Posts

Publicado em

Monteiro Lobato en Esperanto – 01

La Bieneto de la Flava Pego

Deka Parto: La Papaga Plumo

Tradukis: Jorge Teles

1 – La voĉo

            La historio pri Peter Pan, kiun Sinjorino Benta rakontis al la geknaboj, lasis iliajn kapojn agitoplenajn. Nazulino pensis nur pri Wendy; Peĉjo pensis nur pri Peter Pan, “la knabo, kiu decidis ne kreski”.

            Peĉjo ankaŭ ne volis kreski, sed li kreskadis. Ĉiufoje, kiam vizitantoj aperadis, estis ĝuste tio, kion ili diradis, kvazaŭ tio estus agrabla komplimento:

            – Kiom vi plenkreskas! – kaj tio ĝenegis lin.

            Unu tagon, kiam li estis en la fruktoĝardeno, surgrimpanta sur gujavujo, manĝante la bonajn gujavojn kaj ĵetante al Vostuleto tiujn kun vermoj interne, li je la centa fojo pensis pri tio.

            – Kia enuo! – li murmuris de si al si mem. – Mi devas kreski, iĝi je la grando de onklo Antonjo, kun tiuj samaj lipharoj, kiel harplena raŭpo, sub la nazo kaj, kiu scias, tiu sama barba veruko sur la mentono. Se ekzistus maniero esti knabo por ĉiam…

            – Ekzistas maniero esti eĉ pli ol tio, – respondis nekonata voĉo malantaŭ li.

            Peĉjo teruriĝis. Li rigardis ĉien kaj vidis nenion. Estis neniu ĉirkaŭe.

            – Kiu parolas? – li murmuris per tremanta voĉo.

            La sama voĉo respondis:

            – Mi! Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”

Publicado em

O Sítio… Décima Parte

O SÍTIO DO PICA-PAU AMARELO

 REINAÇÕES  DE  NARIZINHO

Décima Parte: Pena de Papagaio

1 – A voz

            A história de Peter Pan, que dona Benta contara aos meninos certo dia, tinha-os deixado de cabeça virada. Narizinho só pensava em Wendy; Pedrinho só pensava em Peter Pan, “o menino que nunca quis crescer”.

            Pedrinho também não queria crescer, mas estava crescendo. Cada vez que apareciam visitas era certo lhe dizerem, como se fosse um grande cumprimento:

            “Como está crescido!” e isso o mortificava.

            Um dia, em que estava no pomar trepado numa goiabeira, comendo as goiabas boas e jogando as bichadas para Rabicó, entrou pela centésima vez a pensar naquilo.

            — Que maçada! — murmurou de si para si. -Tenho de crescer, ficar do tamanho do tio Antônio, com aquele mesmo bigode, feito um bicho cabeludo, embaixo do nariz e, quem sabe, aquela mesma verruga barbada no queixo. Se houvesse um meio de ficar menino sempre…

            — Há coisa ainda superior — respondeu atrás dele uma voz desconhecida.

            Pedrinho levou um grande susto. Olhou para todos os lados e nada viu. Não havia ninguém por ali.

            — Quem está falando? — murmurou com voz trêmula.

            A mesma voz respondeu:

            — Eu! Continue lendo “O Sítio… Décima Parte”

Publicado em

Monteiro Lobato en Esperanto – 01

La Bieneto de la Flava Pego

Naŭa parto: La Cirko de la Ĉevaletoj

Tradukis: Jorge Teles

1 – Kirurgia operacio

            Post la konkurso pri fabrikado de la frato de Pinokjo, okazis alia tre amuza konkurso en la bieneto de Sinjorino Benta – la konkurso pri tiu, “kiu havas la plej bonan ideon”. Kiu gajnis estis Emilja, kun ŝia mirinda ideo pri “la cirklo de la eksĉevaletoj”. Sinjorino Benta, kiu estis la konkursojuĝisto, opiniis, ke la ideo estas tre bona, sed ridis pri la titolo.

            – Ne estas ” cirklo “, Emilja, nek “eksĉevaleto”. Estas cirko de la ĉevaletoj.

            – Tamen ĉiuj diras tiele, – replikis la obstina estaĵeto.

            – Vi tre eraras. Mi ne diras tion. La Vicgrafo, kiu preskaŭ transformiĝas en homon, ankaŭ ne diras tion.

            Emilja insistis, insistis kaj fine akceptis nur duonon de la sugesto.

            – Ĉar vi tiel “insistas”, ni diru cirko de eksĉevaletoj.

            Sinjorino Benta plie insistis kaj diris, ke la diminutivo de ĉevalo estas ĉevaleto kaj pro tio, eksĉevaleto estas fuŝaĵo. Sed la pupo ne akceptis. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”