Posts

Publicado em

brazilaj infanaj kanzonoj 26. ho fratineto mia

HO FRATINETO MIA (vamos, maninha, vamos)


Ho fratineto mia,
Al plaĝo iru ni.
El ĉielo venis barko,
En ĝi la patrin’ de Di’.
El ĉielo venis barko,
En ĝi la patrin’ de Di’.

La plej belaj anĝeloj
Kun remiloj en la man’.
Sankta estas la stiristo
Kaj Jesu’ la kapitan’.
Sankta estas la stiristo
Kaj Jesu’ la kapitan’.

Super l’ akvo, flugante,
Estas pli ol mil amoroj.
Dolĉe remu, vi, remistoj, 
Ĉar sur akvo estas floroj.
Dolĉe remu, vi, remistoj, 
Ĉar sur akvo estas floroj.

(kantas jorge teles)
Publicado em

la tago sen nomo, 13

La tago sen nomo, 13.

Bengazo, la 15a. de aprilo, je la 18a horo.

do, hodiaŭ mi rajtas dormi sur la teraso?, demandis Erik al la flegistino.
jes, kondiĉe ke vi promesas ion al mi.
kion?
ĉu vi kredas en talismano por bonŝanco?
jes. mi havis eburan kombilon kiu apartenis al panjo kaj ĝuste kiam mi ĝin perdis mi venis ĉi tien.
do, ni faru la jenon: mi fiksos ĉi amuleton sur via kolumo. Ŝi diris, dum ŝi instalis etan sendratan mikrofonon, kiu aspektis kiel antikva nigra diaĵo. tamen, por ke ĝi efiku, vi bezonas pensi laŭtvoĉe.
kiel mi pensos laŭtvoĉe?
vi parolos ĉion, kion vi pensos. Tiele, la afero funkcios. parolu laŭte, kvazaŭ vi estus duonsurda kaj ne aŭdus eĉ la proprajn pensojn. aŭ kvazaŭ vi estus maljunulo, ĉu vi scias ke la maljunuloj parolas solaj? frumatene, do, vi rajtos peti ion.
estos amuze, laŭtpensi.
ĉu vi malsupreniros por vespermanĝo?
ne. tuj ekmallumiĝos kaj ili ekaperos.
do, antaŭ ol supreniri prenu ion por manĝi.
Erik foriris. La flegistino prenis lian slipon kaj legis la lastan notaĵon: foriro programata por la dudeka de majo. Ŝi skribis; suspekto pri retroiro. Mi komencis la eksperimenton de la talismano.
mi bone sciis ke ĉe li estos pli facile. Ŝi pensis, dum ŝi direktiĝis al la kantino, post ŝaltado de la magnetofono.
 Continue lendo “la tago sen nomo, 13”
Publicado em

dante alighieri – vita nova 24. era venuta…

Dante Alighieri – Vita Nova 24
Era venuta ne la mente mia… (sonetto)


Primo cominciamento

Era venuta ne la mente mia
la gentil donna che per suo valore
fu posta da l’altissimo signore
nel ciel de l’umiltate, ov’è Maria.

Secondo cominciamento

Era venuta ne la mente mia
quella donna gentil cui piange Amore,
entro ‘n quel punto che lo suo valore
vi trasse a riguardar quel ch’eo facia.
Amor, che ne la mente la sentia,
s’era svegliato nel destrutto core,
e diceva a’ sospiri: “Andate fore”;
per che ciascun dolente si partia.
Piangendo uscivan for de lo mio petto
con una voce che sovente mena
le lagrime dogliose a li occhi tristi.
Ma quei che n’uscian for con maggior pena,
venian dicendo: “Oi nobile inteletto,
oggi fa l’anno che nel ciel salisti”.

(canta jorge teles)