Jorge – Página: 191

04/05/2013

o dia sem nome, 15

O dia sem nome, 15.

Viena, dia 14 de abril, 17 horas.

Ingrid Siegdal, viúva, cinquenta anos, sentada na cadeira antiga, assiste o drama pela televisão. Ingrid hoje não vai fazer o jantar. Ele está viajando e ela telefonou dizendo que ia dormir fora. Ingrid ouve com atenção. É um homem que fala a uma mulher coisas repetidas numa corrente que nunca pára, não se cansam de falar, e Ingrid não tem com quem conversar. A casa está limpa, odiosamente limpa, a roupa está guardada, nos mínimos detalhes quanto à maneira de dobrar e o local específico para cada peça. O brilho, a ordem e o cheiro de detergente natural dizem a Ingrid que sua missão foi cumprida mais um dia. Ingrid tem sono cedo, Ingrid vai gastar mais uma noite sem ter feito nada de útil.

Vinte anos servindo ao mesmo casal, a mulher conhece a casa como se conhece o próprio corpo, a cor, a disposição, a mudança da tonalidade da cortina que envelhece com ela.

Ingrid não tem com quem conversar. Ele não gosta de barulho, ela, quando passa em casa, se tranca a traduzir revistas estrangeiras. O telefone não deve soar mais de uma vez e a campainha da porta precisa ser atendida sempre imediatamente. Ingrid já se habituou a esse silêncio. É bem por isso que ela toma banho logo que levanta, uma vez apenas, nesses vinte anos, fora surpreendida pelo telefone. A mulher foi que atendeu, olhando-a, depois, cheia de ódio. Ele apenas tomara o refresco em silêncio, sua cara nunca demonstraria sinal de violência ou amor.

Os filhos tinham vindo e tinham partido. No começo choravam, riam, brincavam, mas a presença dele, aquela onipotente esfinge de bigode e óculos, com seu olhar de dragão, tinha terminado por silenciar as crianças. Aos poucos, tudo se acomodou. Primeiro silenciavam apenas à noite, com o pai em casa. Depois, os pobres gêmeos foram contaminados pelo sepulcro noturno, passaram a ser silenciosos também durante o dia, longe do pai e da mãe, brincando menos, gritando menos. Ingrid os tentava com cócegas mas eles riam um pouco e diziam que estavam com dor de cabeça.
Continue lendo

01/05/2013

dante alighieri – vita nova 26. color d’amore

Dante Alighieri – Vita Nova 26

Color d’amore e di pietà sembianti… (sonetto)

Color d’amore e di pietà sembianti

non preser mai così mirabilmente

viso di donna, per veder sovente

occhi gentili o dolorosi pianti,

come lo vostro, qualora davanti

vedetevi la mia labbia dolente;

sì che per voi mi ven cosa a la mente,

ch’io temo forte non lo cor sì schianti.

Eo non posso tener li occhi distrutti

che non reguardin voi spesse fiate,

per desiderio di pianger ch’elli hanno:

e voi crescete sì lor volontate,

che de la voglia si consuman tutti;

ma lagrimar dinanzi a voi non sanno.

(canta jorge teles)

28/04/2013

la tago sen nomo, 14

La tago sen nomo, 14.

La ruĝa lampeto lumiĝis. John prenis la aŭdilon se nenion aŭdis se ne susuron, sekvatan de stranga ĉirpado.

miaj okuloj

kaj la aŭdilo falis kaj kunportis lian manon kaj la brakon kaj li subeniris, disserigita kaj mola. La lampeto estingiĝis post tri tagoj. La pendanta aŭdilo falis surplanken ok jarojn poste, kiam, finfine, la drato tute putriĝis. La plafono falegis dekses jarojn kaj sep monatojn poste dum neatendata kaj ne programata tertremo, kiu dronigis Sidnejo en polvaro.

Eĉ Sidnejo ne eskapis, kiel ĉiuj aliaj. En la arkivejoj kaj en la bibliotekoj malrapide ŝtoniĝis la paperaro, ĉar nek ŝimo nek tineoj ekzistis por insulti ĝian gravecon. La dua koncerto por piano de Brahms silentiĝis en la radioaparatoj, kiuj daŭre restis ŝaltataj sed la anoncisto ne anoncis la sekvan verkon nek ekzistus la sekva verko. En la urba oficejo por loĝanto-identigo la plastigitaj dokumentoj, kun siaj precizaj indikaĵoj, restadis sed neniun ajn ili plue identigus. La insektoj de la kolektisto sekiĝis kaj sin transformis en polvon kaj neniu ilin rigardus kun admiro. La juna studento pri teatro ne finis la provadon de sia pantomimo, kie li intencis montri al granda spektantaro, nun farunigita kiel li mem, sian interpretadon pri tio, kion signifas la destino de la homo. En la fabriko de pesiloj, la pesiloj pesis dum longa tempo kaj, inter cent sepdek sep pakitaj por liverado, nur unu havis sian montrilon senmova sur la nulo, pro misfunkciado, ĉar la aliaj iom post iom ricevis sur la pladoj pecojn de falantaj ruinaĵoj. En iu korto vico da mililistaj uniformoj diseriĝis ĉar neniu faris la revuon de la taĉmento. Kaj ne plu ekzistus uniformoj nek soldatoj nek revuo nek taĉmento. La pafiloj ne plu sonis kaj ne plu mortigis. Kaj ankaŭ la lerneja paŭzo de la infanoj ne plu iĝis bruemaj kvazaŭ aro da birdoj kaj ankaŭ la aroj da birdoj ne plu estis. La skribitaj numeroj nenion plu signifadis. Sed la horloĝoj, kelkaj programitaj por labori dum du jarcentoj kun infinitezima erarmaĝeno, tiuj daŭre indikadis la horojn al la neekzistantaj dioj de la silento.