Jorge Teles

Malfaldata animo, ĉapitroj 23, 24, 25, 26, 27 kaj 28.

  

 023.

           post mia supermezura krizo pro la neatendita malakcepto de Y… li venis al mi kaj ni renkontiĝas de tempo al tempo. kelkfoje li evitas la invitojn kaj kelkfoje li mem invitas min kaj ellogas min. li scias, ke mi, ĉiam, ŝatas amori kun li. laŭ mi, li ne opinias ke tio estas malbone. sed ŝajnas ke li ne sin sentas tute senĝena, kiam li dormas kun mi. tio iĝis klara dum nia interparolado de antaŭ hieraŭ. li nudiĝas je korpo kaj animo kaj sin proponas al mi plenan je plezuro kaj amo. mi sentas bebon ene de li, kiu bezonas grandan kaj protektantan brakumon. li resonas je ia tuŝo, ektremas je ia mordo, skuiĝas je ia longa kiso, kaj en la orgasma momento li levas emociajn ĝemojn. sed post la momento, ne tuj poste, sed post ĉiuj postsignoj de la plezuro, lia korpo kvietiĝas ene de melankolio pakata per silento. kaj en nia konversacio, li diris, ke li ne sentas sin altirata de animo al sekso, nur de korpo. mi scias, je mia flanko, ke kiam mi havas lin proksime, mi deziras lin ripeti en la brakoj, en la korpo, ene kaj ekstere. tamen, mi certas ke estas deziro sen pasio. la pasio, alucina kaj ebriiga, finiĝis. mi amas lian korpon, mi amas lin laŭ la amo al plezuro, ne laŭ la amo al ĉio: plezuro kaj doloro, vivo kaj morto, pasinteco kaj estonteco gluataj al ĉiu nuno.

  

024.

           je tia maniero, jen, mi amas al Z…

  

 025.

           leonardo, kvarjaraĝa, batis la najbarinon. ŝia patrino kolere kverelas, laŭte kriante, el la fenestro, A… pafas per aliaj krioj. mi iras al la pordo. li rigardas sian propran domon kaj fuĝas. li iras malsupren laŭstrate, mi vokas lin. li rigardas min scivoleme. kiam li perceptas, ke mi iras al li, li rapidigas la eskapon kun eĉ pli da determino. mi ankaŭ rapidiĝas, sed mi decidas ludi kun lia intenco. mi nur postiras. li iras kun determino kaj haltetas kaj rigardas malantaŭen kaj, ĉiam tre decide, daŭre malsupreniras. mi estas tre feliĉa, mi sentas kreskadon de la grandeco de mia vivo: mi estas patro, mia filo fuĝas el la hejmo. mi scias, ke, pro timo, li ne transiros la unuan stratangulon, mi scias, ke li ne havos la kuraĝon rapidiĝi, mi scias, ke li esperas, ke mi kuru por preni lin, mi scias, ke la distanco jam maltrankviligas lin. sed mi sentas, kun kontenta koro, ke li faris la unuan gravan decidon: pruvi al la mondo, ke li kunvivas, ne nur dependas. li denove turniĝas malantaŭen, aspektas timigita sed daŭre fuĝas. mi jam ridas, kaj kiam mi rimarkas, ke lia hasto ŝanceliĝas, mi kuras kaj prenas lin ĉe la brusto, por faciligi lian miregon kaj protekti lian timon.

          mi ne koleras kontraŭ vi, mia filo!

          ni revenis ene de brakumo. ni sentas nin savitajn.

  

 026.

           estas pezo de mortintaj birdoj en la domo. mi kaj A… vivas plenaj je timo kaj malamo. la etuloj malrapide grandiĝas, laŭ ĉi geologiaj malrapidecoj: tute neatendite, jen novaj vulkanoj, freŝaj oceanoj, montaroj neniam antaŭe imaginitaj. nuntempe nenio estas perceptata. nur ke ekzistas timo kaj malamo.

 

  027.

           revenas la rememoro pri la tago, kiam leonardo estis farita. nun mia mano ripozas.

          mia varma mano ripozas sur la ventro de A… mi imagas mian manon plenan je sparkoj, mi kondukas la tutan forton de mia vivo al la pintoj de miaj fingroj, mi sentas ke fluo iras de la koro al la polmo de mia dekstra mano. mia dekstra mano, varma kaj elektrizita, ripozas sur la pubharoj de A… mi imagas likvaĵon en ŝia internaĵoj kaj subite ŝajnas ke mi mem estas malgranda spermatozoo. ili estas multaj, tion mi scias, mi scias ke eli estas milionoj, ŝprucigitaj dum la freneza apogeo, sed mi estas nur unu el ili, tiu kiu alvenos al la fino de sia destino, mi, plena je komocio, mi estas, samtempe, maltrankvila kaj estonta patro kiu varmigas ventron plenan je bataloj kaj misteraj vetkuradoj, mi, estonta patro, mi estas ankaŭ eta spermatozoo terurita kaj venkonto kiu sin ĵetas en sia granda marŝo de konkero.

          mia dekstra mano, varma, ripozas sur la pubharoj de A… mi volas donaci forton al tiu gravega estaĵeto kiu teksas, milimetro post milimetro, la grandan projekton de sia distanco. ili estas multaj, tion mi scias, milionoj kaj milionoj, kaj devus esti ke ĉiuj, por esti pecoj de mi mem, meritus mian ekstreman atenton kaj mian troan fervoron. sed ne! unu elektis sin mem por alveni al sia propra principo. ĉi tiun mi varmigas, al ĉi tiu mi donas forton, pri ĉi  tiu mi pensas, ĉi tiun mi sonĝas. la aliajn, mi ilin forlasis, pro feliĉa komplico kun mia estonta filo, mi ilin forlasis al sia propra kapitulaco.

 

028.

….. 

Malfaldata animo, ĉapitroj 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21 kaj 22.

 

015.

           mi maltrankviliĝas ĉar la momento venis de la naskiĝo de mia filo. mi memoras la momenton, kiam li estis farita kaj miaj pensoj ĉirkaŭvagadas:

           mi kaj A … kuŝantaj, pura la lito, la korpoj bonodoras je tualetosapo, puraj la intencoj, nenia streĉiĝo. la deca geedza paro, mi ne ironias. ŝi haltis antaŭ kelkaj tagoj la prenadon de la kontraŭkoncipaj piloloj, kaj ni trompis koncipadon per orgasmoj sen penetrado, por doni al ŝia organismo tempon por ripozo pri la influo de artefaritaj hormonoj. kaj tiam venis tago, post multaj komunaj rezolucioj, en kio ni estas liberaj. karesoj kreskas, la korpoj scias tion, kion fari, la korpoj decidas ili mem, ĉar la korpoj ne havas lligŝnurojn aŭ ankrojn kaj, se ekzistas animo, la korpoj estas la konkretaĵo de tio, kiu estas la plej profunde homa en la animo.

  

016.

           se mi inventus religion, por ke ĝi estu la plej fortege dieca, mi projektus ĝin tiamaniere ke, en ĝi, la korpoj estus nemortemaj. mia korpo estas mia pleja mio.

 

 017.

           jes, mia korpo estas mia pleja mio.

 

 018.

           mi eltrovis la nomojn de la tri tragediaj grekaj aŭtoroj en malgranda enciklopedio, en artikolo pri la antikva grekio. la teksto paroladis pri iliaj mirindaj teatraĵoj; nenion mi sciis pri tio. mi aĉetis libron verkitan de eŭripido: la trojaninoj, ifigenio en taŭrido kaj electra. mi estis deknaŭ jaraĝa.

           kiom ofte mi laŭte legis la dialogojn inter hekaba kaj tiuj, kiuj alportis al ŝi aŭ doloron aŭ konsolon aŭ insolenton! ĉio sonadis kiel lingvaĵo pli ol homeca, eĉ plie ĉar la teksto estis en la franca. la frazoj afliktigis min kvazaŭ ili estus sanktaj bruadoj de paganaj sonoriloj, eĥoj de la originoj de ĉiuj tempoj.

  

019.

           estas preskaŭ la unua horo posttagmeze. hodiaŭ brazilo ludas futbalon, kaj pro tio ni pli frue forlasos la laborejon. pro tio mi ne ricevos la telefonalvokon de mia amata amiko. mi devas alvoki lin nur morgaŭ, kaj pro ĉi atendado mi angoras. mi rigardas la horloĝon kaj pensas, ke eble mi povus voki lin rapide. sed mi detenas mian deziron. mi rezervas ĉi alvokojn por tiam, kiam mi tute freneziĝos pri li.

           nuntempe mi nur duonfreneziĝas.

 

 020.

           nuntempe mi nur duonfreneziĝas.

 

 021.

           li estas sola en la bieno. vizitoj ne venis. la tago finiĝas, mallumo prezentas sian diskretan anoncon. oni ne rajtas diri, neniam dirindas, ke ĉi vivo estas enuiga. li aŭdis muzikon, li ne legis, lastatempe li malmulte legas, li iomete skribis pri la lastaj emocioj. li purigis la domon kaj vagadis ĉi tien kaj tien. li rigardas tra la vizitĉambra fenestro, atendante ke iu venu laŭ la vojo. la pasantoj estas diversaj, maljunuloj, kiuj malrapide supreniras, infanoj, kiuj saltante venas kaj ĵetas netrafajn ŝtonojn por eksciti la hundaron al bojado, la malrapidaj maljunulinoj kun siaj sakoj, la hastemaj viroj, kiuj rapide rigardas la domon kaj pli rapide daŭras la iradon, la adoleskantoj kun siaj sekretaj rigardadoj, kiuj kaŝas mil kaj unu nekomencatajn aventurojn. li rigardas la kaskadeton tie sube, la akvo eterne falas, nun estas vere, ke li jam alkutimiĝis al la senfina movado de tiu neniam finiĝanta akvo.

           la ĉevaloj peze paŝtiĝas, la kokidoj jam kuŝis, la kaproj flaras la aeron. estas horo nutri la brutaron.

          kelkaj taskoj alportas la homon el la ĉielo de doloro al la tero.

  

022.

           kion oni jam parolis pri hamleto?

          mi sentas lin kiel la plej preciza punkto de malekvilibro, kiun iu povas okupi dum certa tempo: rezonkapablo kaj frenezo, timo kaj kuraĝo, amo kaj malamo, vivo kaj morto, fantazio kaj realeco.

           ĉio estas ĉiam inter ĉi tie kaj tie.

           la eterna kaj terura nuno, ŝarĝata de pasinteco, kiu akceliĝas ale al la posto.

Malfaldata animo, ĉapitroj 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13 kaj 14.

  

007.

            kiel rakonti pri mia streĉiĝo antaŭ la naskiĝo de leonardo? la streĉiĝo pro vivo. mi sentis min katenita de la plej granda emocio por patreco: la atendado, la espero, revo sin faranta homo, malgranda aĵo malrapide kreskanta kaj iĝanta tiu, kiu venos poste kaj kreskos, iomete sub miaj flugiloj, iomete sub la flugiloj de la mondo, kaj ricevos de mi pecojn da martirigaj krucoj kaj pecojn da martirigaj krucoj, ricevos de la mondo. mi atendadis plena je elaĉetanta angoro. mi preparis min por iĝi patro. mi pensis pri nomoj, mi bildigis okulojn kaj krurojn, ridetojn kaj vivplanojn. li aŭ ŝi, kiu estos? neniam ĝi aperadis en sia tutaĵo, ene de iu aĝo, estis dinamika projekto, knaba bebo, knabina bebo, filo, nepreta, neniam preta…

  

008.

            kien iras la tuta energio de la mondo? ĉu ĝi restas ĉi tie, ĉirkaŭ ni?, dum ni estas sur nia planedo, kovritaj per enorma kvanto da vakuo? kion fari per ĉi tiu energio? ĉu militaj periodoj lasas sur la lokoj ĝemadojn kaj ektimojn disĵetitajn en la aero? kaj se mi dancas, ĉu ĉirkaŭ mi restas io plia ol mia ŝvito pro feliĉo? ĉu plantoj kapablas teni, reteni ion de tiuj formoj de energio? kaj ĉu tio same okazus kun montoj kaj maroj kaj nebuloj? ĉu la geografio sufiĉus por  izoli partojn de la mondo?, kreante ĉi tie kaj tie insulojn de doloro aŭ oazojn de muziko?, laŭ la ridetoj kaj la doloro de tiuj, kiuj estas tie? kaj ĉu eble la homoj, kiuj sin vizitadas, povus alporti ridetojn aŭ larmojn, mildigante doloron de aliuloj kun sia multiĝanta ĝojo aŭ kontaĝante fremdajn feliĉojn per sia doloro? kial tiom da demandoj? mi respondus al ĉiuj, el la fundo de mia koro, per jes. jes!

  

009.

            Z…, kun via foto enmane, la ekrigardo haltata en karesa momento kiu sin perdis, li revas pri sia revo pri amo. facile iĝas, tiel facile, kiom facile iĝas!, teksadi ĉirkaŭ via bildo tutan pratempan mitologion. li amas vin. li ne scias kiel, nek kien, nek ĝis kiam. scii ke ekzistas amo, tio estas ĉio. estas amo, kiu kelkfoje kreskas kaj volas eksplodigi en la okuloj la digojn, kiuj tenas la ploradon. nun lia plorado estas tre bona, ĝi estas pura, ĝi estas simpla, ĝi estas ĉiam kaj nur pro emocio. via foto, ho stranga kreitaĵo, provokas konfuzajn dezirojn en la profundaĵoj de mi mem. mi vidas vin, kuŝantan en mia ĉambro, kun viaj kruroj entenitaj ene de premantaj pantalonoj, via forta brusto kaj viaj dolĉaj brakoj. do, la neevitebla deziro kisadi vian buŝon kaj perdi min en la plej forta brakumo kaj suĉi vian sekson, miaj haroj perditaj en viaj febroplenaj manoj, kaj mi volus trinki la rezulton de via orgasmo. kaj via bildo montras al mi du okulojn junajn kaj profundajn, envolvitajn de rigardo, kion mi bone konas. kaj en ĉi momento mi volas konstrui kaj detrui imperiojn, tiel granda estas mia amo, konstrui sur la monto de vivo la superban templon kaj meti en la tabernaklo vian vivantan bildon kaj tie resti rigardante vin ĝis la momento, kiam vi diros al mi, ke estas tempo foriri.

  

010.

           mi bezonas prizorgi mian liberecon! mi bezonas instrui al vi pri la pezo de mia libereco. mi ne permesas al mi esti sklavigita al vi, aŭ, almenaŭ, nur ĝis kiam mi povas ĝui la liberecon malfari ĉi tiun sklavecon. vi estas juna kaj bela kaj inteligenta kaj vi scias pri tio, kiom mi amas vin. mi ne rajtas diri, ke vi neglektas min. neniam! vi donas al mi pruvon pri tio, ke vi volas aŭskulti min kaj min vidi kaj scii pri mi. eĉ se kaŝita de mi kiel vi vivas, pro viaj studoj kaj planoj, vi sentas sin proksime de mi. mi scias ke vi estas sufiĉe forta, por ne embarasi vian vojon faritan per disciplino kaj vivo; sed mi ankaŭ sentas, ke vi proponas al mi grandajn pecojn de via tempo. mi sentas, ke mi ricevas subtilan atenton kaj ke vi, kiel knabo tre knabeca, ĉiutage alportas al mi la raporton pri viaj pasemaj ĝojoj. mi sentas, ke ni komunikiĝas.

  

011.

            edivaldo, mia bofrato, aĉetis la verkaron de ŝekspiro. mi distre foliumas la librojn, scivoleme, mi rigardas la desegnaĵojn, kiujn mi tre ŝatas. la bildoj sugestas mirindajn rakontojn, tezeo, julio cezaro, periklo, kleopatro, kaj kiom da foluloj kaj da reĝoj kaj da multaj aliuloj. mi legis la tempeston, tre stranga, de netuja komprenado, plena je promesplenaj kreitaĵoj. poste mi legas la komedion de eraroj, mi laŭte ridegas kaj la parencoj suspekteme min rigardas. tiu mondo iom post iom paradas antaŭ mi. subite mi perceptas ke mi jam estas ene de ĝi, ĉirkaŭata de ĝiaj figuroj plenaj de tre akumuliĝanta vivo, kun siaj koleremoj kaj siaj malicoj kaj siaj belecoj.

          mi ne sciis, kial mi enamiĝis de ŝekspiro. en tiu momento, pri ĉio, kio implikis min, li estis tiu, kiu plej solvis min.

          ene de mi ne estis enigmoj kiujn mi povus alnomi. sed nur konfuzo kaj kaoso. kaj aperis iu, kiu volus, ne deĉifri ion, sed proponi la eblecon pli kolorigi miajn kolorojn kaj pli akrigi miajn klingojn, kaj pli trankviligi miajn dormojn kaj igi pli vorticaj la torentojn de miaj perturboj. por fari la tagon pli tagan kaj la nokton pli noktan. kaj diri al la rezonkapablo: estu prudenta! kaj al la instinkto: obeu al vi mem.

          kaj al la koro: estu!

          kompreneble, tiele mi nun skribas pri tiuj tagoj.

          sed en tiuj tagoj mi nur legadis kaj iĝis feliĉa, ĉar mi legadis.

  

012.

            mi estas en kinejo kaj gvatas pordojn kaj ombrojn. la ekrano montras perfortajn scenojn, kiuj ne eniras en min. mi gvatas pordojn kaj ombrojn. li gvatas pordojn kaj ombrojn. kaj impulso alportas lin al la urinejo. la rigardoj de tiuj, kiuj sin renkontas, estas tute plenaj je komplico. mi ŝatus esti kapabla priskribi ĉi rigardojn: timo, deziro, kulpo, doloro, ekscito, kio estas tio, kio vidiĝas en la okuloj de tiuj, kiuj sin renkontas? de tago al tago novaj spertoj, sed ĉiuj egalaj en la nigraj profundoj de la animo. kelkuloj furtive kaj humile venas kaj voras la korpon de la aliaj per okuloj de haluciniĝantoj; kelkuloj malĉaste alproksimiĝas kaj montras sin mem, enmane tenante la jam eriktiĝintajn seksorganojn; kelkuloj humile petas, per ektimigitaj gestoj kaj la tuta atento koncentriĝas je la plej malgrandaj bruoj kaj la plej svagaj ombroj; estas masklaĉaj viroj, kiuj, antaŭ la insista rigardo, ŝajnigas nenion percepti, sed skuas la penison kaj plurfoje montras ĝian glanon kaj malrapide enmetas ĝin enkalsonen kaj ripete malfermas la pantalonon por pli bone alĝustigi la ĉemizon, karesante sin; estas ankoraŭ la indiferentuloj, kiuj nenion rimarkas pri tio, kio okazas ĉirkaŭ ili, senfine urinas kaj fajfante foriras.

           tamen, se okuloj renkontiĝas, kaj se ambaŭ rigardoj komprenas tion, ke nun okazas, kaŝitaj serĉadoj, kiuj enmetas ungegojn en la timadon, ĝin transformante en afliktan kuraĝon, tiam, aliaĵoj pliaj okazos.

  

013.

            mi estas arestita en la apartamento de strato ubaldino do amaral. arestita, ĉar al mi mankas la kuraĝon iri eksteren. mi aŭskultas muzikon, mi ĉiam aŭskultas muzikon! la sonoj sekvas unuj la aliajn kaj levas la polvon de miaj emocioj. ĉajkovskij, betoveno, brahms, vagnero, sonoj kaptas min kaj min mueligas. kelkfoje mi volas esti indiferenta al ili, mi prenas libron, mi legas frazojn, kiuj neniam finiĝas, sed la melodioj eniras kiel fiŝhokoj. ili ne foriros sen preno de pecoj da karno kaj lasos spurojn je sango. kion mi povas fari kun tiom da doloro kaj tiom da ĝojo? la silento estas fiŝhoko pli malbona ol ĉiuj melodioj, ĉar en la silento mi devas kunvivi kun mi mem kaj, jen, mi timas tion, kio mi estas. mi estas dek ok, dek naŭ, dudek, dudek unu jaraĝa. mi ankoraŭ ne tute kreskis. mi estas nura knabo plena je timo. nura forgesita orfo, plena je timo. la muziko estas amaso da ŝnuroj, pendantaj el altaĵo, de mi nekonata, kaj mi pensas, ke ili pendas super terura kaj murdanta marĉo. mi aŭdigas la muzikon kaj balanciĝas de ŝnuro al ŝnuro, tenata per ĉi ĉarmaĵoj neniam plenumiĝantaj, mi ŝvebas for de la akvoj, super la akvoj. mi timas la silenton, ĉar mi scias ke la silento ĵetos min en la kotaron. mi dronus ene de ĉi morto, mi pensadis. mi ne sciis, mi ankoraŭ ne trovintis, ke ne estis kotaro sub mi, sed nur akvo de vivo. malsama el aliaj akvoj, eble: nur malsama. mi ne sciis, mi ankoraŭ  ne estis konkerinta la rimarkon de tio, ke ĉiu vivo estas vivo, kondiĉe ke ĝi vivas.

  

014.

            ĉiu vivo estas vivo, kondiĉe ke ĝi vivas.