Categoria: Lobato en Esperanto

LA MINOTAŬRO 

Ĉapitroj 07 kaj 08

 

07 – Vizito al la Partenonaj laboroj

         Post la tagmanĝo, Periklo invitis sinjorinon Benta por iri al la Partenono, kies konstruo estis preskaŭ finita. La inaŭguro devos okazi dum tiu jaro.

         Ili ĉiuj iris, Periklo antaŭe, por trakti kun Fidiaso pri seriozaj taskoj, kaj la bona maljunulino malantaŭe, kun la infanoj. Nazulino parolis per flustrita voĉo, por ke la du grekoj ne aŭdu.

         – Ili nenion scias, avinjo! Ni tuj nokaŭtis “lin” – kaj ŝi indikis Fidiason per la lipo. – Eĉ la formo kaj la movoj de la tero ili ne scias, rimarku…

         – Tio ne estas vero, filino, – respondis Sinjorino Benta. – La nuntempaj grekoj scias tion, kion ili povas scii; kompreneble ili ne povas scii ion, kion la homoj eltrovos post jarcentoj. Malgraŭ tio, la unua ideo pri la movado de la tero ĉirkaŭ la suno naskiĝis en la nuna Grekio.

         – Kiel, avinjo? Nu, se mi diras, ke li ne scias… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 05 kaj 06

 

05 – Diskutoj en Ateno

         Dum okazis la interparolado de Sinjorino Benta kun la du Grekoj, la geknaboj ekzamenis la statuojn, la meblojn, la pentraĵojn sur la muroj.

         – Kompatinduloj! – ekkriis Nazulino. – Ili sentas kapturnon. Ili komprenas nenion, kion diras avinjo.

         – Nu, mi komprenas ĉion en ĉi domo, kaj mi eĉ suspektas, ke tie estas la loko por manĝi – flustris Emilja, dum ŝi montris alian ĉambron. – Ĉu ni spionu?

         Ili kaŝrigardis tra la pordo. Manĝoĉambro, jes. Sklavino metis sur la tablon la tagmanĝon de Periklo – panon, fromaĝon, mielon, vinon, vinberojn kaj figojn – el tiuj tre maturajn, kiuj plenigas la buŝon per salivo.

         Nazulino kaj Peĉjo lekis la lipojn. La servistino ridetis kaj alproksimiĝis kun tri figoj en la mano, unu por ĉiu.

         – Kiu en la mondo kredos – diris Nazulino, – ke ni jam manĝis figojn ĉe la domo de Periklo? Kaj bongusta ĝi estas! Vera melaso… Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 03 kaj 04

 

03 – Elŝipiĝo en la Grekio de Periklo

         La “Kolibro sur l’ Ondoj” jam penetris en grekaj maroj. Per la binokloj Emilja sukcesis vidi la linion farata de la montoj. – Tero! Tero! Ni alvenas…  Post unu horo la jaĥto eniris en la Pirean Havenon kaj ili ĵetis la ankron. La geknaboj rigardis. Haveno kiel ĉiuj havenoj. Moderna. Ŝarĝoportistoj, aŭtoj, pakoj kaj kofroj, gruoj, ĉio tre konata. Seninterese.

         – Eĉ ne indas malsupreniri, avinjo, – diris Peĉjo. – Ni devas atingi ĝuste nun la jarcenton de Periklo.

         Ĉiuj konsentis kaj fermis la okulojn… “Ni-ŝajnigu ke”… Jen ĉiuj en la Grekio de Periklo. Ĉio ŝanĝiĝis kvazaŭ per magio. La haveno estis ankoraŭ egala, sed ĝi estis plenplena de ŝipoj tre malsamaj ol tiuj de hodiaŭ. Neniu fuma kamentubo; nur mastoj, kun multaj ŝnuroj kaj blankaj veloj.

         Sinjorino Benta malsupreniris al la moleo kun la genepoj, Emilja kaj la Vicgrafo, tiu en komandanta uniformo; kaj la unua afero, kiun ŝi rimarkis, estis la vestojn de la homoj de la haveno. Ĉio diferenca de modernaj modoj. Neniu pantalono kaj jako por viroj, aŭ bluzo kaj jupo por virinoj. La viroj portadis tunikon nomatan kitono. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”