Posts

Publicado em

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 21 kaj 22

 

21 – La nova ordo

         Ili eliris el la sitelo. La Vicgrafo volis paroli kun la Doktoro pri kelkaj punktoj, kiuj ĝenis lin. Dum li atendis, li kuŝiĝis sur la trotuaro, kun la vizaĝo en la mano kaj la kubuto sur la cemento.

         – Mi ĝuas vian agadon pri adaptiĝo, doktoro. Fari tiom en tre mallonga tempo, ŝajnas al mi miraklo. Ĉu vi pensas, ke la homo povas postvivi, en tiu nova grandeco?

         – Perfekte. Ne nur postvivi, sed eĉ krei novan civilizacion multe pli belan ol la malnovan – sen la hororoj de socia malegaleco pri malsato, fulmmilitoj kaj senutilaj komplikaĵoj kreitaj de mekanikaj inventoj.

         – Tiele mi pensas, – ekkriis Emilja.

         – Miaj konkludoj, – daŭrigis la saĝulo, – mi resumas ilin en malmultajn vortojn. Tiu civilizacio, kiun ni faris, estis simple rezulto de la fajro. Dum la homo ne eltrovis fajron, li vivis tre bone ene de la biologia leĝo, malrapide sin civilizante. La fajro venis kaj ĉio ŝanĝiĝis – la senfina galopo komenciĝis. Kio estis tiuj monstraj ĉieloskrapantoj de ĉi lando, kio estis la fulmmilito de la germanoj, kia estis nia hasto de transporto kaj komunikado per trajnoj, aviadiloj, ŝipoj, telegrafoj, telefono kaj radio, se ne rezulto de la fajro? Estingu la fajron kaj ĉio malaperos.

         – Ne tiele, – protestis Emilja. – Radio ne dependis de la fajro. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

Publicado em

Monteiro Lobato

A Chave do Tamanho

Capítulos 21 e 22

 

21 – A ordem nova

         Saíram do balde. O Visconde queria conversar com o Doutor sobre certos pontos que o preocupavam. Para isso deitou-se na calçada, com o rosto na mão e o cotovelo no cimento.

         — Estou gostando da sua “atividade adaptativa”, Doutor. Fazer tanta coisa em tão pouco tempo até me parece milagre. Acha que o homem pode subsistir, assim reduzido de tamanho?

         — Perfeitamente. Não só subsistir, como até criar uma nova civilização muito mais agradável que a velha — sem os horrores da desigualdade social da fome, das “blitzkriegs” e das inúteis complicações criadas pelos inventos mecânicos.

         — É como eu penso — berrou Emília.

         — As minhas conclusões — continuou o sábio — resumo-as em poucas palavras. Aquele tipo de civilização que havíamos realizado era uma simples consequência do fogo. Enquanto o homem não descobriu o fogo, viveu muito bem dentro da lei biológica, a civilizar-se lentamente. Veio o fogo e tudo mudou — começou o galope sem fim. Que eram aqueles monstruosos arranha-céus deste país, que era a “blitzkrieg” dos alemães, que era a nossa pressa de transporte e comunicação por meio de trens, aviões, navios, telégrafos, telefone e rádio, senão uma consequência do fogo? Apague-se o fogo e tudo desaparece.

         — Isso não — protestou Emília. — O rádio não dependia do fogo. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Publicado em

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 19 kaj 20

 

19 – Vojaĝo ĉirkaŭ la mondo

         Ĉio estis preta por la vojaĝo. Je la lasta momento, la Vicgrafo opiniis, ke estas plej bone rezigni la plebisciton kaj, anstataŭ ĉirkaŭiri la mondon, iri rekte al la Domo de la Ŝaltiloj. Li asertis, ke dum ĉiu minuto da prokrasto milionoj da homoj pereos en ĉiuj kontinentoj.

         – Ne estos granda perdo, – respondis Emilja. – Infinito estas kolosa, Vicgrafo. Estas milionoj kaj milionoj da steloj, multoble pli grandaj ol ĉi pulo, kiu estas la Tero. Kaj en ĉi pulo, kiu estas la Tero, homaro estas perversa polveto. Ne gravas al la Universo, ĉu ĉi eta polvo ekzistas aŭ ne ekzistas.

         La opinio de Emilja rilate la homaron ne impresis la Vicgrafon. Li sciis, ke tiu profunda malŝato ne estas malŝato, sed ŝato. Emilja ribeladis kontraŭ militoj kaj aliaj formoj de krueleco de la homoj. La malgrandigo kaŭzita de ŝia petolaĵo evidente ne estis intenca. Kiam Emilja turnis la ŝaltilon, ŝia intenco estis fini militojn. Certe ekzistas ŝaltilo por la milito, kaj ŝia penso estis eksperimenti ĉiujn ŝaltilojn. Sed tuj kiam ŝi turnis la unuan, tia malgrandigo okazis, kaj ŝi eĉ ne povis denove levi la ŝaltilon, des malpli eksperimenti aliajn. “Emilja estas filozofino,” pensis la Vicgrafo, “kaj kiam ŝi komencas filozofi, ŝajnas ke ŝi havas malmolan koron, sed ŝi ne havas. Emilja estas filozofie bona.” Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”