Lobato en Esperanto – 14

La reformo de la Naturo – Unua parto

Ĉapitroj 1, 2 kaj 3

 

1 – La reformo de la Naturo

Kiam la milito en Eŭropo finiĝis, diktatoroj, reĝoj kaj prezidantoj zorgis pri diskuto pri la paco. Ili kolektiĝis sur vasta kampo, sub granda ŝtofa tendo, ĉar ne plu ekzistis urboj: ĉiuj estis detruitaj de aerbombado. Kaj ili komencis diskuti, sed kiom multe ili diskutis, ne aperis paco. Ĉio aspektis kiel daŭrigo de la milito, kun blasfemoj anstataŭ grenadoj kaj kraĉosputadoj anstataŭ fusilaj kugloj.

Subite reĝo Karolo de Rumanio stariĝis kaj diris:

– Gesinjoroj, paco ne okazos ĉar ni ĉiuj estas reprezentantoj de landoj ĉi tie kaj ĉiu el ni volas la maksimuman profiton. Eĉ se ni argumentos dum jarcento, ne okazos ebla interkonsento. La maniero ripari ĉi situacion estas inviti kelkajn reprezentantojn de la homaro al nia konferenco. Nur specialaj homoj sukcesos proponi pacon, kiu kontentigos la tutan homaron kaj ankaŭ kontentigos la homojn, ĉar homaro estas tutaĵo, kaj la homoj estas la partoj. Aŭ pli bone ankoraŭ: homaro estas oranĝo kaj la popoloj estas la internaj pecetoj.

Tiuj profunde saĝaj vortoj tre impresis ĉiujn homojn. Sed kie trovi estaĵojn kiuj reprezentas la homaron kaj ne venos kun la bagatelaĵoj, kiuj reprezentos nur kelkajn popolojn, tio estas, pecetojn de la oranĝo?

Reĝo Karolo, post flustrado al generalo “de Gaulle”, daŭrigis sian paroladon.

– Mi konas – li diris – du estaĵojn, kapablaj reprezenti la homaron, ĉar ili estas la plej homecaj en la mondo kaj ankaŭ estas grandaj ŝtatistoj. La malgranda respubliko, kiun ili regas, ĉiam vivis en la plej granda feliĉo. Continue lendo “Lobato en Esperanto – 14”

Monteiro Lobato – 14

Reforma da Natureza – Primeira Parte

Capítulos 1, 2 e 3

 

1 – A reforma da Natureza

Quando a guerra da Europa terminou, os ditadores, reis e presidentes cuidaram da discussão da paz. Reuniram-se num campo aberto, sob uma grande barraca de pano, porque já não havia cidades: todas haviam sido arrasadas pelos bombardeios aéreos. E puseram-se a discutir, mas por mais que discutissem não saía paz nenhuma. Parecia a continuação da guerra, com palavrões em vez de granadas e perdigotos em vez de balas de fuzil.

Foi então que o Rei Carol da Romênia se levantou e disse:

– Meus senhores, a paz não sai porque somos todos aqui representantes de países e cada um de nós puxa a brasa para a sua sardinha. Ora a brasa é uma só e as sardinhas são muitas. Ainda que discutamos durante um século, não haverá acordo possível. O meio de arrumarmos a situação é convidarmos para esta conferência alguns representantes da humanidade. Só essas criaturas poderão propor uma paz que satisfazendo a toda a humanidade também satisfaça aos povos, porque a humanidade é um todo do qual os povos são as partes. Ou melhor: a humanidade é uma laranja da qual os povos são os gomos.

Essas palavras profundamente sábias muito impressionaram àqueles homens. Mas onde encontrar criaturas que representassem a humanidade e não viessem com as mesquinharias das que só representam povos, isto é, gomos da humanidade?

O Rei Carol, depois de cochichar com o General de Gaulle, prosseguiu no seu discurso.

– Só conheço – disse ele – duas criaturas em condições de representar a humanidade, porque são as mais humanas do mundo e também são grandes estadistas. A pequena república que elas governam sempre nadou na maior felicidade. Continue lendo “Monteiro Lobato – 14”

Lobato en Esperanto – 13

Rakontoj de onklino Nastasja

Ĉapitroj 41, 42, 43 kaj 44 (lasta)

 

41 – La Fiera Muso

          Muso, kiu tre aprecis sin mem, ĉiam atendadis ŝancon por fari ion kiu montrus al la mondo sian gravecon.

         Iam ĝi subite vekiĝis. La domo bruladis. Ĝi fariĝis tre afliktita kaj ne sciis kiel eskapi.

         La flamoj tamen kreskis kaj ĝi devis decidi; aŭ tie resti kaj esti ĝismorte rostata, aŭ eskapi. Ĝi fermis la okulojn kaj ĵetis sin en la fajron. Sed, sen scii kiel, ĝi ne bruliĝis. Ĝi trovis sin ekstere, sen la plej eta tostaĵo en sia pelto. Tio plenigis ĝin per grandega fiero.

         – Ho! Mi estas vere malsama de aliaj. Eĉ ne la flamoj kuraĝis bruligi min…

         Ĝi ripozetis dum kelkaj momentoj kaj iris por revidi la fajron. Nur tiam ĝi rimarkis, ke ne estis fajro. La ruĝaj sunradioj, kiuj leviĝis, donis al li la impreson de fajro.

         La muso suspiris. Ĝia graveco ne estis tiom granda, kiel ĝi supozis. Kion fari do por pruvi tian gravecon? Continue lendo “Lobato en Esperanto – 13”