Jorge – Página: 19 – Jorge Teles

09/11/2025

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 7 kaj 8

7 – Joĉjo rakontas sian historion

Post la foriro de la kato, eble por serĉi pliajn bongustajn insektojn, Emilja tre serioze ekpensis. Ŝi povus forlasi la ŝirmejon, sed nun ŝi estis sen libereco. Subite la sorto igis ŝin patrino de du orfoj. Joĉjo ne estis problemo; li eĉ estos vera kolego – knabo kun du centimetrojn alta. Kanjo, aliflanke, estis nur infano, tri jaroj kaj duono, tute stulta. Ŝi bezonos helpon. Sed kies helpo?

Joĉjo aŭ ŝi, la “nuna vartistino”, Emilja – kia stranga ŝanco!

– Mi neniam edziĝis pro timo havi infanojn, kaj finfine mi vidas min kiel la kuratorinon de du grandaj uloj – unu pli granda ol mi, sed sen ia sperto en lia menso, kaj alia je mia grandeco, sed kiu nur scias plori. La problemo estos granda…

Emilja ĉiam havis reputacion ne havi koron. Mensogo. Ŝi ja havis koron. Kompreneble, ke ĝi ne estis “banana koro” kiel tiu de multaj homoj. Ĝi estis serioza eta koro, kiu “pensis kiel kapo.” Ŝi povus lasi la du infanojn tie, ĉar la situacio en la mondo estis speco de “savu sin tiu, kiu kapablas”. Ŝi ne forlasis ilin. Heroece, ŝi decidis savi ilin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

09/11/2025

Monteiro Lobato

A chave do Tamanho

Capítulos 7 e 8

7 – Juquinha conta a sua história

Depois que o gato se foi embora, talvez em procura de mais insetos gostosos como aqueles, Emília pôs-se a refletir muito a sério. Podia sair da toca, mas já estava sem liberdade de ação. De um momento para outro o destino a transformara em mãe de dois órfãos. Juquinha não era nada; até lhe serviria de companheiro — menino taludo, de dois centímetros de altura.

Já a Candoca não passava duma criança de três anos e meio, completamenta boba. Teria de andar pela mão de alguém. Que alguém?

Juquinha ou ela, a “ama seca” Emília — que graça!

— Nunca me casei de medo de ter filhos, e afinal me vejo tutora de dois marmanjos — um maior que eu, mas ainda sem juízo, e outro do meu tamanho, mas que só sabe chorar. A encrenca vai ser grande…

Emília sempre teve fama de não possuir coração. Mentira. Tinha sim. Está claro que não era nenhum coração de banana como o de tanta gente. Era um coraçãozinho sério, que “pensava que nem uma cabeça”. Podendo deixar ali as duas crianças, já que a situação do mundo era a de um geral “salve-se quem puder”, não as deixou. Heroicamente resolveu salvá-las. Continue lendo “Monteiro Lobato”

26/10/2025

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 5 kaj 6

5 – Aventuroj

La skarabo lasis Emilja en la mezo de unu el la stratoj de la ĝardeno. La suno varmigis la ŝtonojn kaj ŝi rimarkis, ke se ŝi ne trovos lokon kun ombro, ŝi mortos rostita. Ĉar neniu “ĉevalo” estis ĉirkaŭe, ŝi devis piede transiri la spacon, kiu kondukis de tie al la proksima florbedo. Ŝi ege luktis por superi tiun longan distancon, sur la terura grundo plena je ŝtonoj! La suno bruligis ŝian haŭton kaj dufoje la vento faligis ŝin.

– Alia granda malamiko de la nova homaro estos la vento, – pensis Emilja. La malbona vento faligis min dufoje sed certe ĝi estis makforta vento, ĉar ĝi apenaŭ movis la foliojn de la ĝardeno. La sistemo pri staro, taŭga al dupieduloj, funkcias nur por grandaj estaĵoj, kiel la antikvaj homoj. Por eta estaĵo kiel mi, ĝi estas la plej granda katastrofo. Pro tio ne ekzistas bestetoj kun du kruroj kaj kiuj marŝas vertikale. Ili ĉiuj estas horizontalaj kaj plenaj je kruroj. Mi nun komprenas: defendo kontraŭ la vento! Se hazarda vento faligis min dufoje, tio signifas, ke vera vento ĵetos min tien, kie Judaso perdis siajn botojn (*). Tamen ekzistas neniu malgranda formiko, kiu ne povas rezisti al la ventoj. Kial? Ĉar ĝi ne estas dupiedulo kaj ĝi ne marŝas vertikale kiel mi. Lernu ankaŭ tion, sinjorino Emilja. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”