Monteiro Lobato en Esperanto – 04
Vojaĝo al la Ĉielo
Ĉapitroj 22 kaj 23 (lasta)
Tradukis: Jorge Teles
22 – La kafo de la astronomoj
La geknaboj kaj la azeno, doktoro Livingstone, onklino Nastasja kaj la anĝeleto malsuprenvenis sur la paŝtejo, proksime al la granda termitejo, kaj post kiam pasis la kapturniĝo, ili kuris hejmen por fervore brakumi la avinon – ĉiuj escepte la azeno, kiu tie restis por avide paŝtiĝi. Tuj kiam ili eniris en la verando kaj trovis la cilindrajn ĉapelojn kaj la promenbastonojn de la saĝuloj, ili eniris.
– Gravaj homoj en la hejmo! Kio okazas? – ekkriis la knabino. Kaj ŝi iris por spioni. – He, Peĉjo! La manĝoĉambro estas plena je strangaj korpoj…
Peĉjo ankaŭ kaŝrigardis kaj vidis, ke ŝi pravas – kaj eniris, sekvata de la aliaj. Sinjorino Benta leviĝis de ĉe la tablo kun granda ĝojo.
– Finfine! – ŝi kriis. – Grandan ektimon mi sentis… Mi ne plu volas, ke tio okazu, ĉu bone? Kiam vi foriros al novaj aventuroj, nepre sciigu min.
Kaj al la saĝuloj:
– Sinjoroj, permesu al mi prezenti miajn genepojn. Jen Peĉjo, filo de mia filino Tonika. Jen Nazulino, pri kiu ni jam multe parolis. Kaj la pupeto estas Emilja kaj ni serĉeme diras ke ŝi havas “trapikitan kornon”, kaj ĉi esprimo signifas por ni ke ŝi revolucias la mondon. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 04”
Monteiro Lobato – Viagem ao Céu
Viagem ao céu
Capítulos 22 e 23 (último)
22 – O café dos astrônomos
Os meninos, mais o burro, o Doutor Livingstone, Tia Nastácia e o anjinho desceram no pasto, perto do cupim grande e, depois de passada a tontura, foram correndo para casa, ansiosos por abraçar a vovó — todos, menos o burro, que ficou por ali pastando avidamente. Assim que entraram na varanda e deram com as cartolas e bengalas dos sábios, entrepararam.
— Gente importante aqui em casa! Quem será? — exclamou a menina. E foi espiar. — Xi, Pedrinho! A sala de jantar está cheia de corpos estranhos…
Pedrinho também espiou e viu que sim — e foi entrando, seguido pelos outros. Dona Benta ergueu-se da mesa, numa grande alegria.
— Ora graças! — exclamou. — Bom susto vocês me pregaram… Não quero mais isso, não. Quando saírem para novas aventuras, não deixem de me avisar.
E voltando-se para os sábios:
— Meus senhores, permitam-me que eu faça a apresentação de meus netos. Este é Pedrinho, filho de minha filha Tonica. Esta é Narizinho, sobre a qual já muito conversamos. E esta bonequinha é a tal Emília do chifre furado, que anda revolucionando o mundo. Continue lendo “Monteiro Lobato – Viagem ao Céu”