Categoria: Lobato en Esperanto

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 19 kaj 20

 

19 – La grekoj vizitas la jaĥton

         La vizito al la jaĥto estis plena je sukceso. La unua surprizo de la gloroplenaj grekoj estis la Markizo de Vostuleto.

         – Ho… – murmuris Aspasia, kiam tiu stranga rolulo salutis ŝin. – Ĉu ne estas porketo?

         – Jes kaj ne, sinjorino, – respondis Sinjorino Benta. – La vivo, kiun ni vivas en la Bieneto de la Flava Pego estas ekster la normaleco. Ĉio estas malsama. Tion, kion faras miaj genepoj, la aventuroj en kiuj ili eniras, nenimaniere rilatiĝas al la ordinara vivo de la homoj. Kaj iliaj kunuloj en la aventuroj estas Emilja, ĉifona pupo, kiu fariĝis homo, la Vicgrafo de Maizospikulo, kiu estas scienca spiko, Dolĉaĵ’, kiu estas rinocero kun komplezemaj inklinoj, kaj la Konsilanto, kiu estas parolanta azeno.

         Ĉiuj rigardis unu la alian. Sinjorino Benta kelkfoje paroladis kiel kaduka maljunulino, kun tia manko de senco, ke la grekoj ridetis.

         Tamen, malgraŭ tio, kion ŝi diradis, ili sin vidis antaŭ tio, kion ŝi faris, kiel ekzemple ŝia veno el la estonteco sur tiu ŝipo komandata de porketo. Pro tio, ĉiuj estis devigataj silenti. Neeble kompreni tiun misteron, nek distingi ĉu ĝi estas veraĵo aŭ fabelo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 17 kaj 18

 

17 – Nimfoj, Najadoj, Driadoj kaj Satiroj

         La tri “peguletoj” sencele promenadis vagante tra la pejzaĝo de la antikva Grekio. La pejzaĝo ŝanĝiĝis de horo al horo – herbejoj, montoj, arbaroj, boskoj, riveroj…

         Je iu momento ili haltis. Kia bela loko! Blua monto je la malproksimo, bela arbaro maldekstre, kaj murmuranta rojo.

         Emilja, kiu pasie amadis movantajn akvojn, ekkriis:

         – Rigardu, Peĉjo, ŝajnas ke tiu akvo estas “kaprino”! Ĝi fuĝas inter la ŝtonoj kiel likva fiŝo; kaj kiam ĝi ne trovas vojon, ĝi transsaltas.

         – Bona loko por ripozado – ĝemis la Vicgrafo – kaj li mallevis la kofreton de la markizino de Vostuleto.

         Ili sidiĝis. Peĉjo prenis el la poŝoj sortimenton da olivoj kaj rubusoj plukitaj survoje.

         – Ni havas nur tion por manĝi, – li diris kaj disdonis. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 10”

LA MINOTAŬRO

Ĉapitroj 15 kaj 16

 

15 – Terpomoj kaj Sokrato

         La vespermanĝo okazis plena je ĝojo. Sinjorino Benta kuŝis sur kuseno inter la mastrino de la domo kaj Sokrato. Ĉe la alia flanko de la tablo, multe pli malalta ol la modernaj, kuŝis Nazulino, inter Fidiaso dekstre kaj Herodoto maldekstre. Kronoj el rozoj zonis la kapojn de ĉiuj manĝantoj. La interparolado turnis sin al diversaj temoj kaj fine ili parolis pri la kuirarto.

         – Nu – diris Sinjorino Benta – la kialo de nia vojaĝo al ĉi jarcento estas samtempe sentimentala kaj kuirarta: la serĉado de onklino Nastasja, kiu estas nia amikino kaj nia kuiristino. Ho, kia kuiristino! Kvazaŭ ŝi havus la violonon de la “bongustaĵo” por eltiri mil harmoniojn el ĝi! La plej simpla manĝaĵo, viando kun terpomoj, fazeolaĵo kun grivoj, vatapao (*), ĉio, kio finfine eliras el ŝia kaserolo, estas perfektaj ĉefverkoj, ekzakte kiel perfektaj ĉefverkoj estas la skulptaĵoj de Fidiaso kaj Polikleto…

         – Kio pri la kuketoj, avinjo? – memorigis la knabino, ĉe alia flanko de la tablo. – La kuketoj de onklino Nastasja jam estas famaj en la tuta Brazilo. Kiom da leteroj vi ricevas de infanoj kiuj petas la recepton de ŝiaj kuketoj? Continue lendo “Lobato en Esperanto”