garças e abutres… 24

ribelo

24. Rebelião

    Após a morte de Pirueta, seguiu-se um período de silêncio e terror. Ali, sim, ninguém estava disposto a sorrir. Meus amiguinhos me contavam que ele tinha morrido de tanto apanhar. Falavam baixinho, medrosos de que um outro ouvisse e contasse. Alguém falou do enterro, falou de uma cruz de madeira enfiada sobre uma cova. Os brinquedos cessaram, os sorrisos passarinhos fugiram das gaiolas.
O Anjo da Morte pairava sobre tudo, como uma pipa negra, mas invisível. O Anjo da Morte tinha o aspecto de um cadáver de cera: branco, de pedra, olhar de santo de igreja, morto-vivo. Voava baixo, quase se podia ouvir o ruflar surdo e misterioso de suas asas de nuvem. Ele ia e vinha e, ao sentir sua presença, a gente se entreolhava sério, querendo entender o que ia acontecer depois. Os olhos baixavam, o coração se agitava, como um animalzinho selvagem enclausurado, que se atira contra as grades até morrer.
Nossos coraçõezinhos cheios de espanto.
À noite, ele também chegava para vigiar. Agora, suas asas são de água gelada. A gente tentava sonhar com a mãe e as irmãs e as madrinhas e de repente percebia a cara dele diante da nossa, toda negra, com dois buracos no lugar dos olhos e seu respirar era quente e com cheiro de podre em terra molhada. Num pulo, a gente acordava. Ele tinha escapado. Estaria bafejando a cara de algum outro. Puxava-se mais o colchão, tentando cobrir também a cabeça, mas as pernas, muito encolhidas, começavam a doer e o colchão descia. A cabeça voltava a se oferecer ao bafo maldito.
Aos poucos nosso terror se aquietou, afundou como areia numa água que principiava a cantarolar novamente. A taça da vida voltava à quietude, às sereias, aos carrinhos de barro, joaninhas, quem sabe?
De repente, tudo se turva e meu coração dispara.

Trepados no muro, eu vejo os grandes, gritando, xingando, não entendo nada. Me agarro com Valdemar, temerosos chegamos junto ao tumulto. Estão trepados no muro, quase todos, sem exceção. Atiram pedras e palavrões em direção à casa do padre. Mas o que berram, é sempre a mesma coisa:
Estou com fome!
Estou com fome. Não era isto que eles sentiam, deviam estar com medo de morrer de porrada.
Parecia uma guerra, uma catástrofe, era barulho e horror demais para minha alma apavorada.
Padre filho da puta! Estou com fome!
Não era uma voz solitária e órfã. Não, não! Era um bando enlouquecido de chacais, estou com fome, que escancaravam a goela para o sol quente, estou com fome, um enxame de abelhas, padre filho da puta, que alguém tivesse assanhado com um bastão de fogo, estou com fome, um formigueiro debaixo de água fervente, filho da puta filho da puta, marimbondos dispostos a matar Aquiles com ferozes ferroadas no calcanhar mortal.
Estou com fome!
Nós, pequeninos, encolhidos num canto, ouvíamos com atenção covarde, pensávamos no que viria depois.
Sinuca chegou no pátio, berrou, esbravejou, apitou, os maiores avançaram com pedaços de pau nas mãos, uivando como matilha de lobos que achassem a presa.
Um bando enfurecido de gorilas selvagens. O inspetor entrou, trancou-se.
As pedradas e os gritos foram esmorecendo. Nessa altura, criamos coragem e, uns ajudando os outros, subimos no muro para ver, lá fora, toda a cidade em círculo, observando atenta.

Quando serenou a rebelião, o Anjo da Morte voltou. Com o olhar em chamas, não mais era o Anjo da Morte, era a deusa da Vingança. O medo soprou do norte e do sul e do leste e do oeste e o sudário do silêncio cobriu o bando de chacais, abafou o zumbido das abelhas, principiou a sufocar as formigas aflitas e asfixiou os marimbondos rebeldes. O sudário do terror.
Há uma falha em minha memória. Como se, o próximo pedaço que vivi, tivesse sido tirado de dentro de mim. Não há encaixe entre a cena anterior e a que se segue.
Por que já estou na fila fatal.
A fila percorre todo um corredor, sobe a escada e desemboca na saleta que dava para os dormitórios. Há um rumor lá em cima, algo como uma catarata de voz fina, não, não, algo como cantos de lavadeiras loucas bem ao longe. Aos poucos, à medida que avançamos, o rumor se transforma. São agora as almas penadas que, alucinadas, uivam. São condenados que lamentam com gemidos longos. Já dá para ouvir o barulho da palmatória, entremeado com os gritos de horror. Tanto choro, e a palmatória pode ser ouvida. É um estalo atrás do outro.
Seria isto, o bíblico choro e o ranger de dentes?
    “Sairão os anjos e separarão os maus dos justos. E os lançarão na fornalha acesa; ali haverá choro e ranger de dentes”,
brada o enorme homem que parece um gigante de pedra, vitorioso, no centro do altar da Capela Sistina.
Vamos subindo a escada do matadouro, para o sangramento. Alguém me descobre. É um dos maiores, já chorou e rangeu os dentes, agora forma um grupo de grandes, que presencia.
Jorge, não tenha medo. Estenda a mão, a outra, repete sem medo. Não tenha medo. Se você tirar a mão, ele dá com mais força em cima dos dedos. Se você estender a mão com coragem, ele bate devagar. Não chore, não tenha medo.
E já ele e outros repetem para os pequenos: Não tenham medo, apresentem a mão rapidamente, uma atrás da outra, não tenham medo, ele bate poucas vezes e passa adiante. Não tenham medo!
O juízo final se aproxima, a terra estremece, o trovão do Senhor estala implacável, um, dois, três, quatro, quantas seriam?, só não dava para ouvir as trombetas dos anjos, porque o choro aumentava.
O único consolador, o único alívio, o único bálsamo era aquela mão firme que segurava meu ombro e me carregava, me guiava os passos, me puxava com delicada segurança, enquanto a voz que eu já não conseguia ouvir
não tenha medo.
Seus olhos me iluminaram intensamente, não senti medo. Diante do deus, ele me empurrou, eu estendi a mão, o madeiro baixou, minha alma pegou fogo, estendi a outra, meu corpo carbonizou-se, continuei estendendo a mão e senti que fora contemplado com a graça divina porque a fúria do juízo diminuíra sensivelmente. Com as mãos ardentes, comecei a chorar e Zeus gritou, tonitruante,
o próximo!,
que estendeu as mãozinhas aflitas, não vi, ouvi os raios despencarem pelo espaço e ele principiou a berrar desesperadamente com sua vozinha de criança de seis ou sete ou oito anos, magros e desnutridos.
O dormitório era a morada da dor e sempre me lembrava daquela cena negra, quando era obrigado a rezar um salve-rainha:
    gemendo e chorando neste vale de lágrimas.
Meus amiguinhos me mostravam as mãos, chorando. Tínhamos vergonha uns dos outros. Todos tinham, no lugar das mãos, duas bolas infladas, com os dedos tortos, vermelho-azulados.
Encolhemo-nos nas camas, fetos desengonçados, soluçantes, cheios de horror, há momentos em que a alma não consegue pensar em nada.
Todos os soluços foram afogados pelo sono, como filhotinhos de cães não desejados.

No dia seguinte, ao cair da tarde, fomos colocados em forma. O Padre! Ele escorregou de mansinho, o vulto negro, caminhou à nossa frente, para cá, para lá, para cá, para lá. Por fim, parou diante de todos e vomitou uma canção melíflua, suave, delicada, harmoniosa. A voz parecia a pele de um animalzinho, felpuda, macia, quentinha. O abutre negro ia e vinha e falava e ia e vinha e falava. Eu não entendia nada. Entendia que era mentira. Era tudo muito lindo, mas era mentira. Aquele silêncio de medo, a lembrança do desespero da véspera, aquilo existia. Era verdade. Não aquela voz que escorregava para cá, para lá, aqueles olhinhos faiscantes, aquela serpente que passeava espichando a língua bifurcada como a calda da quimera.

    Vós sois o sal da terra.

De fato, todas as lágrimas da véspera tinham sido salgadas.

continua no próximo domingo.

Visitas: 646

ardeoj kaj vulturoj… 24

ribelo

24. Ribelo

    Post la morto de Akrobato, sekviĝis periodo de silento kaj teruro. Nun, jes, neniu emis rideti. Miaj amiketoj diris ke li mortis pro la kvanto da batoj. Ili mallaŭte parolis, timante ke aliulo aŭdu kaj rakontu. Iu priparolis la enterigon, pri ligna kruco enmetita sur teramaso. Ĉesis la ludaro, la birdaj ridetoj fuĝis el la kaĝoj.
Sur ĉio ŝvebadis la Anĝelo de la Morto, kvazaŭ nigra kajto, sed nevidebla. La Anĝelo de la Morto havis la aspekton de vaksa kadavro: blanka, ŝtoneca, rigardo de preĝeja sanktulo, mortinta-vivanto. Li malalte flugadis, oni preskaŭ kapablis aŭdi la surdan bruadon de liaj nubecaj flugiloj. Li iradis kaj venadis kaj, kiam ni sentadis lian ĉeeston, ni serioze interrigardadis, klopodante por kompreni tion, kio poste okazos. La okuloj teren rigardadis, la koro kirliĝis, kvazaŭ sovaĝa besteto enprizonigita, sin ĵetante ĝismorte kontraŭ la kradoj.
Niaj timoplenaj koretoj.
Ankaŭ dumnokte, li venadis por spioni. Nun, liaj flugiloj estas je frostita akvo. Ni klopodadis por sonĝi pri panjo kaj fratinoj kaj, subite, perceptadis lian vizaĝon super nia vizaĝo, tute nigra, kun du truoj anstataŭ okuloj kaj lia spirado estis varma kaj kun odoro de putraĵo en malseka tero. Eksaltante, ni vekiĝadis. Li eskapis. Certe li elspirblovas vizaĝon de aliulo. Ni pli tiradis la matracon, penante kovri ankaŭ la kapon, sed la kruroj, tro kuntiritaj, doloradis kaj la matraco malsupreniris. La kapo denove sin proponis al la malbenita elspirblovado.
Iom post iom nia teruro trankviliĝis, mergiĝis ene de akvo, kiu denove ekkantadis. La pokalo de la vivo revenadis al kvieteco, al la sirenoj, al la ceramikaj veturiletoj, al la kokcineloj, kion scias mi?
Subite, ĉio nebuliĝas kaj mia koro krevas.

Mi vidas ĉiujn grandulojn sur la muro, kriante, sakrante, mi nenion komprenas. Mi alkroĉiĝas al Valdemaro, timeme ni atingas la tumulton. Ili grimpis la muron, preskaŭ ĉiuj, senescepte. Ili ĵetas ŝtonojn kaj sakraĵojn direkte al la domo de la pastro. Sed tio, de ili kriata estas ununura frazo:
Mi malsatas!
Mi malsatas. Ne tion ili sentis, ili certe sentadis timon morti per batado.
Tio ŝajnis milito, katastrofo, estis teruro kaj hororo pli ol la tenkapablo de mia timanta animo.
Pastro filo-de-putino! Mi malsatas!
Ne estis solitara kaj orfa voĉo. Ne, ne! Estis freneziĝinta bando de ŝakaloj, mi malsatas, malfermegante la gorĝoj sub la varma suno, mi malsatas, abelsvarmo, pastro filo de putino, kolerigita de fajra bastono, mi malsatas, formikejo sub bolanta akvo, filo-de-putino filo-de-putino, vesparo preta por mortigi Aĥilon per ferocaj pikadoj sur la vundebla tendeno.
Mi malsatas!
Ni, la etuletoj, kaŝitaj enangule, en malkuraĝa atento, ni pensadis pri tio, kio poste okazos.
Bilardo aperis en la korto, blekegis, furioziĝis, blovegis la fajfilon, la granduloj avancis sur lin kun bastonoj enmane, ululante kvazaŭ luparo trovinte sian predon.
Furioza bando de sovaĝaj goriloj. La inspektoro eniris, enŝlosiĝis.
Ŝtonĵetoj kaj krioj eksereniĝis. Ĉimomente, ni, la etuloj, pleniĝis je kuraĝo kaj, unu helpante la alian, ni grimpis la muron por vidi, ekstere, la tutan urbanaron enronde, atente observante.

Post la serenado de la ribelo, revenis la Anĝelo de la Morto. La rigardo fajroplena, li ne plu estis la Anĝelo de la Morto sed la Diino de Venĝo. Timo blovis el nordo kaj el sudo kaj el oriento kaj el okcidento kaj la mortotuko de la silento kovris la bandon de ŝakaloj, mallaŭtigis la abelan zumadon, premsufokis la afliktajn formikojn kaj asfiksiis la ribelantajn vespojn. La mortotuko de la teruro.
Estas manko en mia memoro. Io estis forprenata de mi, de inter la ĵus rakontata sceno kaj la sekvanta.
Ĉar mi jam estas en la fatala vico.
La vico marŝas laŭ tuta koridoro, supreniras ŝtuparon kaj enfluas en saleto antaŭ la dormejoj. Supre estas ia rumoro, io simila al katarato de akuta voĉo, ne, ne, io simila al kantado de freneziĝintaj tolaĵlavistinoj, tre malproksime. Iom post iom, laŭ nia avanco, la rumoro sin transformas. Estas nun kondamnitoj lamentante per longaj ĝemadoj. Oni jam sukcesas aŭdi la batojn de la manfrapilo, meze de la horora kriado. Tiom da plorado, kaj oni ankoraŭ sukcesas aŭdi la manfrapilon. Estas unu klako post la alia.
Ĉu estas tio la biblia plorado kaj dentgrincado?
    “La anĝeloj eliros, kaj apartigos la malbonulojn el inter la justuloj, kaj ĵetos ilin en la fornon de fajro; tie estos la plorado kaj la grincado de dentoj”,
kriegas la enorma ŝtona viro, la venkisto, en la centro de la altaro de la Kapelo Sistino.
Ni supren marŝadas la ŝtuparon de la buĉejo por la sangeltiro. Iu vidas min. Estas unu el la granduloj, li jam ploris kaj liaj dentoj jam grincis, nun li parpoprenas de grupo kiu spektadas
Jorge, ne timu. Etendu la manon, la alian, daŭrigu sentime. Ne timu. Se vi maletendos la manon, li pli forte batas sur la fingrojn. Se vi etendos la manon kuraĝe, li malforte frapos. Ne ploru, ne timu.
Kaj ne nur li, sed aliaj, kuraĝigas la etulojn: ne timu, etendu rapide la manojn, unun post la alian, ne timu, li batos malmulte kaj iras al la sekvanta. Ne timu!
La lasta juĝo alproksimiĝas, la tero tremas, la sinjora tondro nepardoneble klakas, unu, du, tri, kvar, kiom da ili estas? ni nur ne sukcesas aŭdi la anĝelajn trombonojn, ĉar pligrandiĝas la plorado.
La nura konsolaĵo, la nura helpo, la nura balzamo, estis tiu firma mano kiu tenadis mian ŝultron kaj kondukadis min, gvidante miajn paŝojn, tirante min per delikata protekto, dum la voĉo ne plu aŭdata diradis
ne timu.
Liaj okuloj intense iluminis min, mi ne timis. Antaŭ la dio, li puŝis min, mi etendis la manon, la lignaĵo malsupren venis, mia animo bruliĝis, mi etendis la alian, mia korpo karboniĝis, mi daŭre etendis la manon kaj mi sentis ke mi ricevis la dian gracon ĉar la furio de la juĝo tre malfortiĝis. Kun la manoj en fajro, mi ekploris kaj Zeŭso, fulmotondre
Alian!
Kaj tiu etendis la afliktajn manetojn, mi ne vidis, nur aŭdis la faladon de la fulmoj tra la spaco kaj aŭdiĝis malespera blekado de infana voĉeto de ses aŭ sep aŭ ok magraj kaj subnutritaj jaroj.
La dormejo iĝis dolora hejmo kaj mi ĉiam memoris tiun nigran scenon kiam oni devigis min preĝi saluton-reĝinon
    ĝemante kaj plorante en ĉi tiu valo de larmoj.
Miaj amiketoj, plorante, montradis la manojn. Ni hontis unu antaŭ la alia. Ni ĉiuj havis, anstataŭ manon, du plenblovitajn bulojn, torditajn la fingrojn, bluece ruĝa.
Ni kuntiriĝis enlite, torditaj fetoj, singultantaj, hororplenaj, estas momentoj, kiam animo nenion sukcesas pensi.
La dormo dronigis la singultojn, kvazaŭ oni dronigus ne volatajn hundajn idetojn.

La postan tagon, je vesperiĝo, oni envicigis nin. La pastro! Li dolĉege glitante venis, la nigra vulturo, promenante antaŭ ni, ĉi tien, tien, ĉi tien, tien. Fine, haltis antaŭ ni kaj vomis mielplenan kanzonon, mildan, delikatan, harmonian. La voĉo aspektis kiel besteta felo, lanuga, mola, varmeta. La nigra vulturo iradis kaj venadis kaj paroladis kaj iradis kaj venadis kaj paroladis. Mi nenion komprenis. Mi komprenis ke estis mensogo. Ĉio estis bela, seg mensoga. Tiu timema silento, la memoro pri la hieraŭa afliktego, tio ekzistadis. Tio estis vero. Sed ne tiu voĉo kiu glitadis tien kaj reen, tiuj sparkecaj okuletoj, tiu promenanta serpento forigante la mezfenditan langon, egalan al la ĥimera vosto.

    Vi estas la salo de la tero.

Jes, ĉiu larmoj de la antaŭa tago estis salaj.

daŭrigo en la venonta dimanĉo.

Visitas: 599

ardeoj kaj vulturoj… 23

chump

23. Akrobato

    Ĉu en la Korto de la Mirakloj ne ekzistis, en specialaj okazoj, iu reĝo de la almozuloj?
En la dormejo de la Diablo, la mallarĝa kaj malbonodora filio de la regno de agonio, oni elektadis la Reĝon de la Pisuloj.
Oni ne donis al li la nomon Reĝo, oni ne menciis la promocion, li estis kronata nek per oro nek per dornoj. Li ankaŭ ne ricevis juvelecan sceptron aŭ kanan stangon. Anstataŭ purpuraĵo, la uniformo, el kiu, nokte kaj tage, eskapadis la anĝeletoj de la fetoraĉo.
Hazarde, oni elektis lin kiel Reĝo, en la silento, pro la tradicio. Oni subite eltrovis ke li pisadis pli ol la ceteraro, li suferadis batojn pli ol la ceteraro, li fetoradis pli ol iu ajn. Post tiu tragika konstato, Akrobato iĝis la celo de ĉiu koncentriĝinta kaj neŭroza atento de la inspektoroj. La manfrapilo lin avide serĉadis, se dek lernantoj estis batitaj kaj se li estis inter la dek, kial ne estus?, li duoble suferadis.
Mi memoras pri iu, kiu ricevis pugnobatojn antaŭ la envicigita lernantaro. Frosta silento premadis ĉiujn spiradojn. Kaj tiu ulo estis, fine, ĵetata enaeren kaj ricevita per la pinto de la futbala boteto. Ĉu tion mi imagis? Ĉu estas vere ke oni suferis tiajn batojn? Mia kapo ĉion miksas. Mi preskaŭ certas pri tiuj rememoroj. Mi preskaŭ estas konvinkita pri tio, ke estis li, Akrobato, kiu falegis kun la stomako sur la futbala boteto, aŭ la buŝo aŭ la testikloj aŭ la spino, ĉu tio gravas?
Mi memoras lin en la centro de la piramido de pisuloj kaj, por ke miaj memoraĵoj pli doloru, mi spektis la disruinigon de la templo. Murmuradon, specon de neevitebla ululado, kruron kiu rompas la simetrion, iu rulante sur la aliaj, brakoj kaj kruroj interplektitaj, polpo agonianta aŭ en aflikta kopulacio kaj la leda zono de Bilardo rapide kaj sible flugante, serpento kun fera lango preta por freneze mordi. Ili senespere kuntiriĝis, refaradis la konstruaĵon, sed la zona buko minacadis la okulojn kaj ili denove enmiksiĝinte faladis.
Mi demandas al mi ĉu tio veras.
Miaj okuloj malsekiĝas, mia koro minacas eksplodi kaj mi decidas ne plu memori.
Sed en la ĉefa profundaĵo de mia animo, jen vulturo ridegas kaj mave susuras: tie mi ĉeestis. Kaj agonianta ardeo mortas dum eligas, en stertoro, la plej suferigan ĝemadon: neniu rajtas forgesi tiajn aferojn!
En mia imago, mi prezentas al mi, ke Bilardo subite haltas kaj ĵetas al la pordo brilan kaj sangoplenan rigardon; la rigardo de la Arkianĝelo en la tago de la elligo el la Edena ĝardeno. Kaj ni, la etuloj, kiuj tie ĉeestis pro ia sadisma scivolemo, ni freneze kuris rekte al niaj litoj kaj tie, dum longa tempo, la koro, akcelita per tiu fuĝo por savi nin  kontraŭ morto, la koro saltadis ene de la brusto, varmigante nin, aŭ, minimume, distrante nin pri malvarmo.
Kia speco de kolora sonĝo eblus post tio?
Mi jam parolis pri la mano kiu mapurigis la freŝan surmuran farbon. Akrobato estis cerba malfruiĝinto, li ne rimarkis ke oni ĉion farbis. Ĉu eble estas pro la timo kiu ĉiam akompanadis lin?, devigante lin stumbli la tutan tempon, sufokiĝi per ia ajn vorto, aŭ tute pisi, eĉ ne dormante. Tio estis pli ol timo, ĉu ekzistas la ĝusta vorto? Mi ankaŭ demandas ĉu li vere estus malfruiĝinto. Lia konduto povus estis rezulto de konstanta kontrolado kaj konstanta batosuferado. Mi pensas ke li estis intelekte malfruiĝinto, ĉar li havis enorman la kapon, la kranio etendiĝis malantaŭen, kiel tiuj de la du egiptaj princinoj, filinoj de Aĥen-Aton. Kaj mi pensas plie, ke estis tiu difekto kiu transformis lin en jesukriston, kontraŭvole. Li estis mulato kaj malbela. Multaj estis tiel. Li pisadis enlite. Kiom da estis la pisuloj! Sed tiu enorma kapo, senekvilibra, peza kaj monstreca…
Ili ne kapablus teni la ĉeeston de tiu stranga figuro. Foje li longe konversasiis kun mia grupeto kaj mi klare memoras ke, en la profundo de lia rigardo, estis granda mildo kaj lia voĉo estis dolĉa. Sed la monstreca kapaĉo, kaj li fetoris, li estis promenanta peco de pisaĵo, pisaĵo subsune sekiĝinta, post akumuliĝo de multaj tagoj, truita kaj putra uniformo.
Kiel oni diras pisulo, en la latina lingvo.
    Jesus Akrobato, Rex de la Pisuloj!
Se la antikva dio aperus al mi, mi petus returne mian pasintecon. Kaj, en ĉeesto de Akrobato, mi ĵetus al li survizaĝen la sanktigitan pasvorton:
    ECCE HOMO!

Mi ankoraŭ ne finis!
Kiu donis al la mondo la rajton bategi lin? Kiu donis al la inspektoroj la rajton mortigi lin? Kion faris la patrino de tiu malfeliĉulaĉo?, kion faris ŝi al la mondo?, por ke ŝi havu sian filon ŝotata kaj sangokovrita ĝis la lasta spiro!
Kia dio havus la senhontaĉon pardonpeti al tiu virino?

Mi ne scias ĉu la kialo estis la lakta sukeraĵo, tiu kolektiva pandemonio de la intestoj kaj de la merdara senŝarĝigo, mi ne scias ĉu pro tio li meritis la batadon. Mi ne scias ĉu tio okazis pro la mano makulita de la farbo kaj mi eĉ ne scias ekzakte kiam la tragedio okazis. Li estis feroce draŝita. Ene de la nebularo de tiu terura pejzaĝo de mia memoro, mi aŭdas ĝemadojn de ĉevalo, de lupo, de kato, de rato, ĝis la lastan sangantan ĉirpon. Poste, li tute malaperis. Miaj amiketoj flustradis ke Akrobato estas malsana, en la domo de la pastro, finfine la hieno havos sian festenon, la reĝa katarto malfermos la flugilojn kaj kontente promenados.
Mi ne memoras pri la funebra procesio, malgraŭ tio ke ekzistas malklara imago ene de mi. Senkapigita ardeo aŭ vulturo kun pistata beko, kruroj kaj aloj disŝirataj. Estas ĉerko malpeza kaj vagabonda. Estas silentaj paŝoj sur polveca vojo. Estas tremantaj manoj de la plejaĝaj lernantoj, kiuj tenas la leĝeran pezon de tiu fatala averto. Estas kapklinita pastro, promenante kun rigardo plena je bonkoreco.
Tute certe, estas ankaŭ vibrado de sonorilo, penante diri ke naskiĝo kaj funeralo havas la saman muzikon de ununura resonado.
Tio okazis en 1950. Mil, naŭcent kvindek jarojn de epoko kiu devus esti civilizita. Kelkajn miljarojn de skribita historio. Mi ne scias kiom da miljaroj ekde la apero de la homo sapiens.
Homo sapiens.
Homo dementissimus.

daŭrigo en la venonta dimanĉo.

Visitas: 640