Monteiro Lobato

A Chave do Tamanho

Capítulos 17 e 18

 

17 – Rabicó, o canibal

         Enquanto a criançada construía a Ordem Nova, Dona  Benta  conversava com o Visconde a respeito da situação.

         — Tudo mudou — dizia ele. — Hoje nada vale o que valia antigamente. Acabou-se o dinheiro. Acabaram-se os veículos. Acabou-se a civilização. Mas, pelo que já vi, o homem pode perfeitamente subsistir dentro das proporções mínimas a que está reduzido.

         — Acha sinceramente, Visconde, que podemos subsistir e criar uma nova civilização?

         — Acho sim. Acho até que o homem pode criar uma civilização muito mais interessante e feliz do que a “civilização tamanhuda”, como diz a  Emília. Ali naquele lago a senhora está vendo um maravilhoso exemplo das novas possibilidades. Nunca um pires dágua deu tanto prazer a tantas criaturas. Os insetos, por exemplo, vivem perfeitamente adaptados ao planeta — e eles não possuem a inteligência das criaturas humanas. A geração adulta de hoje vai sofrer, está claro, porque anda muito presa às ideias tamanhudas; as crianças já sofrerão menos, porque aceitam melhor as novidades. Repare como os seus netos, e o Juquinha e a Candoca, estão rapidamente se adaptando, ao passo que tia Nastácia e o Coronel resistem.

         — Mas acha que as nossas velhas ideias tornar-se-ão inúteis neste mundo novo? Continue lendo “Monteiro Lobato”

Lobato en Esperanto – 12

La Ŝaltilo de la Grandeco

Ĉapitroj 15 kaj 16

 

15 – La Kolonelo Teodoriko

         Post horo da marŝado sur vojo sen iu ajn pasanto, la Vicgrafo vidis la bienon de kolonelo Teodoriko. Bovoj kaj azenoj vagadis sentime sur la kampoj. Neniu timigis ilin.

         – Mi volas pasigi kelkajn minutojn en tiu domo, Vicgrafo! – kriis Emilja de sia fenestreto.

         La Vicgrafo, kiu distriĝeme pensadis, nenion aŭdis. Emilja uzis la “sonorilon”. Ŝi forte tiris la ŝnureton kaj la doloro de la barbo vekis la giganton.

         – Kio okazas tie supre? – li demandis.

         Emilja ripetis la ordonon, viziti la grandegan blankan domon. Malgraŭ tio, ke la Vicgrafo esti transformita en la plej grandan giganton en la mondo, li, pro kutimo, obeis Emiljan same kiel antaŭe. Kaj ŝi nun fariĝis lia vera cerbo, la posedantino de lia volo. Ŝajnis nekredeble, ke tiu homa pediketo, ene de la cilindra ĉapelo, kondukis lin tien, kien ŝi volis iri.

         Kiam ili eniris en la korto, ili aŭdis malĝojan muĝon de malsata bovino. La Vicgrafo iris al la stalo. La laktobovino de la kolonelo, fratino de la Senkorna Bovino de sinjorino Benta, estis arestata en bovinejo, sen herbo en la trogo. Apude, ĝia eta bovido ploradis pro malsato. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 12”

Monteiro Lobato

A Chave do Tamanho

Capítulos 15 e 16

 

15 – O Coronel Teodorico

         Depois de caminhar por uma hora pela estrada deserta de passantes, o Visconde avistou a fazenda do Coronel Teodorico. Bois e burros andavam soltos pelas roças, comendo à farta. Não havia ninguém para espantá-los.

         — Quero portar uns minutos naquela casa, Visconde! — berrou Emília lá da sua janelinha.

         O Visconde, que estava remoendo uma ideia, não ouviu. Emília recorreu à “campainha”. Com um forte puxão na corda, fez que a dor da barba acordasse o distraído gigante.

         — Que há lá em cima? — perguntou ele.

         Emília repetiu a ordem de portar no imensíssimo casarão branco que dali avistavam e Juquinha não queria crer que fosse uma simples casa velha de fazenda. Apesar de transformado no maior gigante do mundo, o Visconde, pela força do hábito, obedecia à Emília do mesmo modo que antigamente. E ela agora se tornara o seu verdadeiro cérebro, a manobradora da sua vontade. Parecia incrível que aquele piolhinho de gente, lá dentro da cartola, o conduzia para onde queria.

         Ao entrarem no terreiro da fazenda ouviram mugidos tristes de vaca faminta. O Visconde encaminhou-se para o estábulo. A vaca de leite do Coronel, irmã da Mocha de Dona Benta, estava presa na baia, sem capim nenhum no cocho. Perto, o seu bezerrinho chorava de fome. Continue lendo “Monteiro Lobato”