Jorge Teles – Página: 78 – Português Esperanto English Músicas

30/04/202312/11/2023

Monteiro Lobato en Esperanto – 03

Ĉasadoj de Peĉjo

Ĉapitroj 1 kaj 2

Tradukis Jorge Teles

Ja, estas la jaguaro!

Inter la loĝantoj de la bieneto de Sinjorino Benta, tiu kiu plej ŝatis marŝi tra la ĉirkaŭajoj de la domo estis la markizo de Vostuleto. Li konis ĉiujn arbarojn, inkluzive la bambuejon, tre densan arbustaron, kaj tie Sinjorino Benta ne permesis ke la geknabojn promenu. Iun tagon, kiam Vostuleto riskis tien eniri serĉe de fungoj, kiuj kreskas sur la putraj trunkoj, ŝajnas, ke la aferoj ne okazis tre trankvile, ĉar li duonflugante revenis.

– Kio okazis? – demandis Peĉjo, kiam li vidis ke la porkido tremante venas kaj kun plentima rigardo. – Ŝajnas ke vi estas la markizo, kiu vidis jaguaron…

– Mi ne vidis, sed mi preskaŭ vidis! – respondis Vostuleto, malfacile spirante. – Mi aŭdis strangan miaŭon kaj trovis eĉ pli strangajn spurojn. Mi ne konas jaguaron, kiu laŭ onidiro estas kato granda kiel bovido. Nu, la miaŭo, kiun mi aŭdis, estis de kato, sed multe pli forta, kaj la spuroj ankaŭ estis de kato, sed multe pli grandaj. Do, estis jaguaro.

Peĉjo pripensis la kazon kaj opiniis, ke povus esti vere. Li kuris serĉe de Nazulino. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 03”

30/04/202312/11/2023

Monteiro Lobato – Caçadas de Pedrinho

MONTEIRO LOBATO

Caçadas de Pedrinho

Capítulos 1 e 2

1 – E era onça mesmo!

Dos moradores do sítio de Dona Benta o mais andejo era o Marquês de Rabicó. Conhecia todas as florestas, inclusive o capoeirão dos Taquaruçus, mato muito cerrado onde Dona Benta não deixava que os meninos fossem passear. Certo dia em que Rabicó se aventurou nesse mato em procura das orelhas-de-pau que crescem nos troncos podres, parece que as coisas não lhe correram muito bem, pois voltou na volada.

– Que aconteceu? – perguntou Pedrinho, ao vê-lo chegar todo arrepiado e com os olhos cheios de susto. – Está com cara de Marquês que viu onça…

– Não vi, mas quase vi! – respondeu Rabicó, tomando fôlego. – Ouvi um miado esquisito e dei com uns rastos mais esquisitos ainda. Não conheço onça, que dizem ser um gatão assim do tamanho dum bezerro. Ora, o miado que ouvi era de gato, mas muito mais forte, e os rastos também eram de gato, mas muito maiores. Logo, era onça.

Pedrinho refletiu sobre o caso e achou que bem podia ser verdade. Correu em procura de Narizinho. Continue lendo “Monteiro Lobato – Caçadas de Pedrinho”

09/04/2023

Malfaldata animo, ĉap. 284, 285, 286, 287, 288, 289 e 290. (lasta)

Malfaldata animo, ĉap. 284, 285, 286, 287, 288, 289 e 290. (lasta)

284.

kiam mi komencis verki “malfaldatan animon”, venis al mi la ideo skribi ion, kion mi nomis “la dek tagojn, kiuj absolute ne skuis min”, detalajn notojn pri la venontaj dek tagoj de mia vivo. kaj tion mi faris. mi decidis enmeti kelkajn partojn ĉi tie, en kronologia ordo. mi forlasis la ceterajn.

kaj mi memoras aliajn skribaĵojn.

ĉi skribaĵoj estas: malnovaj poemoj, leteroj al Y…, leteroj al Z…, la historio de la saĝulo, la romaneto, en kiu mi estas forrabita de vizitantoj el alia planedo, io, kion oni povus nomi “mi kaj vi”, kiu murdis garcían lorcan?, kaj iu parabolo.

mi decidis ĉion bruligi. restis tri poemoj kaj la rakonto pri la koboldo.

285.

ene de kaoso, ĉiuj ordoj estas ordaj.

mi havas la rajton al kaoso ĉar mi jam organizis min. ĉi prismo akceptas neniun vidpunkton. la asocioj inter la temoj estas ege liberaj.

por mia libereco, unu fojon ankoraû.

mi pardonas al mi ĉiujn ripetaĵojn en ĉi libro. mi pardonas al mi ĉion en ĉi libro. mi pardonas al mi ĉi libron.

286.

paĉjo, donu al mi vian manon, nun. mi volas vin apud mi, ĉar mi sentas, ke venas la tempo forlasi la landon de ĉi libro.

287.

vi, panjo, je ĉi alia flanko.

288.

kaj nun, mano en mano kun du sanktigitaj fantomoj, jen mi ĉe la sojlo de malfaldata animo. mi ne diris ĉion. mi detiris dornojn kaj teksis girlandojn el rozoj.

mi etendis mian animon antaŭ mi, kiel dio kiu malfaldiĝas.

mi kontemplis kaŝitajn hontaĵojn kaj kovritajn dolorojn kaj etajn glorojn preskaŭ forgesitajn.

mi kunvivis kun miaj fantomoj. mi ne liberigis min je ili; por tio, necesus esti ido de aliaj dioj, kaj ne de tiuj el kiuj mi devenas. sed se mi ne forigis ilin, mi faris ilin, pere de ĉi kunvivado, amikemaj kaj nedanĝeraj.

la sopirataj fantomoj estas tiuj, kiuj antaûe estis timigaj demonoj.

289.

mi faldas min denove, por reveni al kunvivado kun aliaj homoj.

ili ĉiam havas ion por lerni aû instrui.

kaj nenio pli.

290.

kaj jen, do, la momento kiam ĉiaĵoj silentas ene de mi.

kuritibo, 10a.nov.1982.