la tago sen nomo, 22

La tago sen nomo, 22.
Baby Longfuck ne mordis la duan pecon da fromaĝo. Li haltis, por atenti la zumadon, ĉu eble tio estas speco de alarmo je alta frekvenco, la brako pendis kaj lia orumita kaj perfekta korpo ekfluidiĝis, kvazaŭ statuo de nuda Adoniso kiu fandiĝas.
Ekstere, ĉiam la samaĵo. Ĉar estis en Novjorko, tamen, la silento aspektis pli granda ĉar naskita de plu intensa ĝemado. Milionoj da loĝantoj, kvazaŭ monstra, senrespekta, skandaliga, aŭdaca kaj obstina kolonio el termitoj, ĉiuj malfariĝis kun la sama ektimo, kiu tamen ne estis plenumita en la konscienco. Ankaŭ okazis katastrofoj kun fajro, akvo, interfrapoj, faladoj, ĉio en pli granda proporcio, sed kia distingo estas nun inter pli granda aŭ pli malgranda proporcio?
La formikejo estis venkata, finfine. La enorma Babilono estis disfrakasita sennecese ke venu la Atilo de la Nenio por dissterni salon sur la ruinaĵoj ĉar ankaŭ la bestoj kaj la plantoj rapide dancis la grandegan valson de la eldetruo de la vivo.
Hamleto, sola kaj agonianta, en la granda scenejo, ne finis sian monologon pri angoro kaj deliro. Restis la tekstoj. Sed nek tineoj restis por vori la literojn, dum ili ignoradas la doloron kaj la frenezon de la mondo. Torturantoj kaj torturatoj senpudore sin miksis, la sama senforma pasto, senemocia kaj senkapabla. Finiĝis la humileco antaŭ la forto sed ankaŭ finiĝis la espero por iam finigi la forton de la forto. Dum multaj jaroj la grandegaj templaj navoj eĥadis la falon de aĵoj kaj vitraj rompitaĵoj kaj murpecoj. La dioj ne plu bezonadis templojn ĉar ne plu ekzistis homoj kiuj bezonas diojn.
Komputilo en ia afrikana ĉefurbo ironie finiĝis la kalkuladon kiu indikas la nomon de la unua elektata prezidanto. Elektata sed ne kronata, se ne per la krono de la morto.
Kion diri pri serpentoj kaj skorpioj kaj araneoj, plenaj je veneno? Kion diri pri turdoj kaj cignoj kaj sciuroj? Kion diri pri la granda militludado de la novicaj soldatoj, amputita de sia bruega tondrado de la peza, danĝera kaj idiota artilerio? Kion diri pri la aflikta orgio de korpoj enmiksataj inter drogoj kaj ŝvito, ĉiuj penante por esti feliĉaj en fuĝema momento de orgasmo, forgesataj pri tio ke, por granda ĝuo sufiĉas paro plena je amo kaj konfido?
La kulpigitaj estis senkulpigitaj, la faritaĵoj estis malfaritaj, la regadoj malregitaj, la maskigitaj, senmaskigitaj. La kredintoj, nekredigintaj, la feliĉaj, malfeliĉigitaj, la honoritaj, senhonoritaj, la armitaj, senarmigitaj. La kredintaj, malkredigitaj, alĝustigitaj, malalĝustigitaj, infektitaj, malinfektitaj, akordigitaj, malakordigitaj.
Malorganizo, malnivelo, maldirekto, malakordo, malkonsolo, malafero, malintenco, maldispono, malordo, malespero, malkontrolo.
Ĉio tio estis Novjorko. La plej granda vakuo de la tero. Egala al ĉiuj aliaj vakuoj. La plej granda silento de la mondo. Kiel ĉiuj aliaj silentoj. La granda misfarunigita pasto. Fero, cemento, asfalto, antaŭ la vento, la suno, antaŭ tio kio estis sed ne plu havas signifon, estis, sed ne plu helpas.

Gil Vicente 30. FARSO PRI LA MULISTOJ (1526)

la oraĵisto

Resumo:

Kapelpastro, Oraĵisto kaj du Mulistoj pagpostulas al Nobelo liajn ŝuldojn. La Nobelo, per sofismoj, sarkasmoj kaj laŭdoj prokrastadas la pagojn. Lia precipa argumento estas ke li estas bone akceptata en la kortego, kaj ĝuas familiarajn rilatojn al la reĝo. Li promesas indiki kaj promociigi la kreditorojn. Fine de la teatraĵo estas konverso inter ĉi Nobelo kaj alia, kiu estas enamiĝinta. Ambaŭ montras siajn karakterojn: la unua estas oportunisto, senmorala (al ĉiuj damoj de Dio mi ne proponas eĉ panpeceton). La dua estas amema, idealisto (kiam vi enamiĝos vi estos pli profunda, pli diskreta kaj pli subtila, ĉar la mondo de la enamiĝinto, sinjoro, estas alia mondo kaj ĝi situiĝas transe de Brazilo).

GV098. Pero Vaz

A serra é alta, fria, e nevosa;
Vi venir serrana, gentil, graciosa,
Vi venir serrana, gentil, graciosa;

Vi venir serrana, gentil, graciosa;
Cheguei-me per ella com gran cortezia,
Cheguei-me per ella com gran cortezia.

Cheguei-me per ella de gran cortezia.
Disse-lhe: “Senhora, quereis companhia?”
Disse-lhe: “Senhora, quereis companhia?”

Disse-lhe: “Senhora, quereis companhia?”
Disse-me: “Escudeiro, segui vossa via.”
Disse-me: “Escudeiro, segui vossa via.”

La monto estas alta, malvarma kaj nebula;
Mi vidis la venon de montanino, ĝentila kaj gracia,
Mi vidis la venon de montanino, ĝentila kaj gracia,

Mi vidis la venon de montanino, ĝentila kaj gracia,
Mi alproksimiĝis kun granda delikateco,
Mi alproksimiĝis kun granda delikateco,

Mi alproksimiĝis kun granda delikateco,
Kaj mi diris al ŝi: “Sinjorino, ĉu vi volas akompananton?”
Kaj mi diris al ŝi: “Sinjorino, ĉu vi volas akompananton?”

Kaj mi diris al ŝi: “Sinjorino, ĉu vi volas akompananton?”
Ŝi diris al mi: “Eskviro, sekvu vian vojon.”
Ŝi diris al mi: “Eskviro, sekvu vian vojon.”

(kantas Jaqueson Magrani)

Continue lendo “Gil Vicente 30. FARSO PRI LA MULISTOJ (1526)”

o dia sem nome, 22

O dia sem nome, 22.
Baby Longfuck não mordeu o segundo naco de queijo. Parou para prestar atenção ao zumbido, quem sabe seria um tipo de alarme de alta frequência, o braço pendeu e seu corpo dourado e perfeito começou a se derreter, como uma estátua de Adônis nu que fundisse.
Fora dali, sempre o mesmo. Por ser em Nova Iorque, porém, o silêncio pareceu maior, porque parido por um gemido mais intenso. Os milhões de habitantes, como uma monstruosa, irreverente, escandalosa, ousada e obstinada colônia de térmites, todos eles se desfizeram com o mesmo espanto que não chegou a ser cumprido nas consciências. Houve também desastres de fogo, água, colisões, desabamentos, tudo em maior escala, mas que diferença faria agora uma maior ou menor escala?
O formigueiro tinha sido vencido, finalmente. A imensa Babilônia tinha sido arrasada então, não sendo necessário um Átila do Nada espalhar sal sobre as suas ruínas porque também os animais e as plantas dançaram breves a imensa valsa do aniquilamento da vida.
O Hamlet, sozinho e agonizante, no imenso palco, não terminou seu monólogo de angústia e delírio. Ficavam os textos. Nem traças restavam para devorar as letras, enquanto ignorassem a dor e a loucura do mundo. Torturadores e torturados misturaram-se impudicamente, a mesma massa informe, impassível e incapaz. Acabara-se a humilhação diante da força mas acabara-se também a esperança de um dia poder-se acabar com a força da força. As imensas naves dos templos fizeram ecoar por muitos anos as quedas dos objetos e dos cacos de vidro e dos pedaços de paredes. Os deuses não precisavam mais dos templos, que não mais havia homens que precisassem de deuses.
Um computador numa capital africana terminava ironicamente a contagem para indicar um primeiro presidente eleito. Eleito mas não coroado se não pela coroa da morte.
O que dizer das serpentes e dos escorpiões e das aranhas, cheios de peçonha? O que dizer dos sabiás e dos cisnes e dos esquilos? O que dizer da imensa brincadeira de guerra dos soldados noviços, amputada inesperadamente de seu troar retumbante da artilharia pesada, perigosa e idiota? O que dizer da orgia aflita dos corpos misturados às drogas e ao suor, todos tentando ser felizes num fugidio momento de orgasmo, esquecidos de que, para um grande gozo, basta um parceiro cheio de amor e confiança?
Os culpados foram desculpados, os feitos foram desfeitos, os governos foram desgovernados, os mascarados foram desmascarados. Os crentes, descrentes, os ditosos, desditosos, os acatados, desacatados, os armados, desarmados. Acreditados, desacreditados, ajustes, desajustados, infectos, desinfectados, acertos, desacertados.
Desconjunto, desnível, desnorteio, desconcerto, desconsolo, destroço, despropósito, desmantelo, desordem, desespero, descontrole.
Tudo isso era Nova Iorque. O maior vazio da terra. Do tamanho de todos os outros vazios. O maior silêncio do mundo. Como todos os outros silêncios. A grande massa esfarelada. Ferro, cimento, asfalto, ao vento, ao sol, ao que não fazia mais sentido, ao que era mas não era. Era, mas não adiantava mais ser.