Monteiro Lobato en Esperanto – 01
La Bieneto de la Flava Pego
Dek-unua parto: La Pirlimpimpim-Pulvoro (lasta)
Tradukis: Jorge Teles
1 – La Parolanta Azeno
En la kuirejo Sinjorino Benta paroladis kun onklino Nastasja.
– Kio okazis? – ŝi diris. – Hieraŭ la infanoj enlitiĝis tro frue. Mi tuj rimarkis, ke tio estas signo de granda petolaĵo por hodiaŭ. Matene, kiam mi ellitiĝis, mi neniun vidis. Ili foriris eĉ sen trinki kafon. Kie promenas la diabletoj?
La nigrulino, kiu fritadis iujn fiŝetojn, nur diris:
– Ĉi infanoj devigas nin krucosigni per ambaŭ manoj, sinjo. Certe ili vizitis iun reĝon en la lando de la feinoj. Sed ne zorgu, sinjo. Kiam malsato atakos, ili forlasos ĉiujn reĝojn de la mondo por kuri post ĉi frititaj fiŝetoj.
– Tio vere estas grava, – diris sinjorino Benta. – Nur malsato faras ke Peĉjo kaj Nazulino ne disiĝu de ni…
Ĉi dialogo okazis, kiam la infanoj foriris kun Plumuleto por la unua mirinda vojaĝo. Ili ankoraŭ ne alvenis, sed ili tuj aperos.
La horloĝo sonis la sesan. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”
O Sítio… Décima Primeira Parte (Útima)
REINAÇÕES DE NARIZINHO
Décima Primeira Parte: O Pó de Pirlimpimpim
1 – O burro falante
Dona Benta estava na cozinha conversando com tia Nastácia.
– Que terá havido? – dizia ela. – Os meninos ontem foram para a cama cedo demais. Percebi logo que era sinal de grossa travessura para hoje. De manhã, quando me levantei não vi nenhum. Tinham sumido sem ao menos tomarem café. Por onde andarão os diabretes?
A negra, que estava frigindo uns lambaris, apenas disse:
– Essas crianças fazem coisas da gente se benzer com as duas mãos, sinhá.
Com certeza foram visitar algum rei lá na terra das fadas. Mas não se incomode, sinhá. Quando a fome der, largam todos os reis do mundo para virem correndo atrás destes lambarizinhos fritos.
– Inda é o que vale – concordou dona Benta. – A fome é a única coisa que faz Pedrinho e Narizinho não se separarem de nós…
Isso foi daquela vez em que partiram com o Peninha para a primeira viagem maravilhosa. Eles ainda não tinham voltado, mas já vinham vindo.
O relógio bateu seis horas. Continue lendo “O Sítio… Décima Primeira Parte (Útima)”