Posts

Publicado em

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 9 kaj 10

 

9 – La medikamenta breto

         La medikamenta bretaro estis malgranda, kiel kutime, do la dua breto estis nur du spanojn for de la planko. Malgraŭ tio, por malgranduloj du spanoj estas same kiel duetaĝa domo. Emilja tamen supreniris. Ŝi trovis plurajn sekigitajn kadavrojn de muŝoj, papilioj, tineoj kaj eĉ eta lampiro.

         – Mi jam scias tion, pro kio la araneo ne estas ĉi tie, – ŝi diris. – Ĝi suĉis ĉi tiun lampiron kaj mortis pro la veneno. La eta lumo estas fosforo – terura veneno.

         Ŝia hipotezo pri la pina truo pravis. Estis unu kaj ĝuste ĉe la dua breto. Emilja pasis de la reto al la truo kaj saltetis al la breto. Ŝi falis ĝuste sur pastelo simila al aŭtomobila rado, blanka kiel lakto. Pilolo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

Publicado em

Monteiro Lobato

A Chave do Tamanho

Capítulos 9 e 10

 

9 – A estante dos remédios

         A estante dos remédios era das pequenas, como em geral as estantes de remédios, de modo que a segunda prateleira ficava a apenas dois palmos do chão. Mesmo assim, para criaturinhas daquele tamanho a altura de dois palmos era o mesmo que um sobrado. Emília, entretanto, foi subindo.

         Encontrou vários cadáveres secos de moscas, borboletinhas, traças e até o de um vaga-lume dos menores.

         — Já sei por que a aranha desta teia não está aqui — disse ela consigo. — Sugou este vaga-lume e morreu envenenada. Aquela luzinha dos vaga-lumes é fósforo — um veneno terrível.

         A sua hipótese do buraco do nó de pinho acertou. Lá estava um e bem na altura da segunda prateleira. Emília deu jeito, passou-se da teia para o buraco e com um pulinho saltou na prateleira. Caiu bem em cima duma roda de carro, branca como leite. Era um comprimido de Fontol. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 7 kaj 8

 

7 – Joĉjo rakontas sian historion

         Post la foriro de la kato, eble por serĉi pliajn bongustajn insektojn, Emilja tre serioze ekpensis. Ŝi povus forlasi la ŝirmejon, sed nun ŝi estis sen libereco. Subite la sorto igis ŝin patrino de du orfoj. Joĉjo ne estis problemo; li eĉ estos vera kolego – knabo kun du centimetrojn alta. Kanjo, aliflanke, estis nur infano, tri jaroj kaj duono, tute stulta. Ŝi bezonos helpon. Sed kies helpo?

         Joĉjo aŭ ŝi, la “nuna vartistino”, Emilja – kia stranga ŝanco!

         – Mi neniam edziĝis pro timo havi infanojn, kaj finfine mi vidas min kiel la kuratorinon de du grandaj uloj – unu pli granda ol mi, sed sen ia sperto en lia menso, kaj alia je mia grandeco, sed kiu nur scias plori. La problemo estos granda…

         Emilja ĉiam havis reputacion ne havi koron. Mensogo. Ŝi ja havis koron. Kompreneble, ke ĝi ne estis “banana koro” kiel tiu de multaj homoj. Ĝi estis serioza eta koro, kiu “pensis kiel kapo.” Ŝi povus lasi la du infanojn tie, ĉar la situacio en la mondo estis speco de “savu sin tiu, kiu kapablas”. Ŝi ne forlasis ilin. Heroece, ŝi decidis savi ilin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”