Monteiro Lobato en Esperanto – 05
Memoroj de Emilja
Ĉapitroj 13, 14 kaj 15 (lasta)
Tradukis: Jorge Teles
13 – Mia vojaĝo al Holivudo.
Ni iris al Holivudo en la ŝipo Wonderland, kun ĉiuj anglaj infanoj, Peter Pan kaj la Admiralo. Kaj ankaŭ Alice. Mi fuĝis el la bieneto. Mi jam estis naŭza pri kuketoj, pitangujoj, gramatika lando. Mi fuĝis – mi fuĝis – mi fuĝis kun la anĝeleto kaj la Vicgrafo.
La vojaĝo estis bonega, escepte por la Vicgrafo, kiu malsaniĝis ĝis li vomis duonon de sia scienco en la maron. Li vomis logaritmojn, angulojn kaj triangulojn, la leĝojn de “Newton” – vera malordo. Mi malsaniĝis pri nenio, eĉ ne la anĝeleto. Anstataŭe mi prenis la tempon por studi la lingvon de Alice kun la admiralo. Fine de la unua semajno la maljunulo deklaris al Peter Pan:
– La inteligento de ĉi infano estas eksterordinara! Ŝi jam parolas la anglan sen la plej eta akĉento!
Ne estis komplimento, ne. Fakte mi asimilis tiun lingvon kun tia perfekteco, ke mi eĉ korektis multajn eraretojn de Alice.
En Novjorko ni elŝipiĝis. Okazis kverelo. La admiralo volis konduki min al Vaŝingtono, por prezenti min al iu prezidanto Roosevelt. Mi nur volis scii pri la filmoj. Mi volis Holivudon, kiu estas la urbo de filmoj. Mi ne diskutis. Mi ŝajnigis, ke mi iros al Vaŝingtono kaj iris al Holivudo per aviadilo. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 05”
Monteiro Lobato
Memórias de Emília
Capítulos 13, 14 e 15 (último)
13 – Minha viagem a Hollywood
Fomos para Hollywood no Wonderland, com toda a criançada inglesa, Peter Pan e o Almirante. E Alice também. Fugi do sítio. Eu já andava enjoada de bolinhos, de pitangueira, de países-da-gramática. Fugi – fugi – fugi com o anjinho e o Visconde.
A viagem foi ótima, exceto para o Visconde, que enjoou a ponto de deitar ao mar metade da sua ciência. Vomitou logaritmos, ângulos e triângulos, leis de Newton – uma trapalhada. Eu não enjoei coisa nenhuma, nem o anjinho. Em vez disso, aproveitei o tempo para estudar com o Almirante a língua de Alice. No fim da primeira semana o velho declarou a Peter Pan:
“É extraordinária a inteligência desta criança! Já está falando inglês sem o menor sotaque!”
Não era elogio, não. De fato assimilei com tal perfeição aquela língua que cheguei até a corrigir muitos erros de Alice.
Em Nova York desembarcamos. Houve briga. O Almirante queria levar-me para Washington, a fim de apresentar-me ao tal Presidente Roosevelt. Eu só queria saber do cinema. Queria Hollywood, que é a cidade do cinema. Não discuti. Fingi que ia para Washington e fui parar em Hollywood, de avião. Continue lendo “Monteiro Lobato”