Monteiro Lobato

O PICAPAU AMARELO

 Capítulos 24, 25 e 26

  

24 – Os visitantes

Dona Benta nunca deixou que os meninos dessem o seu endereço a ninguém, e isso porque milhares de crianças andavam ansiosas por passar temporadas lá — e se soubessem onde o sítio era, seriam capazes de abandonar tudo pelo gosto de conhecer a Emília e experimentar os bolinhos de tia Nastácia. Mas quem pode com certas crianças mais espertas que as outras?

Quem pode, por exemplo, com a Maria de Lourdes? Ou com a Marina Piza, ou a Maria Luísa, ou a Bjornberg de Coqueiros, ou o Raimundinho de Araújo, ou o Hélio Sarmento, ou a Sarinha Viegas, ou a Joyce Campos, ou a Edite Canto, ou o Gilbert Hime, ou o Ayrton, ou o Flávio Morretes, ou a Lucília Carvalho, ou o Gilson, ou a Leda Maciel ou a Maria Vitória, ou Nice Viegas, ou os três Borgesinhos (Stila, Mário e Marila), ou o Davi Appleby, ou o Joaquim Alfredo, ou a Hilda Vilela, ou o Rodriguinho Lobato e tantos e tantos outros?

Essa criançada achou meios de descobrir onde era o sítio de Dona Benta; e comandados pela Maria de Lourdes, ou a Rãzinha, lá foram ter. Infelizmente erraram de época e apareceram justamente na pior das ocasiões — quando o pessoal do sítio estava no palácio do Príncipe Codadade.

Ao ver aquele grupo de meninos na porteira, o “administrador” foi recebê-los. Continue lendo “Monteiro Lobato”

Lobato en Esperanto – 09

LA FLAVA PEGO

 Ĉapitroj 21, 22 kaj 23

 

21 – La surmara promenado

         La “Kolibro sur l’ Ondoj” ankris proksime al la palaca kajo kaj la Vicgrafo sendis mesaĝon al princo Kodadad, ke Neĝulino, sinjorino Benta, onklino Nastasja kaj la geknaboj atendas lian viziton. Kodadad prepariĝis kaj iris.

         La renkontiĝo estis tre agrabla. Je certa punkto Peĉjo diris al li:

         – Ĉu vi memoras, Princo, kiam vi vizitis nian bieneton kaj ni iris al la kamparo, serĉe de aventuroj kun Aladino kaj la mirinda lampo? Mi neniam forgesis tiun tagon. Koncerne Aladinon, kie li estas?

         – Li estas ĉi tie, ja. Ni ĉiuj el “Mil kaj unu noktoj” jam translokiĝis.

         Kaj li montris la arab-stilajn palacojn malproksime.

         – Rigardu, tie estas la loĝejo de Ŝeherazad, la rakontistino. Kaj maldekstre, la kaverno de Ali Baba kaj la kvardek ŝtelistoj. La palaco de Aladino estas dekstre, malantaŭ la monteto.

         Peĉjo tre deziris renkonti Aladinon por novaj eksperimentoj kun la lampo.

         Kiam la Princo estis prezentata al Neĝulino, li montris neniun signon de tuja amo. Kaj la samo okazis al Neĝulino: ŝia koro ne forte batis pro la Princo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 09”

Monteiro Lobato

O PICAPAU AMARELO

 Capítulos 21, 22, e 23

  

21 – O cruzeiro

O “Beija-Flor das Ondas” ancorou rente ao cais do palácio e o Visconde mandou dizer ao Príncipe Codadade que Branca, Dona Benta, e os meninos estavam à espera de sua visita. Codadade preparou-se e foi.

A recepção correu muito cordial. Em certo ponto Pedrinho disse-lhe:

— Lembra-se, Príncipe, daquela vez em que esteve lá no sítio e fomos aventurar pelos campos, com o Aladino da lâmpada maravilhosa? Nunca mais me esqueci desse dia. E por falar: que fim levou Aladino?

— Está aqui, sim. Todos nós das “Mil e Uma Noites” já nos mudamos.

E apontou para os palácios em estilo árabe que se viam ao longe.

— Olhe, lá está a residência da Xarazada, a contadeira de histórias. E à esquerda, a caverna de Ali Babá e os quarenta ladrões. O palácio de Aladino fica à direita, atrás do morro.

Pedrinho estava sequiosíssimo por encontrar-se com Aladino, para novas experiências com a lâmpada.

Ao ser apresentado a Branca de Neve, o Príncipe não deu nenhum sinal de amor instantâneo. E vice-versa: o coração de Branca de Neve não palpitou pelo Príncipe. Continue lendo “Monteiro Lobato”