Lobato en Esperanto – 09

LA FLAVA PEGO

 Ĉapitroj 21, 22 kaj 23

 

21 – La surmara promenado

         La “Kolibro sur l’ Ondoj” ankris proksime al la palaca kajo kaj la Vicgrafo sendis mesaĝon al princo Kodadad, ke Neĝulino, sinjorino Benta, onklino Nastasja kaj la geknaboj atendas lian viziton. Kodadad prepariĝis kaj iris.

         La renkontiĝo estis tre agrabla. Je certa punkto Peĉjo diris al li:

         – Ĉu vi memoras, Princo, kiam vi vizitis nian bieneton kaj ni iris al la kamparo, serĉe de aventuroj kun Aladino kaj la mirinda lampo? Mi neniam forgesis tiun tagon. Koncerne Aladinon, kie li estas?

         – Li estas ĉi tie, ja. Ni ĉiuj el “Mil kaj unu noktoj” jam translokiĝis.

         Kaj li montris la arab-stilajn palacojn malproksime.

         – Rigardu, tie estas la loĝejo de Ŝeherazad, la rakontistino. Kaj maldekstre, la kaverno de Ali Baba kaj la kvardek ŝtelistoj. La palaco de Aladino estas dekstre, malantaŭ la monteto.

         Peĉjo tre deziris renkonti Aladinon por novaj eksperimentoj kun la lampo.

         Kiam la Princo estis prezentata al Neĝulino, li montris neniun signon de tuja amo. Kaj la samo okazis al Neĝulino: ŝia koro ne forte batis pro la Princo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 09”

Monteiro Lobato

O PICAPAU AMARELO

 Capítulos 21, 22, e 23

  

21 – O cruzeiro

O “Beija-Flor das Ondas” ancorou rente ao cais do palácio e o Visconde mandou dizer ao Príncipe Codadade que Branca, Dona Benta, e os meninos estavam à espera de sua visita. Codadade preparou-se e foi.

A recepção correu muito cordial. Em certo ponto Pedrinho disse-lhe:

— Lembra-se, Príncipe, daquela vez em que esteve lá no sítio e fomos aventurar pelos campos, com o Aladino da lâmpada maravilhosa? Nunca mais me esqueci desse dia. E por falar: que fim levou Aladino?

— Está aqui, sim. Todos nós das “Mil e Uma Noites” já nos mudamos.

E apontou para os palácios em estilo árabe que se viam ao longe.

— Olhe, lá está a residência da Xarazada, a contadeira de histórias. E à esquerda, a caverna de Ali Babá e os quarenta ladrões. O palácio de Aladino fica à direita, atrás do morro.

Pedrinho estava sequiosíssimo por encontrar-se com Aladino, para novas experiências com a lâmpada.

Ao ser apresentado a Branca de Neve, o Príncipe não deu nenhum sinal de amor instantâneo. E vice-versa: o coração de Branca de Neve não palpitou pelo Príncipe. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Lobato en Esperanto – 09

LA FLAVA PEGO

 Ĉapitroj 17, 18, 19 kaj 20

 

17 – La aresto de la sireno

         Antaŭ la vespero, ĉies atento estis altirata de io, kio okazadis en la malproksimo. Peĉjo kaj Peter Pan revenadis – sed ili kunportadis ion pezan.

         Emilja kuris al la binoklo.

         – Ho, la spertuloj! – ŝi ekkriis. – Ili iris por fiŝkapti kaj nun alportas grandegan fiŝon. Atendu… Ne estas fiŝo, ne! Aspektas kiel sireno… Estas sireno, ja…

         La vortoj de Emilja skuis la tutan domon; eĉ Don Kiĥoto leviĝis de sia hamako por apogi sin sur la veranda balustrado. Princo Belerofono faris la samon.

         – Sireno, heroo! – kriis Emilja. – Ĉu tio ekzistis en via lando?

         – Kompreneble, jes, – respondis la heroo. – Sirenoj estis kreitaj de la greka imago. Sed tio, kio mirigas min, estas ke la knaboj kaptis unu. En Grekio mi neniam aŭdis pri iu ajn, kiu kaptis sirenon.

         Peĉjo kaj Peter alproksimiĝis. La sceno iĝis videbla eĉ sen binoklo. Ili trenadis la kompatindan estaĵon je la hararo, la belan verdan hararon, je la koloro de algoj. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 09”