Jorge – Página: 92 – Jorge Teles

09/09/202212/11/2023

Monteiro Lobato en Esperanto – 01

La Bieneto de la Flava Pego

Sepa Parto: Vizaĝo de Strigo

Tradukis: Jorge Teles

1 – Unuaj aranĝoj

Sinjorino Benta instruadis al Peĉjo kiel tondi la ungojn de lia dekstra mano, kiam Emilja aperis ĉe la pordo kaj palpebrumis al li per siaj novaj bluaj silkaj okuloj, broditaj la antaŭan tagon. Peĉjo respondis per alia palpebrumado, kiu en la lingvo de “palpebrumo” (kiel la pupo kutimis diri) signifas: “Kio novas?”

– Nazulino vokas! – respondis Emilja tiel mallaŭte, ke Sinjorino Benta nenion rimarkis.

– Por kio? – demandis la knabo ankoraŭ en la lingvo de “palpebrumo”.

– Por helpi ŝin ordigi la ĉambron kaj savi la Vicgrafon.

Ĉi-foje sinjorino Benta kaptis la vorton “ordigi” kaj, levante siajn okulvitrojn al la frunto, demandis:

– Ordigi kion, Peĉjo?

– Nenion, avinjo. Simpla festeto, kiun ni faros por niaj geamikoj el Mirlando. Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”

09/09/202212/11/2023

O Sítio… Sétima parte

REINAÇÕES DE NARIZINHO

Sétima Parte: Cara De Coruja

1- Preparativos

Dona Benta estava ensinando Pedrinho a cortar as unhas da mão direita quando Emília apareceu na porta e piscou para ele com os seus novos olhos de seda azul, feitos na véspera. Pedrinho respondeu a essa piscadela com outra, que na linguagem do “pisco” (como dizia a boneca) significava: “Que há de novo?”

— Narizinho está chamando! — respondeu Emília, tão baixinho que dona Benta nada percebeu.

— Para quê? — indagou o menino ainda na língua do “pisco”.

— Para ajudá-la a arrumar a sala e salvar o Visconde.

Desta vez dona Benta pilhou a palavra “arrumar” e, erguendo os óculos para testa, perguntou:

— Que arrumação é essa, Pedrinho?

— Não é nada, vovó. Uma simples festinha que vamos dar aos nossos amigos do País das Maravilhas. Continue lendo “O Sítio… Sétima parte”

02/09/202212/11/2023

Monteiro Lobato en Esperanto – 01

La Bieneto de la Flava Pego

Sesa Parto: La Holivuda Kato

Tradukis: Jorge Teles

1 – La historio de la kato

Nazulino ne sukcesis savi la princon. Kiam ŝi alvenis al la rivereto ĉe la fruktoĝardeno, ŝi neniun vidis. Ĉar ŝi estis certa, ke la princo savis sin, ŝi kuris hejmen kun entuziasmo por aŭdi la aventurojn de la Holivuda Kato. Ŝi alvenis, metis la katon sur sian genuon kaj diris:

– Nun vi devas rakonti al mi vian tutan vivon, ĉu bone?

– Jes ja, – respondis la kato. – Sed mi ŝatas rakonti rakontojn nur vespere. Tage ili perdas la ĉarmon.

– Ĉi-kaze promenu kaj kiam vesperiĝos, estu ĉi tie.

La kato eliris, vagis tra la tuta bieneto, ĉasis tri musojn kaj revenis vespere. Onklino Nastasja ekbruligis la lanternegon en la ĉambro. Poste ŝi diris: – “jam temp’ está”! Ĉiuj venis por esti ĉirkaŭ la eminenta rolulo; Sinjorino Benta sidiĝis sur la seĝo kun segitaj kruroj; Nazulino kaj Peĉjo sidiĝis en la hamako; Emilja iris al la genuoj de la knabino. Eĉ la Vicgrafo de Maizospikulo volis aŭdi la rakontojn. Nazulino kompatis lin; ŝi senpolvigis la ŝimon kaj metis lin en angulo de la ĉambro, ene de ladskatolo – por ke li ne malpurigu la plankon per la verda pulvoro. Tuj kiam ĉiuj enlokiĝis, Emilja diris:

– Komencu, Holivuda Kato! – Kaj la Holivuda Kato komencis.

– Ekzistis tre glora kato en Francio, kiu estis eskviro de la markizo de Karaba – tiel glora, ke ne ekzistas infano en la mondo, kiu ne konas lin.

– Ankaŭ mi! – kriis Emilja. – Estas la Kato piedvestita per botoj
Continue lendo “Monteiro Lobato en Esperanto – 01”