Categoria: Esperanto

Malfaldata Animo, ĉapitroj 103,104,105, 106 kaj 107.

 

103.

          ĉe librofoiro en karioka placo, en rio-de-ĵaneiro, mi aĉetis libreton kun bildoj de la lasta juĝo en siksta kapelo. dum mi iradis hejmen mi rigardadis tiujn grandegajn kreitaĵojn plenajn je fortika rozkolora karno. mi tremadis, mi preskaŭ ploradis. mi estis dek sep jaraĝa.

           la tutan nokton mi tremadis kaj baraktadis. ununura vertiĝo kaj ununura febro, la sanktuloj  kaŭzis nekonatan timon. mi sentis ion strangan, similan al la forta komocio, kiun kelkaj muzikoj kreis ene de mi. la impreso lasita de la figuroj  de la lasta juĝo estis ke ili perforteme kaj profunde tuŝis min. mi certe komprenis la artan mesaĝon de la pentristo. lia verko emociis min.

  

104.

          mi, dudek du jaraĝa. ĉiuj sentas simpation al mi kaj admiras min. mi sentas, ke homoj ŝatas min. sed mi konscias pri miaj malfacilaĵoj, mi scias ke mi ne estas sekura sed timema. mi ne ŝatas rio-de-ĵaneiron. mi pensas, ke forlasi la urbon estas la solvo. provi komenci aŭ rekomenci ekde iu punkto de mia pasinteco. kvazaŭ eblus trompi mian pasintecon. ĉi tion mi pensas nun, nun mi pensas, ke mi kapablus trompi mian pasintecon. tiutempe mi nur revis pri feliĉo. kaj mi pensadis, ke ekzistas nur unu maniero esti feliĉa: esti normala. kaj estis nur unu maniero esti normala: seksumi kun virino. se mi elirus el tiu urbo, tio solviĝus.

           tion mi pensadis.

           kion mi pensas hodiaŭ?

  

105.

          en la momento, kiam la geedzeco jam sin montris minacata, jam destinata al dissolviĝo, mi decidis, ke mi ne plu kontrolos mian koron. nek plu subpremus mian korpon. mi edziĝis en 69. en 72 mi ekkonis X… mia emocio estis tute platona. ni neniam tuŝis unu la alian, ĝis kiam, nu, tre poste, kiam li estis jam tio, kion la socio konsideras plenkreskulon. iom poste, mi ne bone memoras kiam, la geedzeco eniris en kriza situacio. sed mi tenis min trankvila kaj nur atendis, ke io okazu. mi ne ĵetis min en la mondon serĉe de plezuro.

          mi ne scias kiam, A… diris, ke ŝi ne plu volas seksumi kun mi, pro kelkaj kialoj, ŝi ĉiam havis multajn kialojn por pravigi ĉiun agon. mi akceptis tion kiel plaĉaĵon kaj ni vere neniam denove dormis kune. aŭ ni neniam havis sekson kvankam dum kelka tempo ni ankoraŭ dormadis en la sama lito.

          kelkajn monatojn post ĉi tiu stranga disiĝo, mi decidis, ke mi havos seksan interrilaton kun viroj ĉar mi sentis min iom liberigita. ne temas pri tio, ke antaŭe lojaleco malpermesis min. pro amo al ŝi, mi neniam estis malfidela. nur okazis, ke ni ne plu seksumadis, kaj mi deziris aliajn spertojn, kiuj, laŭ mia imagpovo, sonos pli simfoniaj. mi verkis la romanon apolono kaj hyakinto en 1976, sen antaŭa sperto kun aliaj viroj. tiam, ĉio okazis nur laŭ miaj deziroj.

 

 106.

          leonardo kaj bruno malrapide konstruas siajn destinojn. por mi, tio fuĝas el mia kontrolo. mi ne regas ilin, ili ne regas min. ni estas, la tri, viktimoj de la samega libereco. mi scias, ke mi lasas markojn sur ili, kiuj lasos markojn sur siaj agoj. sed la faktoj superas niajn agojn. mi scias, ke mi amas ilin kaj ili amas min. kia strangaĵo esti patro! kia strangaĵo esti filo! pozicioj, kiuj neniam agnoskas interŝanĝon, nur la revo pri la eblo de interŝanĝo.

  

107.

          foje mi komencas skribi ion kaj mi antaŭvidas ian profundigon, kiu plonĝigus min en metafizikan konfuzon. mi haltas pro timo. mi ne volas timi.

           mi ne timos.

Malfaldata Animo, ĉapitroj 97, 98, 99, 100, 101 kaj 102.

 

 097.

          du tagoj en maratono de arto: korpa esprimado, mil diversaj dancoj, teatraj pupoj, emocioj je granda rapideco. kiom da tempo mi dormadis en tiuj antaŭaj tagoj? mia eta vivo estis kiel komputila funkciado: ĝustaj respondoj, absolute laŭ la antaŭe ekzistanta programado. Y… ŝvebas antaŭ mi kelkfoje, kun rideto de sendefenda anĝelo kaj okuloj de milda bestio. dum mi dancas kaj saltas kaj ludas, mi ne rimarkas, ke mi kuras ale al mia plej granda libereco. mi nenion scias pri la danĝero, kiun mi riskas suferi: la danĝero pri tio, esti feliĉa. feliĉo estas danĝera. mi ne rimarkas, ke mia koro kreskas, kaj, se mia koro kreskas, eble ĝi rompos la brustajn kirasojn. mi prepariĝas por suferi. por naski min mem. naski tion, kio estas mia plej propran memon. mi kuras, dancas, ludas, saltas al tio, kio estas nekonata de mi. 

  

098.

          la trajno kuras al Amsterdamo. mi eniras en germanajn landojn. laca, plena je etaĵoj aĉetitaj unu post la alia. doganaj policistoj envenas kaj petas la pasporton. estas iu alia en la kupeo. ili uzas ironian kaj evidentan agreson. ili ne kaŝas malestimon kaj humiligon. Ili ne scias, ke mi dum kvin jaroj studis la germanan lingvon. la du enirintoj rigardas mian pasporton. unu el ili foriras kaj tuj revenas kun aliulo, kiu devus esti estro, ĉar la uniformo havas kelkajn kromajn ornamaĵojn. ” zwei brasilianer zusammen? nur eins!” fine ili foriras. tamen, dum la tuta vojo en germanaj landoj, unu el ili eniras, ŝaltas la lumon, rigardadas mian valizon ĝis kiam mi vekiĝas. mi vekiĝas kaj levas la kapon. kaj li malŝaltas la lumon kaj foriras. post iom da tempo ili ripetas la silentan scenon … mi ektimadas … tio daŭris ĝis la landlimo. li nur volis, ke mi vekiĝu kaj vidu lin.

          nenion pli mi volas paroli pri tiu incidento.

          mi nur diru, ke ĉiu popolo havas la policon elektitan per ĝenerala interkonsento. en brazilo polico torturas kaj murdas ĉar homoj apogas torturon kaj murdon. en germanio la polico estas germaneca: sugeste agresema kaj delikate perfortema.

          mi diros plie la jenon: se vi ne volas, ke ni metu la piedon sur vian perfektan landon, tute ne gravas: tamen, transformu tion en leĝon! sed forprenu de ĉi tie “telefunken”, “volkswagen” kaj ĉion ceteran. kion vi pensas? ĉu ni estas malmultekostaj servistoj, forbaritaj de la salonoj de la sinjioroj?

 

 099.

          se mi devus nomi iun amikon, mi dirus, ke amiko estas X… neniam antaŭe mi tiom fidis je iu. eĉ nuntempe, tagoj post tagoj, ekde kiam mi ploradis por amo al li, nuntempe, kiam mia koro jam trankviliĝis, nuntempe, kiam mi amas lin per amo nure amikeca. mi scias, ke li neniam diros al mi: ĵetu vin de la supro de ĉi tiu klifo kaj mi tenos vin. mi scias, ĉar mi scias, ke li scias, ke li ne povos helpi min. sed se li dirus, en la paroksismo de ia frenezo, mi kredas, ke mi obeus lin, mi, ĉi tie, en la paroksismo de iu alia frenezo.

           kiel biblieca estas ĉio ĉi! mi ne ĉiam komprenas tion, kion mi skribas.

  

100.

          vi malatenteme estas en urinejo, kaj vi subite rimarkas du okulojn kiuj formanĝas vin de malproksime. estas iu, kiu rigardas vian tutan korpon, atentema al ĉiu eta gesto. Iu, kiu ne scias el la fundo de sia animo, kiel sin prezenti al vi, scias nur, ke vi estas tiu, kiu solvos lin. vi ektimas, vi finas rapide, vi eliras, iu akompanas vin, magnetigita, estas stranga miksaĵo de atako kaj timo. iu volas ataki vin per sia propra timo. vi lavas viajn manojn, via koro saltegas pro teruro kaj ekscito, vi pensas, meze de konfuzo, ke vi povas reiri tien, preni pecon da neceseja papero por viŝi la manojn, li daŭre estas tie, la tuta vivo enfokusigita al la okuloj. kaj en sia propra seksorgano, erektiĝanta kaj sinmontrema. vi pli forte ektremadas, la kruroj ŝanceliĝas kaj malfiksiĝas; vi ĉesas vivi, plena je miro.

          li rigardas vin trankvile. eĉ se vi ne alproksimiĝos al li, li scias, ke vi estas unu el ni, ke vi interesiĝas sed ankoraŭ ne decidis. en la estonto vi venos al mi, eĉ se tiu mio estos aliulo.

  

101.

          iun tagon, klara, la junulino de la sangtrempita kalsoneto, haltis antaŭ mi kaj demandis: ĉu mi povas kisi vin? mi rigardis ŝin miroplene.

 

102.

          dum pluraj jaroj de geedzeco, mia seksa vivo estis trankvila kaj agrabla. ni lavis nin, parfumis nin, kuŝiĝis. aferoj okazis en natura, spontanea sinsekvo, kuranta rivereta akvo. dum la geedzeco estis bona, bone estis seksumi.

           kiom da kreitaĵoj ekzistas ene de mi?

Malfaldata Animo, ĉapitroj 91, 92, 93, 94, 95 kaj 96.

 

 091.

            mi malŝparas mian tempon en librejo, mi eltrovras homeron, la odiseadon. mi senatente malfermas ĝin kaj surpriziĝas, kiam mi legas la nomojn de la dioj de olimpo. ĉu estas vero, ke ekzistas libroj, kiuj parolas pri ĉi tiuj estaĵoj? dum kelkaj tagoj mi amindumas la libron. ricevinte la salajron, mi aĉetas tiun homeron kaj ekdronas en maro da frenezaj aventuroj. mi tremadas pro feliĉo. mia kapo estas plena je fantazioj.

  

092.

          brunetti, la psikanalizisto, sugestis, ke mi faru genealogian arbon kaj parolu pri ĉiu persono. evidentiĝis al mi, ke la normoj, kiujn mi ricevis de mia familio, koncerne la diferencon inter seksoj, estas difinitaj pli-malpli tiele:

           esti viro signifas esti marĝenulo, ebriulo, perfortulo, diablulo. esti viro ne taŭgas. taŭgas esti hejmosida, obeema, afableta.

  

093.

          iam mi pensadis, ke la seksa akto signifadis la plej perforta inter la pekoj. seksumado kun virino estus fakto, kiu lasus spurojn pri miregiga pentado. mi nun pensas, ĉi tie, dum mi skribas, ke mi povus atribui nocion pri peko al ago, kiu, pro aliaj kialoj, timigus min.

           kal mi timadis? 

  

094.

          kiel dio manifestis sin en mia spirito? unue, ĝi estis tiu kompakta bloko de estaĵo ĉiopova kaj plena je furiozo, preta, kiun oni devigis min gluti. ĉi tiu nedigestebla afero laŭgrade sin transformis ene de mia mondo, ŝanĝita de miaj doloroj, polurita de miaj esperoj, eroziita de kreskanta skeptikismo. kristo fariĝis nur granda homo, kaj dio estis io simila al fonto de energio.

           la obstinego de mia koro, kiu insiste postulis al la diaĵo pardonon pri nemeritataj doloroj, la obstinego de mia koro daŭre postulis koherecon al ideo, kiu pli kaj pli malfacile sukcesis resti vivanta. tio, de ili nomata dio, finfine diseriĝis. honeste, mi ne bezonas ĉi tiun dion. pli honeste ankoraŭ, ĉi tiu dio ne ĝenas min. ĝi ne suferigas nek brilas.

           ĉi dio de ĉiuj homoj estas cikatriĝinta vundo.

           antikva, antikva…

           sencensaj markoj al kiuj mi jam alkutimiĝis.

  

095.

          mi estas dek kvar jaraĝa. “yo tenia catorce años y era orgullosamente oscuro“, kantis neruda. mi estas sur la balkono en la kvartalo vila isabel kaj mi purigas banĉambran ŝankreton, kiun mi kuŝigis sur la plankon. dum mia purigado, klara, dek kvin-jaraĝa junulino, kiu loĝis en nia domo, venis por preni ion. ŝi haltis ekzakte super la ŝranko kaj mi vidas en la reflekto de la spegulo ŝian sang-trempitan kalsoneton. mi jam sciis tion, kio estas la menstruo. do, ĉu tio estas virino?, mi demandis al mi. la vidaĵo maltrankviligis min kaj persekutis min dum longa tempo. kiam mi pensis pri virino tio, kio venis al mia kapo, estis sangmakulita vagino.

  

096.

          V…, V… fojfoje mi klopodas por kompreni tion, kio okazis ene de via kapo, dum tiuj frenezaj tagoj de nia junaĝo, kiam ni babiladis la tutan tempon. ene de mi ĉio estis senduba. mi sciis, ke mi estas enamiĝinta al vi. mi sciis, ke mi ĉiam volas vidi vin. mi sciis, ke tuj post mia vekiĝo mi jam memoris vin, ke vi ekzistis. mi sciis, ke tute ne eblas mantuŝo, brakumo, kiso. iun vesperon, kiam ni adiaŭis, vi metis vian brakon ĉirkaŭ mian ŝultron kaj premis min kvazaŭ duonbrakumante. mia seksorgano vekiĝis furioza, mi tute tremadis kaj tion mi revivigis tagon post tago, miksaĵo de feliĉo kaj minacanta timo. mi ankaŭ memoras, ke iam mi masturbis min pensante pri vi. mi maltrankviliĝis, ĉar ne estis amo miksita kun sekso, tio kion mi deziradis. mi deziradis idealan amon, ni ambaŭ kunigitaj per muziko, literaturo, pentroarto, kino.

          tio estis mi. kaj vi?, kio vi estus?