelojn, nek hastas. Tiu, kiun mi metis gutante sur via terura vizaĝo, amuziĝos gutante en la sama eta loko dum cent jaroj, se necese. Mi scias, ke Kuka estas fortega besto, sed mi volas vidi, ĉu vi povas kontraŭ akvoguto, kiu nek hastas, nek havas ion alian por fari en la vivo krom deguti, deguti, deguti…

La doloro, kiu falis de unu guto post alia, jam ekĝenis la cerbon de la sorĉistino, kaj komencis kreski paŝon post paŝo. Ĉiu nova guto estis nova doloro. Je tiu ritmo, ŝi ne eltenus la turmenton eĉ unu monaton, des malpli la cent jarojn, per kiuj ŝin minacis Saci’.

– Ĉesu tiun degutadon! – kriis la sorĉistino. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 02”

SACI’

 Ĉapitroj 21, 22, 23 kaj 24

Tradukis: Jorge Teles

 

21 – Malbonaj novaĵoj

Ŝajnas, ke la senkapa mulino havas la kapablon forpeli la aliajn koboldojn en la arbaro, ĉar post ĝia alproksimiĝo la estaĵoj malaperis. Nur unu horon poste la sacietoj reaperis, unu post la alia kaj ankoraŭ timemaj. Finfine ĉiuj reaperis kaj rekomencis la petolaĵoj, nur interrompitaj de la paŝoj de la Porkino kaj siaj sep porkidoj kaj la Kaaporo.

La Porkino kaj siaj sep porkidoj estas mistera porkino blanka kiel kapoko, kiu promenas kun siaj sep porketoj, fosante la teron serĉe de enterigita ringo. Nur kiam ĝi trovos tiun ringon, ĝi povos rompi la sorĉon kaj fariĝi la baronino, kiun ĝi iam estis. Pro ŝia perverseco, en la tagoj kiam estis sklavoj, nigra sorĉisto farigis ŝin porkino kaj transformis ŝiajn sep infanojn en porkidojn.

Kaaporo estas harplena, duonviro kaj duonsimio, kiu kutime rajdas pekariojn kaj haltigas vojaĝantojn por peti fumon. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 02”

SACI’

 Ĉapitroj 17, 18, 19 kaj 20

 

17 – Noktomezo

Ĉimomente, la floro, kiu servis kiel horloĝo, tute malfermiĝis.

– Jen la horo! – diris Saci’. – Ni estas en la mezo de la nokto.

Malgraŭ lia kuraĝo, Peĉjo sentis tremeton tra la korpo. Estis la unua fojo en lia vivo, kiam li pasigis la tutan nokton en la arbaro – kaj ne estos ordinara nokto, laŭ la diro de Saci’.

– Nenion timu. Lasu ĉion al mi, ke nenio malbona okazos – diris Saci’, ĉirkaŭrigardante kvazaŭ serĉante ion. – Venu kun mi. Tie estas malnova arbo, aspidospermo, kiun mi konas, kaj ni trovos la plej bonan rifuĝejon.

Fakte. En la aspidospermo estis kavo, tre taŭga por esti kaŝejo. Ene de ĝi la du lokiĝis laŭplaĉe tiamaniere ke ili povus ĉion vidi sen danĝero esti vidataj. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 02”