garças e abutres… 21

mallumo kaj laksaĵo

21. Escuridão e diarréia

    Não tivesse nascido aquele deus e muita coisa desagradável não teria acontecido.
Acordei durante a noite com terrível dor de barriga. O sonho se transformava em pesadelo. Sabia que, se me levantasse, não encontraria novamente a cama. Não sei por que, estava novamente no dormitório dos pequenos. Tentei resistir às cólicas, segurar as águas que queriam escorrer com pressão de muitos vapores, não havia jeito. Levantei-me e comecei a cabecear paredes e camas, como um touro de olhos vazados. No desespero, a vontade diminuiu e alguém me devolveu ao leito. Não entendia como eles conseguiam se movimentar naquela escuridão. Não entendia também que a escuridão só existia ante meus olhos.
O sono ia e vinha, confusão, rumores, vozes e passos surdos. A cólica desapareceu e eu desapareci após ela. Acordei com muitas luzes e muitas vozes. Havia algo estranho comigo. Não entendia direito. Ao sentir o cheiro forte e horrível, foi que compreendi. Sentei-me na cama, encolhido e trêmulo e, ao sentar-me, senti que alguma coisa mole se espalhava pegajosa debaixo de mim. Todos conversavam muito alto, era um tumulto só.
Moisés, o negro simpático que mencionai nalgum capítulo anterior, brigava com um dos menores:
Você vai ver só, seu cagão duma figa. Vai ter que lavar o macacão e levar cacetada com a palmatória. É tudo uma cambada de cagão. Tive que acordar de madrugada, por causa do fedor!
Me encolhi ainda mais. Quis me deitar, desejei que o dia virasse pelo avesso e voltasse a noite e de novo o dia de ontem e eu não comeria aquele doce que fez uma revolução estúpida no meu organismo desacostumado. Aquele doce foi uma pena muito grande, imposta à força a um crente que não entendia nada de natal nem de divindade.
Seus cagões! Está todo mundo que é merda pura!
O pequenino: eu não caguei na cama…
E ainda é mentiroso! Vira de bunda! Vira de bunda!
O coitado se torceu desesperado, escondendo-se mais. Os privilegiados, que conseguiram passar pela terrível prova de comer um doce sem se borrar, os privilegiados foram se aproximando e fecharam um círculo.
Olhem só o fedor! E fica aí dizendo que não cagou nas calças! E este cheiro, e este cheiro?
Eu comecei a ficar apavorado. Sabia que, depois, alguma coisa aconteceria. Mas não interessava o depois. Interessava aquele terrível agora. A nova prova se resumia em confessar o crime àqueles farejadores de vítimas. Vigiava as zangas e as zombarias de todos, ao redor do infeliz agonizante, torto, olhos esbugalhados pelo medo. Eu carecia de coragem, se falasse a todos, se contasse que eu também estava com aquele cheiro, tudo ficaria mais fácil. O cheiro do doce do nascimento do deus.
O pequeno negava e todos insistiam. Havia já um grupo mais longe, todos peladinhos, com os macacões nas mãos, as pernas imundas da bosta que escorrera e secara. Acho que os chuveiros eram todos em baixo.
Minha voz sumida, meu suspiro, meu respirar choroso, chamou Moisés. Ele se aproximou de minha cama e se fez atento. Acho que compreendeu rápido, mas não falou nada.
Em toda a minha vida, não tenho lembrança de outra vez em que tenha sido tão humilde, tão amedrontado, para falar. A situação se marcou muito fundo na minha memória, um abutre nítido, não há neblina, um abutre ferido que sobrevoa um pântano, minha voz cheia de espanto e temor:
Eu também fiz cocô na cama.
Não sei se ouviram, de tão baixo que eu falara. O fato é que, segundos depois, já o círculo se transferira para o meu redor. O negro era grande, devia ter uns treze anos, acho, todos os outros, menores, entre sete e oito anos. Ficaram esperando a reação de Moisés, para desferir a zombaria impiedosa em cima do novo cagão. E ele foi rápido:
Assim que eu gosto! Cagou nas calças, avisa que cagou, diz que cagou! Pra que mentir?, porra! Que nem esse merda aqui, que se borrou inteiro e fica aí negando.
Voltou-se para o infeliz e todos o seguiram, me deixando entregue à minha perplexidade.
Não me lembro de quais foram os resultados da aventura desagradável. Muitos tiveram a mesma dor de barriga e, com seus seis-sete-oito anos, também não puderam impedir que o doce do Senhor virasse podridão e escorresse liquefeito durante o sono agitado. O dormitório estava um cheiro incrível. Alguém mandou que descessem todos e ficassem lá os cagões.
A cena seguinte, de que me lembro, foi termos que passar lentamente, nus e imundos, segurando os macacões nas mãos, diante de todo o colégio formado. Deveríamos ir ao chuveiro e, depois, lavar os macacões. Eu pretendia me esconder atrás de alguém, todos pretendiam se esconder atrás de um outro. Mas a fila era implacável. Caminhava com doloroso vagar, como se fosse gota após gota, nunca mais se acabava…
Tenho a impressão de que não riram de nós. É suposição minha, atual. Talvez baseado nalgum comportamento em oportunidade semelhante, talvez através de alguma reminiscência apagada e confusa. Eles deviam perceber que tinham escapado por pura sorte. A cegueira noturna, a cólica, o controle dos esfíncteres, que sabiam eles a respeito? Não. Bastava que se lembrassem da noite para perceber que tinham sido agraciados. Não deve ter havido um intestino que não tenha esconjurado aquele doce sagrado, perturbador da monotonia e da paz do arroz com feijão. Aquela deliciosa hóstia de Satanás.
Se não sentiram cólica, ainda assim acredito que não tivessem coragem para zombaria. Éramos todos dominados pelo mesmo medo, nós, o alvo da possível zombaria, e eles, os eventuais zombadores. Sabíamos todos que ali, com nossos dois inspetores, ninguém tinha vida própria.

continua no próximo domingo.

ardeoj kaj vulturoj… 21

mallumo kaj laksaĵo

21. Mallumo kaj laksaĵo

    Se tiu dio ne naskiĝintus, multaj malagrablaĵoj ne okazintus.
Mi dumnokte vekiĝis kun terura ventrodoloro. La sonĝo iĝadis koŝmaro. Mi sciis ke, se mi ellitiĝus, mi ne plu trovus la liton. Jen, mi denove estis en la dormejo de la etuloj. Mi klopodis por rezisti la kolikon, teni la akvojn kiuj intencis flui per premo de multaj vaporoj, estis malfacile. Mi stariĝis kaj komencis kapfrapi murojn kaj litoj, kvazaŭ taŭro kun elpikitaj okuloj. Ene de tiu despero, la volo malfortiĝis, iu kondukis min al mia lito. Mi ne komprenadis, kial ili sukcesis sin movi ene de tiu mallumo. Mi ankaŭ ne komprenadis, ke la mallumo nur ekzistis antaŭ miaj okuloj.
La dormemo iradis kaj venadis, konfuzaĵo, bruado, konversacioj kaj surdaj paŝoj. La koliko malaperis kaj post ĝi mi ankaŭ malaperis. Mi vekiĝis meze de multaj lumaĵoj kaj voĉoj. Mi trovis min strange. Mi nenion komprenis. Kiam mi rimarkis la fortan kaj teruran odoron, tiam mi komprenis. Mi surlite sidiĝis, kuntirita kaj tremante kaj, sidiĝante, mi sentis ke io mola viskece sterniĝis sub mi. Ĉiuj laŭtparoladis, estis ununura tumulto.
Moseo, la simpatia nigrulo, menciata de mi en ia antaŭa ĉapitro, riproĉadis unun el la etuloj:
Vi tuj vidos, kion vi ricevos, vi merdeca kakanto. Vi devos lavi vian uniformon kaj ricevi baton per manfrapilo. Jen araĉo da kakantoj. Mi vekiĝis frumatene, pro la fetoro.
Mi ankoraŭ pli kuntiriĝis. Mi pensis pri rekuŝiĝi, mi deziris ke la tago renversiĝus kaj nokto revenus kaj denove la hieraŭa tago kaj mi ne manĝintus tiun sukeraĵon, kiu faris sensencan puĉon en mia ne alkutimiĝinta organismo. Tiu dolĉaĵo estis tro granda puno, perforte altrudita al kredanto kiu komprenadis nek pri kristnasko nek pri diaĵo.
Vi, kakulaĉoj. La tuta mondo estas nura merdo!
Kaj la etuleto: Mi ne kakis enlite…
Kaj plie, estas mensogulo! Montru la pugon! Montru la pugon!
La kompatindulo pli senespere tordiĝis, penante sin kaŝi ankoraŭ pli. La privilegiuloj, kiuj sukcesis venki la teruran provon, manĝi sukeraĵon sen enmerdiĝi, la privilegiuloj alproksimiĝis kaj fermis rondon.
Rimarku la fetoron! Kaj diras ke ne kakis enpantalone! Kaj kio pri tiu odoro, kio pri tiu odoro?
Mi hororis. Mi bone sciis ke, poste, io okazos. Sed tiu posto ne interesis. Gravega estis tiu terura nuno. La nova provo konsistis en konfesi la krimon al tiuj flarantoj de viktimoj. Mi rimarkis la riproĉojn, la mokadon de ĉiuj ĉirkaŭ la agonianta malfeliĉulo, tordita, la okuloj rondegaj pro timo. Mi bezonis kuraĝon, se mi alparolus ĉiujn, se mi rakontus ke ankaŭ mi havis tiun odoron, ĉio iĝus pli facile. La odoro de la sukeraĵo de la naskiĝo de dio.
La etulo neadis sed ĉiuj insistadis. Pli malproksime jam estis grupo de lernantoj, tute nudaj, uniformoj enmane, la kruroj malpuregaj je merdado kiu fluis kaj sekis. Mi pensas ke ĉiuj duŝiloj estis malsupre.
Mia malfortega voĉo, mia suspiro, mia plorema spirado, alvokis Moseon. Li venis al mia lito kaj sin montris tre atenta. Mi pensas ke li rapide ĉion komprenis sed nenion diris.
Dum mia tuta vivo, mi ne memoras pri alia fojo kiam mi estis tiel humila, tiel timema, por paroli. La situacio profunde lasis spuron en mia memoro, klara vulturo, sen nebulo, vundita vulturo, kiu superflugas marĉejon, mia voĉo plena je miro kaj timo:
Ankaŭ mi kakis enlite.
Mi ne scias ĉu la aliaj aŭdis, mi parolis tro mallaŭte. Sed, en daŭro de sekundoj, jen la rondo translokiĝis ĉirkaŭ min. La nigrulo estis granda, eble dek tri jaraĝa, mi pensas, la aliaj, malgrandaj, inter sep kaj ok. Ili atendadis la reagon de Moseo, por faligi la senkompatan mokadon sur la nova kakanto. Kaj Moseo, rapidege:
Tion mi ŝatas! Li kakis kaj avertas ke li kakis, diras ke li kakis! Pro kio la mensogo?, kaco! Kiel tiu merdaĵo ĉi, kiu tute enmerdiĝis kaj daŭre neas.
Li reiris al la malfeliĉulo kaj ĉiuj sekvis lin, lasante min ene de granda surprizo.
Mi ne memoras pri tio, kiuj estis la konsekvencoj de la malagrabla aventuro. La ventrodoloro okazis al multaj kaj, en iliaj ses-sep-ok jaroj, ili ne sukcesis malpermesi ke la sukeraĵo de la sinjoro, iĝinte putraĵo kaj, fandiĝinte, fluu dum agitata dormado. Terura fetoro regadis en la dormejo. Iu ordonis ke ĉiuj malsupreniru kaj tie restu nur la kakuloj.
La sekvanta sceno de mi memorata estas ke ni devis tre malrapide paŝi, nudaj kaj malpuregaj, tenante enmane la uniformojn, antaŭ la tuta envicigita lernantaro. Ni devus iri al la duŝiloj kaj, poste, lavi la uniformojn. Mi klopodis por kaŝi min manlantaŭ iu, ĉiu intencis fari la samon. Sed la vico estis senindulga. Ĝi marŝadis per doloriga malrapido, kvazaŭ guto post guto, neniam finiĝadis.
Ŝajnas al mi ke neniu ridis. Tio estas nuna supozo. Eble pro iu konduto en simila okazaĵo, eble pro ia neklara kaj konfuza rememoro. Certe ili perceptis ke por nura bona ŝanco, ili eskapis. Nokta blindeco, koliko, sfinkter-kontrolo, ĉu ili ion sciis pri tio? Ne. Memori pri la nokto sufiĉus por konkludi ke ili estis premiitaj. Tre probable, ĉiuj internaĵoj dumnokte malbenis tiun sanktigitan sukeraĵon, kiu perturbis pacon kaj monotonion de fazeolo kun rizo. Tiu bongustega hostio de Satano.
Eĉ se ili ne havis kolikon, eĉ tiel, mi kredas ke ili ne kuraĝis moki. Ni ĉiuj estis regataj de la sama timo, ni, celo de ebla mokado, ili, eblaj mokantoj. Ni sciis ke tie, antaŭ niaj du inspektoroj, neniu havis propran vivon.

daŭrigo en la venonta dimanĉo.

ardeoj kaj vulturoj… 20

festas

20. Festoj

    En la jarfino, oktobro aŭ novembro, alvenis al la internulejo et-eta grupo, fuĝema kaj ridetama, de knabetoj kvin jaraĝaj. Ho, porĉiame eternaj diaĵoj! Kvin jarojn! El kiu orfejo estis ili forĵetataj? Kiu monaĥino estis devigata elekti ilin? apartigante per iu kriterio, tiujn, kiuj enloĝiĝos meze de tiu kolekto de homa zoologio, ratoj, hundoj, ŝakaloj! Kiuj manoj de magraj kaj delikataj fingroj ne plu rajtis luli tiujn kreitaĵetojn? karesi iliajn rondajn vizaĝetojn? froteti la tualetsapan ŝaŭmon sur la dorsoj kaj delikataj femuroj de tiuj pecetoj el homo? Kvin jarojn.
Kelkaj ankoraŭ ne paroladis klare. Ili ne estis multaj, mi pensas pri kvin aŭ ses, sed certe estis pliaj, ĉar, post nelonge, dum la festoj, ili prezentos teatraĵeton montrante la vokalojn kaj la plej ordinarajn interpunkciajn signojn.
Ĉiuj adoptis tiujn suferantajn etuletojn. Okazis, kvazaŭ ili enirintus en bandon de grandaj fratoj. Oni respektadis iliajn ludilojn, iliajn objektojn estis gardataj kontraŭ rabantaj manoj. Ni fine alkutimiĝis al la etuletoj.
Depost tio, mi ne plu estis unu el la plej junaj. Tamen, la ĝenerala protektado neniel ŝanceliĝis. Mi neniam iĝis ĵaluza pri ili, kiel okazis rilate Marketon, ekzemple; ĉio egale daŭris. Ĉu eble pro la instruoj? La geografio kaj la kalkulado…
Strange estas ke tiuj porcelanaj figuretoj tiel impresis min pro ununura mallonga epizodo, sed tre tre signifa. En kristnasko, ili ludis teatraĵon antaŭ ĉiuj. Tiel, ilia imago restadis ene de mi, vestitaj kiel literoj kaj interpunkciaj signoj.
Ni ĉiuj enviciĝis, En vico ho! Marŝ’! Halt’! Nervoze eniris la instruistinoj, iu signalis, la teatraĵeto ekis.
La eta birdeca bando eniris. Mi ekstaziĝis. Ili havis surbruste tre blankan afiŝon. La unua estis la litero “a”, li avancis kaj deklamis poemeton. Kaj venis la “e”, la “i”, ĉiuj vokaloj parolis. Poste, venis la interpunkciaj signoj, komo, punkto… La demandpunkto tre impresis min, mi ne scias ĉu pro la poemeto, ĉu pro la bela desegnaĵo, en perfekta kurbo, ĉu pro la infano, kiu ĝin rolis.
Mi ne scias pri la reago de la aliuloj. Mi litere raviĝis.
Estis kristnasko. Mi jam sciis ke Sankta-Klaŭs ne ekzistas. Se io pli brila aŭ luma estis enaere, mi ne perceptis. Oni ne aŭdis novajn kanzonojn, neniun sonon krom la ĉiutagaj krioj, krom la rutino de ĵargono kaj sakraj vortoj. La nura novaĵo estas ke ĉiuj diradis ke estas kristnasko. Kristnasko estas la tago kiam li naskiĝis, tiu kiu loĝis en la preĝejo, kuŝante en vitra ĉerko, kun purpura vesto, homaj haroj kaj okuloj – feliĉe – fermitaj.
Mi, plimalpli, sciis tion, kion signifas morti. En Manjuasuo okazis la plej praa okazintaĵo de mia vivo, pri kio mi memoras: mi partoprenis en enterigo de kateto, prizorgata de Zelja. Kaj morto ankaŭ okazis al tiu viro naskiĝinta en kristnasko. Sed, ĉiujare, li revenis por esti krucumita per najloj, kiuj krevigus niajn manojn.
Posttagmeze, vibris la sonorilo. Ho, nun, ja, devas esti kristnasko. Ĉar la aero estis plena je bela bronza sonorado, ĝi longe daŭris antaŭ ol malaperi, iom post iom, mallaŭtiĝis sed, jen, alia forte marteladis kaj tiel la unutona muziko kontinuis. Tiu posttagmeza sonorilo estis tro trista. Sed ĝi ne plu vundis la koron, kiam iu kriis, ke oni disdonos laktan sukeraĵon.
Laktan sukeraĵon!
La lakta sukeraĵo estis rideto, estis sonorilo sen tristeco, estis rigardo de vidvina-panjo de la alia flanko de la trajna fenestro, senlarma. Kion mi scias? Estis dolĉa, bongusta, ĝi malrapide fandiĝis, ĝi estis en inversa proporcio kun la densa kaj fetora viskaĵo trinkata por la vermoj. Dum la viskaĵo eniris kaj sin instalis por sinsekvaj tagoj, la lakta sukeraĵo, ankaŭ inverse, rapide solviĝis kaj ĉio nenio alia estis, se ne sorĉa revo.
Tiu sukeraĵo estis granda mensogo.
Mia koro stumblas dum mi skribas.
La koro de la rakita Prometeo ne rezistas al ĉiuj bekvundoj.
Mi nur aldonos ke, en la restanta parto de posttagmezo kaj en la konfuzaj sonĝoj de la nokto, lumaĵoj kaj sonoradoj ŝajnis veni el fantasta mondo, kie loĝus la fratinoj, la sirenoj, la koloraj veturiloj, la patrinoj, la avinoj, la tualetsapoj, la lankovriloj…
Tiu mensogo mallonge daŭris.

daŭrigo en la venonta dimanĉo.