Categoria: 14 – La Reformo de la Naturo

La reformo de la Naturo – Unua parto

Ĉapitroj 4, 5 kaj 6

 

4 – Reformo de la senkorna bovino

Longan tempon ili pasigis parolante pri renovigoj kaj pliaj renovigoj. Ĉar ili estis sub la ĵabutikabujo, ili paroladis kaj manĝadis la bongustajn fruktojn. Je unu momento Emilja diris;

– Ĉi ĵabutikabujo, ekzemple. Ĉu vi ne opinias, ke estas domaĝe por arbo je tia grandeco porti tiajn malgrandajn fruktojn? Kaj tamen ni havas kukurboplanton en la ĝardeno, kiu donas grandegajn kukurbojn kaj ĝi estas planto, kiu eĉ tute ne estas planto – ĝi estas nur mola tigo, kiu diseriĝas sur la grundo. Mi ŝanĝos. Mi metos la ĵabutikabojn ĉe la kukurba planto kaj la kukurbojn ĉe la ĵabutikabujo.

– Sed tion faris Franĉjo Palpebrumulo – asertis Ranulino – kaj la sonĝo malfermis liajn okulojn.

– La malsaĝulo dormis sub la ĵabutikaba arbo – kaj ĉu vi scias por kio? Por ke la fablo estu bone aranĝita. La fabelisto estis ege timema homo. Li skribis fablon kiu pravigas lian timon pri iu ajn reformo. Kaj li inventis ĉi rakonton pri Palpebrumulo kiu dormis sub la ĵabutikabujo. Mi jam reformis tiun fabelon.

La grundo pleniĝis je tiom da ĵabutikajan ŝeloj, ke Vostuleto proksimiĝis, flarante.

Ranulino, kiu ankoraŭ ne konis la faman markizon, ĝojis rigardi lin. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 14”

La reformo de la Naturo – Unua parto

Ĉapitroj 1, 2 kaj 3

 

1 – La reformo de la Naturo

Kiam la milito en Eŭropo finiĝis, diktatoroj, reĝoj kaj prezidantoj zorgis pri diskuto pri la paco. Ili kolektiĝis sur vasta kampo, sub granda ŝtofa tendo, ĉar ne plu ekzistis urboj: ĉiuj estis detruitaj de aerbombado. Kaj ili komencis diskuti, sed kiom multe ili diskutis, ne aperis paco. Ĉio aspektis kiel daŭrigo de la milito, kun blasfemoj anstataŭ grenadoj kaj kraĉosputadoj anstataŭ fusilaj kugloj.

Subite reĝo Karolo de Rumanio stariĝis kaj diris:

– Gesinjoroj, paco ne okazos ĉar ni ĉiuj estas reprezentantoj de landoj ĉi tie kaj ĉiu el ni volas la maksimuman profiton. Eĉ se ni argumentos dum jarcento, ne okazos ebla interkonsento. La maniero ripari ĉi situacion estas inviti kelkajn reprezentantojn de la homaro al nia konferenco. Nur specialaj homoj sukcesos proponi pacon, kiu kontentigos la tutan homaron kaj ankaŭ kontentigos la homojn, ĉar homaro estas tutaĵo, kaj la homoj estas la partoj. Aŭ pli bone ankoraŭ: homaro estas oranĝo kaj la popoloj estas la internaj pecetoj.

Tiuj profunde saĝaj vortoj tre impresis ĉiujn homojn. Sed kie trovi estaĵojn kiuj reprezentas la homaron kaj ne venos kun la bagatelaĵoj, kiuj reprezentos nur kelkajn popolojn, tio estas, pecetojn de la oranĝo?

Reĝo Karolo, post flustrado al generalo “de Gaulle”, daŭrigis sian paroladon.

– Mi konas – li diris – du estaĵojn, kapablaj reprezenti la homaron, ĉar ili estas la plej homecaj en la mondo kaj ankaŭ estas grandaj ŝtatistoj. La malgranda respubliko, kiun ili regas, ĉiam vivis en la plej granda feliĉo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 14”