Posts

Publicado em

la tago sen nomo, 10

La tago sen nomo, 10.

Kio vekis Miekon?, kia stranga antaŭsento devigis ŝin malfermi la okulojn iom antaŭ ol ŝi aŭdu la sonorilon de la horloĝo? Ŝi serĉas la ŝampuilon, metas ĝin sur la litkapo, rigardadas la junulon kiu atendas ŝin, kiu daŭre atendos ŝin, sed ŝi ne komprenas la sibladon kiu eksonas. Subite la junulo ekkurbiĝas, Mieko ektimas kaj sentas ke siaj okuloj fandiĝas, ŝi intencas levi la manon al la vizaĝo sed la mano gluiĝas al la tolaĵo, ŝi gluiĝas al la tolaĵo, Mieko ne plu sentas sian korpon kiu plonĝas, diseriĝas, ŝi ne plu aŭdas la eksteran bruadon, sufokatan de misteraj manoj, en ŝia apartamento fariĝas tomba silento kaj egale en la aliaj apartamentoj kaj ankaŭ ekstere kaj je la unua fojo, post milmiloj da jaroj, Tokio dronas en kvieto kiu daŭros por eterne.
En la placoj, en la preĝejoj, en la konstruaĵoj, en la prizonoj, en la hospitaloj kaj en la lernejoj, en la ŝtataj oficejoj kaj en la enormaj domoj, en la humilaj kabanoj, en la kinostudioj, en la grandegaj stacioj kaj en la flughavenoj, ĉie regas silento.
Tamen okazis katastrofoj, jes, kaseroloj kiuj fandiĝis surfajre, hejtiloj ŝaltataj ĝis la fino de la elektra energio, aparatoj tro varmigitaj, etaj incendioj kiuj kreskis kaj sin transformis en ununuran grandan incendion, eksplodoj kiuj faligis kelkajn konstruaĵojn, kompensitaj de akvoj venintaj de ne fermitaj kranoj kaj la akvaro fluadis kaj disverŝiĝis dum la elektra energio daŭre plenigas la akvujojn. 
Ie, fenestro frapiĝis du tagojn ĝis kiam la vento haltis. Alie, incendio persistis sep horojn kaj iom malproksime alia incendio voradis kelkajn silentajn domblokojn dum tri tagoj. Nenio moviĝis, escepte de falantaj rubaĵoj kaj fajro kaj akvo kaj polvo, sur la faruno de tio, kio iam estis homa formikaro.
Tamen paniko ne okazis. Vivanta animo ne ekzistis, por timi domfaladon, inundon, eksplodon aŭ incendion. La homoj estis mortintaj, la hundoj kaj la katoj kaj la ratoj, la blatoj kaj la muŝoj, helikoj, vermoj, formikoj, bakterioj, la ciklo rompiĝis.
Poste, nur la elementoj de la senlaca naturo, dum kiom da miljaroj?, kiuj diserigis sen ia hasto tiun monton da homa aroganteco kaj transformis ĝin en sterilan dezerton.
Tokio, kiel ĉiuj ceteraj urboj, estis mortinta.
Publicado em

dante alighieri – vita nova 22. venite a intender…

Dante Alighieri – Vita Nova 22
Venite a intender li sospiri miei… (sonetto)

Venite a intender li sospiri miei,
oi cor gentili, ché pietà ‘l disia:
li quai disconsolati vanno via,
e s’e’ non fosser, di dolor morrei;
però che gli occhi mi sarebber rei,
molte fiate più ch’io non vorria,
lasso!, di pianger sì la donna mia,
che sfogasser lo cor, piangendo lei.
Voi udirete lor chiamar sovente
la mia donna gentil, che si n’è gita
a secol degno de la sua vertute;
e dispregiar talora questa vita
in persona de l’anima dolente
abbandonata de la sua salute.

(canta jorge teles)
Publicado em

o dia sem nome, 10

O dia sem nome, 10.

O que foi que acordou Mieco?, que estranho pressentimento a fez abrir os olhos tão antes de soar a campainha do despertador? Procurou o vidro de champu, colocou-o na cabeceira, ficou olhando o jovem que continuava à espera, que continuaria à espera, sem entender que assovio era aquele que começara a soar. O jovem foi ficando curvo, de repente, Mieco assustou-se, sentindo que seus olhos se desmanchavam, quis levar a mão ao rosto mas a mão colara nos panos, ela colara nos panos, Mieco não sentia mais seu corpo que afundava, se desfazia, não ouvia mais o ruído lá fora, que mãos misteriosas estavam abafando, fez-se o silêncio de um sepulcro no seu apartamento e em todos os outros e também lá fora e pela primeira vez, em milhares de anos, Tóquio mergulhou numa quietude que duraria uma eternidade.
Nas praças, nas igrejas, nos edifícios, nas prisões, nos hospitais e nas escolas, nas repartições públicas e nas enormes mansões, nos casebres humildes, nos estúdios de cinema, nas imensas estações e nos aeroportos, era tudo silêncio.
Mas houve alguns desastres, sim, panelas ao fogo que derreteram, aquecedores ligados até que se romperam os circuitos, aparelhos que fundiram ao calor, incêndios isolados que cresciam e se transformavam num só incêndio, explosões que derrubaram algumas construções, contrabalançadas por águas de torneiras que não foram fechadas, derramadas e espalhadas enquanto houve energia a encher as caixas. 
Nalgum lugar uma janela bateu durante dois dias, até que o vento parou. Noutro lugar um incêndio irrompeu durante sete horas e um tanto mais longe um outro incêndio devorara alguns quarteirões silenciosos, durante três dias. Nada se movia, a não ser os escombros e o fogo e a água e a poeira, sobre a farinha do que tinha sido um formigueiro humano.
Mas não houve pânico. Não havia viv’alma para temer desabamentos, inundações, explosões ou incêndios. Os homens estavam mortos, os cães e os gatos e os ratos, as baratas e as moscas, caracóis, vermes, formigas, bactérias, o ciclo tinha sido interrompido.
Durante quantos milênios, depois, só os elementos da natureza incansável, que desmanchavam sem pressa aquele amontoado de pretensão, transformando-o num árido deserto?
Tóquio, como todo o resto, estava morta.