Categoria: Lobato en Esperanto

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 21 kaj 22

 

21 – En la labirinto de Kreto

         Ili vekiĝis en la insulo Kreto, kaj tuj trovis la labirinton. Ĝi estis grandega palaco, kun mil koridoroj aranĝataj tiamaniere, ke tiuj, kiuj eniris, neniam sukcesis eliri – kaj fine estis vorataj de la monstro. La Minotaŭro manĝis nur homan viandon. Antaŭ la labirinto, la tri “peguletoj” haltis por pripensi.

         – Tiu, kiu eniras, ne sukcesas eliri kaj finiĝas en la kropo de la monstro – diris Peĉjo. – Ni konas manieron por eniri kaj eliri: sufiĉas malvolvi fadenon. Ho, se mi kunportintus bobenon…

         – Nu, mi kunportis tri! – kriis Emilja triumfe. – Kaj grandegaj… Malfermu la kofreton, Vicgrafo.

         La kofreto estis mallevata kaj malfermata. Emilja prenis la bobenojn kaj donis unu al Peĉjo, alian al la Vicgrafo kaj konservis la trian. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 19 kaj 20

 

19 – La grekoj vizitas la jaĥton

         La vizito al la jaĥto estis plena je sukceso. La unua surprizo de la gloroplenaj grekoj estis la Markizo de Vostuleto.

         – Ho… – murmuris Aspasia, kiam tiu stranga rolulo salutis ŝin. – Ĉu ne estas porketo?

         – Jes kaj ne, sinjorino, – respondis Sinjorino Benta. – La vivo, kiun ni vivas en la Bieneto de la Flava Pego estas ekster la normaleco. Ĉio estas malsama. Tion, kion faras miaj genepoj, la aventuroj en kiuj ili eniras, nenimaniere rilatiĝas al la ordinara vivo de la homoj. Kaj iliaj kunuloj en la aventuroj estas Emilja, ĉifona pupo, kiu fariĝis homo, la Vicgrafo de Maizospikulo, kiu estas scienca spiko, Dolĉaĵ’, kiu estas rinocero kun komplezemaj inklinoj, kaj la Konsilanto, kiu estas parolanta azeno.

         Ĉiuj rigardis unu la alian. Sinjorino Benta kelkfoje paroladis kiel kaduka maljunulino, kun tia manko de senco, ke la grekoj ridetis.

         Tamen, malgraŭ tio, kion ŝi diradis, ili sin vidis antaŭ tio, kion ŝi faris, kiel ekzemple ŝia veno el la estonteco sur tiu ŝipo komandata de porketo. Pro tio, ĉiuj estis devigataj silenti. Neeble kompreni tiun misteron, nek distingi ĉu ĝi estas veraĵo aŭ fabelo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 17 kaj 18

 

17 – Nimfoj, Najadoj, Driadoj kaj Satiroj

         La tri “peguletoj” sencele promenadis vagante tra la pejzaĝo de la antikva Grekio. La pejzaĝo ŝanĝiĝis de horo al horo – herbejoj, montoj, arbaroj, boskoj, riveroj…

         Je iu momento ili haltis. Kia bela loko! Blua monto je la malproksimo, bela arbaro maldekstre, kaj murmuranta rojo.

         Emilja, kiu pasie amadis movantajn akvojn, ekkriis:

         – Rigardu, Peĉjo, ŝajnas ke tiu akvo estas “kaprino”! Ĝi fuĝas inter la ŝtonoj kiel likva fiŝo; kaj kiam ĝi ne trovas vojon, ĝi transsaltas.

         – Bona loko por ripozado – ĝemis la Vicgrafo – kaj li mallevis la kofreton de la markizino de Vostuleto.

         Ili sidiĝis. Peĉjo prenis el la poŝoj sortimenton da olivoj kaj rubusoj plukitaj survoje.

         – Ni havas nur tion por manĝi, – li diris kaj disdonis. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”