Categoria: Lobato en Esperanto

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 7 kaj 8

 

7 – Joĉjo rakontas sian historion

         Post la foriro de la kato, eble por serĉi pliajn bongustajn insektojn, Emilja tre serioze ekpensis. Ŝi povus forlasi la ŝirmejon, sed nun ŝi estis sen libereco. Subite la sorto igis ŝin patrino de du orfoj. Joĉjo ne estis problemo; li eĉ estos vera kolego – knabo kun du centimetrojn alta. Kanjo, aliflanke, estis nur infano, tri jaroj kaj duono, tute stulta. Ŝi bezonos helpon. Sed kies helpo?

         Joĉjo aŭ ŝi, la “nuna vartistino”, Emilja – kia stranga ŝanco!

         – Mi neniam edziĝis pro timo havi infanojn, kaj finfine mi vidas min kiel la kuratorinon de du grandaj uloj – unu pli granda ol mi, sed sen ia sperto en lia menso, kaj alia je mia grandeco, sed kiu nur scias plori. La problemo estos granda…

         Emilja ĉiam havis reputacion ne havi koron. Mensogo. Ŝi ja havis koron. Kompreneble, ke ĝi ne estis “banana koro” kiel tiu de multaj homoj. Ĝi estis serioza eta koro, kiu “pensis kiel kapo.” Ŝi povus lasi la du infanojn tie, ĉar la situacio en la mondo estis speco de “savu sin tiu, kiu kapablas”. Ŝi ne forlasis ilin. Heroece, ŝi decidis savi ilin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 5 kaj 6

 

5 – Aventuroj

         La skarabo lasis Emilja en la mezo de unu el la stratoj de la ĝardeno. La suno varmigis la ŝtonojn kaj ŝi rimarkis, ke se ŝi ne trovos lokon kun ombro, ŝi mortos rostita. Ĉar neniu “ĉevalo” estis ĉirkaŭe, ŝi devis piede transiri la spacon, kiu kondukis de tie al la proksima florbedo. Ŝi ege luktis por superi tiun longan distancon, sur la terura grundo plena je ŝtonoj! La suno bruligis ŝian haŭton kaj dufoje la vento faligis ŝin.

         – Alia granda malamiko de la nova homaro estos la vento, – pensis Emilja. La malbona vento faligis min dufoje sed certe ĝi estis makforta vento, ĉar ĝi apenaŭ movis la foliojn de la ĝardeno. La sistemo pri staro, taŭga al dupieduloj, funkcias nur por grandaj estaĵoj, kiel la antikvaj homoj. Por eta estaĵo kiel mi, ĝi estas la plej granda katastrofo. Pro tio ne ekzistas bestetoj kun du kruroj kaj kiuj marŝas vertikale. Ili ĉiuj estas horizontalaj kaj plenaj je kruroj. Mi nun komprenas: defendo kontraŭ la vento! Se hazarda vento faligis min dufoje, tio signifas, ke vera vento ĵetos min tien, kie Judaso perdis siajn botojn (*). Tamen ekzistas neniu malgranda formiko, kiu ne povas rezisti al la ventoj. Kial? Ĉar ĝi ne estas dupiedulo kaj ĝi ne marŝas vertikale kiel mi. Lernu ankaŭ tion, sinjorino Emilja. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

La Ŝaltilo de la Grandeco

 Ĉapitroj 3 kaj 4

 

3 – Pro la senvosta kokido

         Vojaĝoj per superpulvoro estis tujtujaj. Sufiĉas fermi kaj malfermi la okulojn. Emilja fermis la okulojn sur la alumetskatolo kaj malfermis ilin ĉe la pordego de la bieneto.

         Kia kolosa pordego, ho, Dio! Ducentoble pli alta ol ŝi. Malproksime ŝi vidis grandegan beston, kiu paŝtiĝis: la senkornan bovinon. Kaj pli malproksime, kolosan dormantan monton: la rinoceron Dolĉaĵo. Kie la domo? Ho, la domo, ĉe la fino de la vasta korto, havis la saman altecon por ŝi kiel la Monto Sukerpano en Rio-de-Ĵanejro, por antikva homo. La tegmento ŝajnis atingi la nubojn.

         Kiel transiri piede la cent metrojn de la korto? Cent metroj en la pasinteco signifis malmulte al la “granda” Emilja, sed nun, ho, ili postulis 33.353 paŝojn, ĉar ŝia paŝo estis malgrandigita al 3 milimetroj.

         Ŝi pensadis pri tio, kiam aĉa monstro aperis en la korto: la senvosta kokido.

         – Teruraĵo! – ŝi murmuris. Tiu kokido, kiu estis nur simpla ido kiel ĉiuj idoj en la mondo, kiun ni alvokadis per “Ĉi! Ĉi!, aŭ peladis per “For!”, sin transformis en veran birdon Roĥo.

         Emilja kalkulis, ke la kokido devis esti ĉirkaŭ dudekoble pli alta ol ŝi, tio estas la grandeco de struto de 70 metroj por viro kiel kolonelo Teodoriko. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”