Posts

Publicado em

canção 08. samba-enredo etc.

A ditadura da imoralidade 03: SAMBA ENREDO, CANTADO PELA MAIOR ESCOLA-DE-SAMBA DO MUNDO, 200 MILHÕES, NUM DESFILE QUE DURA O ANO INTEIRO, MENOS NO CARNAVAL.

“Professor, o que é que eles vão falar? Os honestos vão falar que, infelizmente, é assim mesmo. Os desonestos vão falar em processo por difamação e calúnia”. (do livro: Elogio da Obscenidade, de Erasmus de Roter-dão).

É um grande incompetente

Um João-ninguém incoerente.
Lacaio mais que obediente
Do lobby mais que indecente.
Pesadelo permanente,
Não passa de um imprudente
Legislador delinqüente
Da pizza inconseqüente.

 

Satanás, acuda,
Seja indulgente.
Dá um jeito no Zé
Que faz leis pra gente.

 

Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
Só que é difícil encontrá-los
Pois falam a fala dos santos.
Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
Reconhecê-los não vamos,
Só mostram sorrisos e encantos.

 

Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
São isentos, são imunes
A figas, mandingas, quebrantos.
Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
Brilham, refulgem, desfrutam,
Escondidos nos seus recantos.

 

É um macaco boçal,
Chega a ser desnatural,
É um asno habitual
Teimoso piramidal.
Uma glória nacional,
Legislador canibal,
Quanto mais irracional
Mais se acha professoral.

 

Satanás, acuda
Livra-nos do mal.
Desmancha o desfile
Desse carnaval.

 

Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
Vivem de sangue e não ouvem
Lamentos, gemidos e prantos.
Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
Eles se vendem, se trocam,
Se entendem com seus contracantos.

 

Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
Ninguém quer apedrejá-los
Pois vestem mantos sacrossantos.
Filhos de puta são poucos
Mas filhos-da-puta são tantos…
São eles os responsáveis
Por vivermos dias de espanto.

 

(canta jorge teles; uivos indignados de Luvita, Abel, Abrão, Tazinha, Sudá e Oliba)

Curitiba, 13.09.1777

Publicado em

RAKONTU ALIAN ANJO 06. LA BOVIN-EKSKREMENTO

la bovin-ekskremento

desegnaĵo de ricardo garanhani

Noto: Jen ekzemplero de etiko nur sugestata, kiu daŭras de longa tempo: malriceĉo estas fonto de virto, fido ebligas miraklon kaj la malbono ĉiam estas punata. Feliĉaj la simpluloj.
 

    Estis foje tre malriĉa virino kiu havis multajn gefilojn, ĉirkaŭ ok, kaj ŝi estis vidvino. Ŝi laboris ĉe virino tre riĉa kaj tre kruela. La malriĉulino laboris en la kuirejo de la riĉulino. Ŝi preparadis panon, biskviton, kukon, maizkukon.
Tiutempe la junulinoj edziniĝis kaj ne translokiĝis el la gepatra hejmo. Do, la domoj estis grandegaj kaj plenaj je filoj kaj filinoj kaj bofiloj kaj nepoj kaj nepinoj kaj avo kaj avino kaj praavo kaj praavino kaj prapraavo kaj prapraavino. Ankaŭ la riĉulino vidviniĝis kaj en sia domo vivadis personamaso kaj pro tio la forno ĉiam estis plena je pano. La malriĉulino devus baki tiun panaron. Kaj ĉiam restis knedaĵo en la platkaldrono aŭ en la pelvo aŭ en la argilpelvo. Kaj la malriĉulino prenis lignan kuleron kaj raspis la restaĵojn kaj metis ĉion en gamelon kaj kiam venis vespero ŝi kunportis tion al sia hejmo. Tie ŝi renkontis plorantajn gefiletojn pro malsato. Kaj en brulligna forno ŝi bakis la knedrestaĵon kaj iĝis bela maizkuko kaj la gefiletoj manĝis kaj ne plu ploris kaj eĉ estis diketaj.
Ĉiutage ŝi faris tion.
Do, dimanĉe, la riĉulino promenadis kaj renkontis la gefiletojn de la malriĉulino, tute puraj kaj diketaj. Ŝi opiniis tion stranga kaj decidis spioni.

Continue lendo “RAKONTU ALIAN ANJO 06. LA BOVIN-EKSKREMENTO”

Publicado em

canção 07. poema do protesto inútil

A ditadura da burrice 03: RECEITA DE BOLO – POEMA DO PROTESTO INÚTIL

(O herdeiro da coroa francesa não foi suicidado na prisão)

Uma panela,
de preferência, gigante,
pra aumentar o poder.
E dentro dela,
um povo ignorante,
vai ajudar, podes crer.

Uma fornalha,
água, vinagre, pimenta,
pra cozinhar sem ferver.
Muita metralha,
porque se a coisa esquenta
preciso a ordem manter.

Dez colheradas
de ajuda americana
pra garantir e suster.
Umas pitadas
de liberal à paisana
pra popular parecer.

Raspe com espadas
o empecilho suspeito
pra ensinar o temer.
Cem toneladas
de ordem, lei e respeito
e a ilusão de crescer.

Dar colorido,
cobrir com filmes e fotos
pra o azedo esconder.
É proibido,
nesta receita, entrar votos.
Bolo solado vai ter.

Cachaça, cuíca,
futebol, falsa alegria,
demagogia a valer.
Bem melhor fica
se cozinhar n’água fria
e está prontim pra comer.

Esse bolo é meu,
não deixo ninguém tocar.
Esse bolo é meu,
e está prontim pra papar.
Esse bolo é meu,
não deixo ninguém mexer.
Esse bolo é meu,
e está prontim pra comer.
Esse bolo é meu,
não deixo ninguém bulir.
Esse bolo é meu,
e está prontim pra engolir.

(canta jorge teles)

Curitiba, 10.10.1977