dante alighieri – vita nova 23. quantunque volte…

Dante Alighieri – Vita Nova 23
Quantunque volte, lasso!, mi rimembra… (canzone)

Quantunque volte, lasso!, mi rimembra
ch’io non debbo già mai
veder la donna ond’io vo sì dolente,
tanto dolore intorno ‘l cor m’assembra
la dolorosa mente,
ch’io dico: “Anima mia, ché non ten vai?
Ché li tormenti che tu porterai
nel secol, che t’è già tanto noioso,
mi fan pensoso di paura forte”.
Ond’io chiamo la Morte,
come soave e dolce mio riposo;
e dico “Vieni a me” con tanto amore,
che sono astioso di chiunque more.
E’ si raccoglie ne li miei sospiri
un sono di pietate,
che va chiamando Morte tuttavia:
a lei si volser tutti i miei disiri,
quando la donna mia
fu giunta da la sua crudelitate;
perché ‘l piacere de la sua bieltate,
partendo sé da la nostra veduta,
divenne spirital bellezza grande,
che per lo cielo spande
luce d’amor, che li angeli saluta,
e lo intelletto loro alto, sottile
face maravigliar, sì v’è gentile.

(canta jorge teles)

la tago sen nomo, 11

La tago sen nomo, 11.
Sidnejo, la 15a. de aprilo, je la dua horo frumatene.

John Caldwell malfermis la pordon de la ĉambro kaj eniris kvar kamaradoj.
ĉu hodiaŭ vi deĵoras?
jes. tamen vi povas resti ĉe mi. la aparato estas en ordo, vi aŭdu muzikon.
ni vere volas vidi tiujn filmojn. ĉu vi jam redonis?
ne. la serĝento diris ke li redonos al la posedanto nur ĵaŭde. ĉu vi ankoraŭ ne vidis ilin?
ŝajne mi jam vidis ĉiujn. mi konfuziĝas.
sed vi ne rajtas sin masturbi. Li iris al la necesejo.
ĉu vi legis la intervjuon de Fred.
mi legis en la pasinta semajno. li parolas pri sia muziko sed ne pri la politika situacio…
ne. vi parolas pri alia. la intervjuo estas mallonga. sed li klare diris ke li ne volas aperi kiel heroo, li ne estas heroo de neniu grupo nek ia revolucio.
kaco, ĉi ulo perfidas la interesojn de la popolo.
kial perfidas? li diris ke se li tro parolas lin trafos malfacilaĵoj.
se li volus, li sendus mesaĝojn al la tuta Aŭstralio, li estas protektata pro sia famo.
mi ne konsentas. se li faros tion, la postan tagon oni arestos lin, ĉu tio helpas?
panjo diras ke Aŭstralio estas la nura lando en la mondo kie la popolo elektis diktaturo.
Continue lendo “la tago sen nomo, 11”

Trilogio de la Barkoj – Gil Vicente 18. AKTO PRI LA BARKO DE LA GLORO (1519)

la Papo

Resumo:

La lasta parto de la trilogio, la sceno de la Barko de la Paradizo, estas en la hispana kaj ne en la portugala, kiel en la du antaŭaj. La du Barkoj estas en la kajo. La Diablo plendas al la Morto ĉar ĝi nur kunportas “malriĉulaĉojn”, kaj ne venas la “granduloj kaj la riĉuloj”. La Morto promesas: “vi vidos ke okazos nenia eskapo, ekde la Grafo ĝis la Papo”. Tio, kion oni spektas tuj poste, estas majesta ritualo, preskaŭ rekviema meso, kiam ĉiu el la kondamnitoj en la preĝado ripetas instruojn kaj responsoriojn de la liturgio, frazoj de la meso por la mortintoj alterne kun religiaj tekstoj (La Libro de Ijob).  La Grafo, la Duko, la Reĝo, la Imperatoro, la Episkopo, la Arkiepiskopo, la Kardinalo kaj la Papo, ĉiuj estas forpelataj de la Anĝelo kaj kondamnitaj de la Diablo. La Diablo diras al la Papo: “Tiu, kiu staras plej alte estas pro tio devigata doni la plej bonan ekzemplon…”. La Anĝeloj anoncas la foriron. Ĉiuj genuiĝas kaj lastafoje petegas. Tamen la Anĝeloj ekforiras. Kristo aperas, etendas al la pekintoj la remojn de la barko de la Paradizo kaj kondukas ĉiujn ĉe si.

GV040. Diablo

Los hijos de Doña Sancha…      La gefiloj de Sinjorino Sanĉa…

(kantas João Batista Carneiro)

Nunca fué pena mayor…      Neniam okazis pli granda penado…

(En venonta teatraĵo, La Korteganaro de Jupitero, aperos kiel GV049)

GV041. Anĝelo

Vuestras preces y clamores,
Amigos, no son oidas:
Pésanos tales señores
Iren á aquellos ardores
Ánimas tan escogidas.
Desferir;
Ordenemos de partir;
Desferir, bota batel:
Vosotros no podeis ir,
Que en los yerros del vivir
No os acordastes dél.
Viajn preĝojn kaj petegojn,
Amikoj, neniu aŭdas;
Ĝenas nin ke tiaj moŝtoj
Iros al tiuj brulaĵoj,
Vi, elektitaj animoj.
Ni foriru;
Ni ordonu la foriron;
Ni foriru, suprenigu la savboaton;
Kaj vi ne rajtas veni,
Ĉar dum la eraroj de l’ vivo
Vi ne memoris Lin.

(parolas: Jorge Teles)
Continue lendo “Trilogio de la Barkoj – Gil Vicente 18. AKTO PRI LA BARKO DE LA GLORO (1519)”