Posts

Publicado em

Malhistorio – ĉapitro 3.

Malhistorio – ĉapitro 3.

 

  

          Prenu la libron kaj formanĝu ĝin.

 

 

          3. sendormaj tagoj.

 

 

          kiom da malamo eblas esti en la homa koro?

          kiom mezuras la maksimume eltenebla timo?

          el kia senfunda puto naskiĝas la decido defii?

          mi volas komenci de la komenco.

          mi volus komenci de la komenco. mi ne scias kie lokiĝas la origino de mia historio. mi ne scias ĉu ĝi havas originon kaj eĉ ne scias ĉu estas historio. estu ĝi historio, se oni konsideras ke iu ajn historio estas historio, eĉ tiu de la projekto pri nefekundigo de homo. ĉikaze restas la projekto pri revo aŭ projekto pri deziro aŭ projekto pri espero. kaj kiom da fojoj la historio de la deziro, de la espero aŭ de la revo, estas vakua historio pli inda kaj nepereema ol historioj pri kelkaj homoj, kun iliaj nuraj urinoj, fekaĵoj, bavaĵoj kaj ejakulaĵoj? estu mia historio, historio. senkomenca historio sed kun finaĵo.

          ĉar en mia koro estas nur demandoj kaj konstatoj pri tio, ke mi nenion scias, mi decidas pri historio jam komencita, sen kronologia ordo nek logika rigoreco. ĝuste tiu, kiun mi ĵus enkondukis parolinte pri granda malamo, granda timo kaj decido defii.  komence mi pensis eviti priskribadojn kaj rakontojn pri la ĉiutagaĵoj, kiuj kondukis min, pere de senkonsola kaj kontrolata maldormo, al la ekzakta punkto kie mi estas nun, la sojlo de mia propra fino. sed mi rimarkas ke sen priskribi kaj rakonti, oni ne komprenos min. mi ne scias ĉu mi volas ke oni min komprenu. mi ne scias ĉu mi kapablas fari min komprenata.

          mi scias, tamen, ke mi ne volas teksadi labirinton ene de labirinto, kvazaŭ angoranta rolulo de antikva libro.

          do, mi decidas favore al la mininuma rakonto, nur tio nepre bezonata por ke oni komprenu tion, kion mi intencas kroniki. kaj pro tio mi dividas mian rakonton je du partoj: kia estas tiu mondo kie mi vivas? kion mi havas por fari ene de ĝi?

          multege da jaroj jam pasis, ekde kiam alvenis la granda kataklismo. ni studis en la libroj pri la homa historio ke neatendata fatalaĵo okazis kaj ke bedaŭrinde mortis amasoj da homoj kaj preskaŭ la tuta kultura heredaĵo de nia specio aŭ perdiĝis aŭ estis malaperonta. sed ĉiuj libroj ripetas ke ni trafis la precipan celon de la granda rekonstruado: en kelkaj jardekoj la planedo denove reakiris sian malnovan vivmanieron, plena je komforto kaj allogo, iel ajn admirinda nova mondo. grava registaro, elektita de bravaj reprezentantoj de ĉiu kontinento, zorgis pri la universala ordo kaj estris la obeeman homamason, gvidante ĉiujn al la absoluta prospero. kaj la libroj diras, ke, kun la partopreno de ĉiu homo, nia granda civilizacio baldaŭ superos al si mem, pli baldaŭe ol sukcesas revi la naiva homa revo. tiuj libroj, plenaj je superlativoj, estis skribitaj de grupo nomata la sep saĝuloj de la tero, kaj ĝia stilo estis absolute perfekta. ĉiuj devis per tiuj libroj studi ĉiujn sciencojn por strebi al la heroa paŝo, kiu ankoraŭ pli forte apartigos nin, homoj, de la malsuperaj al ni en la skalo de la kreitaĵaro.

          kaj mi estis elektita, post la superaj ekzamenoj de la dua lernejo, mi estis elektita por dediĉi korpon kaj animon al aŭdaca projekto.

          la instruistoj diradis ke ili eltrovis, flugantajn ĉirkaŭ la planedo, en difinitaj kaj precizaj orbitoj, malgrandajn aĵetojn, probable senditajn de la homo mem, kaj de tiuj aĵetoj venis etaj sonoj al kelkaj grandaj maŝinoj. oni sciis ke tiuj maŝinoj konektiĝis al la telefonsistemo. tamen la telefonaparatoj funkciadis sendepende de tiuj maŝinoj ĉar, tuj post la nigra nokto, grupo ĝislace laboris kaj sukcesis funciigi ilin. kaj la instruistoj daŭrigis: post la legado de trovita nebrulata paĝo de kolora revuo, malsimile al niaj revuoj kies paĝoj estas blankaj, grizaj kaj nigraj, post la legado de tiu paĝo, oni deduktis ke tiuj maŝinoj probable utilis al komunikado inter grandaj distancoj, kvazaŭ eblus ke ni en la sudo povus samtempe paroli al homoj en la nordo.

Continue lendo “Malhistorio – ĉapitro 3.”

Publicado em

Desistória – capítulo 3.

Desistória – capítulo 3.

 

 

Toma o livro e devora-o.

 

            3. dias de insônia.

 

            quanto ódio cabe no coração humano?

            qual o tamanho do máximo medo suportável?

            de que poço sem fundo nasce a decisão do desafio?

            quero começar do começo.

            queria começar do começo. não sei onde é o princípio de minha história. não sei se tem princípio e menos ainda sei se é história. que seja história, já que qualquer história é história, mesmo a do projeto de homem não fecundado. nesse caso ficaria o projeto do sonho ou o projeto do desejo ou o projeto da esperança. e quantas vezes não é a história do desejo, da esperança ou do sonho, uma vazia história mais digna e perene que as histórias de tantos homens, com suas apenas urinas, fezes, babas e ejaculações? seja minha história história. história sem princípio e com final.

            como só tenho perguntas e não-sei no coração, decido por uma história já começada, sem ordem cronológica nem rigor lógico. esta que acabei de introduzir, falando de um grande ódio, um grande medo e a decisão do desafio.

            pensei a princípio evitar descrições e narrativas de um cotidiano que terminou por me trazer, através de uma insônia desoladora e controlada, a este ponto onde estou agora, o limiar do meu próprio fim. mas percebo que sem descrições e narrativas não me farei entendido. não sei se me pretendo entendido. não sei se consigo.

            sei, porém, que não quero ficar tecendo labirinto em cima de labirinto, como uma angustiada criatura de um livro antigo.

            então, resolvo pela mínima narrativa, apenas a indispensável para que se entenda aquilo que pretendo contar. e para isso, divido meu narrar em duas partes: que mundo é esse meu? e o que tenho a fazer dentro dele?

            já se passaram muitos e muitos anos desde que o grande cataclismo sobreveio. estudamos nos livros de história do homem que houve um desastre inesperado e que infelizmente naquele acidente muita gente tinha morrido e quase todo o patrimônio cultural da nossa espécie estava perdido ou prestes a desaparecer. mas os livros todos repetem que o principal objetivo da grande reconstrução tinha sido alcançado: em poucas dezenas de anos, todo o planeta voltava a viver sua vida antiga, cheia de conforto e sedução, um admirável mundo sob todos os sentidos. um grande governo, escolhido por representantes idôneos de cada continente, regia a ordem universal e dirigia as populações obedientes ao passo final. e dizem os livros que, com a participação individual, a nossa grande civilização se ultrapassará brevemente, mais breve do que sonha o ingênuo sonho do homem. e nós, leitores desses livros cheios de superlativos, escritos numa gramática impecável pelo grupo dos chamados sete sábios da terra, nós éramos compelidos a estudar todas as ciências para tentar, a cada nova vez, dar o passo heróico que separaria ainda mais fortemente nós homens daqueles que nos são inferiores na escala da vida.

            e eu fui escolhido, depois dos testes superiores na segunda escola, eu fui indicado para me dedicar de corpo e alma a um ousado projeto.

            contavam os mestres que tinham sido descobertos, voando em torno do planeta, em rotas determinadas e precisas, uns pequenos corpos feitos, possivelmente, pelo próprio homem, que emitiam sinais mínimos a algumas grandes máquinas. sabia-se que estas máquinas estavam ligadas aos telefones mas estes funcionavam independentemente delas, desde que um grupo, logo após a noite negra, tinha se dedicado inteiramente à sua ressurreição, o que foi conseguido após exaustíssimos estudos. e mais: lendo uma página não carbonizada de uma revista dos dias anteriores à noite da queda das estrelas, uma estranha página de revista com fotografias a cores, diferentes das nossas em branco e cinza e preto, lendo esta página, um grupo de pesquisadores descobriu que as grandes máquinas deveriam se prestar a comunicações a grandes distâncias, assim como se fosse possível nós do sul nos comunicarmos à mesma hora com os do norte.

Continue lendo “Desistória – capítulo 3.”

Publicado em

Malhistorio – ĉapitro 2.

Malhistorio – ĉapitro 2.

 

 

 

          Ĉi tiuj estas la venantoj el la granda afliktado, kaj ili lavis siajn robojn.

  

          2. la grava tagmezo.

  

          emociege estas percepti la grandecon kaj la persistadon kaj la luktokapablon de la homo. komforte estas senti la povon de rekonstruo kaj la gravan koncentron de fortoj, kiu efektiviĝis post la granda katastrofo.

          mi ne volas memori tiujn tagojn de doloro kaj sango. ĉiu postvivanto, escepte de la etuletoj, havas siajn rakontojn plenaj je ektimo. mi, knabino, savita de unu el tiuj grandaj kaj neklarigeblaj hazardoj, ĉar ĉirkaŭe ĉio estis teruro kaj surprizo. kaj same kiel mi, ĉi tie kaj tie, apartaj kreitaĵoj elvenantaj el truoj, velkintaj mirakletoj de ne atendita fortuno, kiuj proksimiĝis unu al la alia kaj kreis pli dignan miraklon­: malgranda pilgrima grupo, ĝis ĉiuj rimarkis ke la granda miraklo okazis, homoj plorante alvenantaj, kvazaŭ ratoj serĉe al manĝaĵo, de trankvila dormado, intermiksiĝante kaj sin demandante pri tio, kion fari kaj kiel komenci.

          mi ne volas memori tiujn unuajn tagojn. estas aferoj ne rakontendaj. estas hontaĵoj ne transdonendaj. estas torturoj ne restarigendaj. estas sordidaĵo, kiun oni ŝnurfiksas al la ŝtono de silento kaj forĵetas en la akvojn de forgeso.

          kaj tiuj novaj tagoj petas esperon. do, mi ne volas memori mallumadon sed nur prikanti kaj laŭdi tiun grandan sunon hodiaŭ naskiĝantan, tiun grandiozan momenton de nia tagmezo.

          postvivanta pro granda miraklo, ĉar la kolektiva morto min malakceptis, mi min vidis meze de kelkaj homoj, kiuj protektis unu la alian, hodiaŭ mi komprenas ke pli por sin kompensi kontraŭ suferoj ol por nura disdividado de la malfacile trovebla pano. kaj jen ni levas tabulojn kaj rompas ŝtonojn kaj ordigas ruinojn kaj starigas malgrandajn hejmojn. estas malfacilaj tagoj, diradis la adoltoj, kaj multege da ordo estas bezonata. homoj alvenis el malproksimaĵoj kaj parolis pri rekonkeroj, oni ja sukcesis funkciigi fabrikon de ŝtofoj, hospitalo estis rekonstruita. kaj ofte ni devis forlasi domaĉon kaj iri al malproksima urbo kun iliaj pli bonaj stratoj kaj novaj dometoj, plenaj je aŭstera ĝojo.

          homoj venis el sudo, klarigis la adoltoj, kun siaj planoj pri disciplino kaj laboro kaj siaj promesoj pri neforgeseblaj venkoj. kaj mi kreskadis kaj sentis la lantan konkeron de la homo kontraŭ la detruado. venis do la tempo, kiam oni ne sukcesis trovi malsimilon inter la hodiaŭa tago kaj tiuj tagoj de antaŭlonge, kiam la mondo tiel evoluis, ke la homoj posedis ĉiujn dezirataĵojn. sed en ĉi momentoj la plej maljunaj avertis:

          neniam plu la mondo estos la sama. neripareblaj perdoj okazis. ni malrapide alvenas al la malnova stato sed neripareblaj perdoj okazis. ni ne havas kaj eble neniam plu havos komputilojn. kelkaj funkciis en lokoj ne trafitaj de bomboj sed oni trovis neniun por deĉifri ilin. oni rakontas ke maljunulo tion kapablis kaj li komencis instrui pri la funkciado al grupo de homoj. sed tiuj absolute nenion sciis, eĉ pri malgravaĵoj, kaj la maljunulo rezignis kaj decidis skribi siajn instruojn, por ke oni lernu en la libroj. subite li mortis kaj ĝis nun neniu kapablis anstataŭigi lin por deĉifri la misteron de tiuj silentaj aparatoj.

Continue lendo “Malhistorio – ĉapitro 2.”